Club Foot...

Kasabian

Λάθος που πίστεψαν ότι το Μακεδονικό είναι περίπατος…

Η παρέα της ΚΝΕ που κυβερνάει τη χώρα, παρερμήνευσε κατά πως φαίνεται το μαρξιστικό τσιτάτο «οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα» (αν και με άλλο νόημα το είχε πει ο μεγάλος διανοητής) και θεώρησαν ότι και οι λαοί δεν έχουν πατρίδα.

Χρησιμοποίησαν ένα τεράστιο εθνικό, ιστορικό και γεωπολιτικό θέμα: α) Ως παίγνιο εσωτερικής μικροπολιτικής για τον διεμβολισμό της αντιπολίτευσης β) ως πεδίο επιβεβαίωσης της μακροβιότητάς της, μέσα από την ευμενή αναγνώριση εκ μέρους των Δυτικών Κέντρων, της ευπειθούς υπακοής της σε αυτά…

Η Ελλάδα του Οθωνα» είναι ακόμα εδώ;

Δημοσιογράφος, ακαδημαϊκός και συγγραφέας ο εκ Γαλλίας Εντμόντ Αμπού (1828 – 1885) ήρθε στην Ελλάδα το 1852 και έμεινε ως το 1854. Τι πίστευε πως θα έβρισκε; Πολλά, όπως ο ίδιος γράφει, καθώς «δεν θα βρείτε νέο άνθρωπο που (το όνομα Ελλάδα) να μην του φέρνει στον νου την ομορφιά, το φως και την ευδαιμονία. (…) Περίμενα να βρω έναν ασυννέφιαστο ουρανό, μια αρυτίδωτη θάλασσα, μια άνοιξη δίχως τέλος και, κυρίως, διαυγείς ποταμούς και δροσερά σκιερά μέρη: οι Έλληνες ποιητές έχουν τόσο αισθαντικά μιλήσει για τη δροσιά και τη σκιά! Δεν σκεφτόμουν τότε πως τα καλά που περισσότερο επαινούμε, δεν είναι εκείνα που έχουμε, αλλά εκείνα που επιθυμούμε».

Τελικά τι τον περίμενε; Ενα μεγάλο σοκ, το οποίο περιγράφει γλαφυρά στο οδοιπορικό του «Η Ελλάδα του Οθωνα», μαρτυρία που όταν πρωτοκυκλοφόρησε το 1855 προκάλεσε αντιδράσεις, χαρακτηρίστηκε ακόμα και συκοφαντική για το νέο κράτος και για τον λαό που το κατοικούσε. Ομως, στην πραγματικότητα, όπως επισημαίνει ο Τάκης Θεοδωρόπουλος στο πρόλογο της πρόσφατα εκδοθείσας από το «Μεταίχμιο» (μετάφραση Αριστέα Κομνηνέλλη) «Ελλάδας του Οθωνα»: «Ο Αμπού μας έχει κληροδοτήσει μια από τις πιο καθαρές και διαυγείς περιγραφές της χώρας μας και του λαού μας, στα πρώτα βήματα της σύγχρονης ιστορίας της. Και παρατηρήσεις λεπτές που μπορεί να του κόστισαν σε δημοφιλία στα μέρη μας, αποτελούν όμως ένα πρώτης τάξεως υλικό για τη δική μας αυτογνωσία. Κυρίως ως προς τον χαρακτήρα της συλλογικής συμπεριφοράς της φυλής μας»…

Riders on the Storm...

The Doors

Προς Ρουβίκωνες και κουκουλοφόρους…

Την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, δεν τολμώ να υποδείξω σε κανέναν να πάει ή να μην πάει. Ολοι έχουν πάρει τις αποφάσεις τους. Οποιαδήποτε πρόταση προς τρίτον εμπεριέχει βία. Φραστική και ιδεολογική. Αλλο πράγμα με ενδιαφέρει, όμως, αυτές τις δύσκολες στιγμές πια. Δεν με ενδιαφέρουν οι χαρακτηρισμοί. Δεν με απασχολούν οι επιθετικοί προσδιορισμοί γι’ αυτούς που θα πάνε και γι’ αυτούς που θα μείνουν σπίτι τους.

Πολύ λίγο με ενδιαφέρει η ανταλλαγή ύβρεων. Στα μεγάλα γεγονότα ή στα μικρά, που σημαδεύουν ιστορικές εξελίξεις, τα προτελευταία λόγια πολύ λίγο μετράνε. Τα τελευταία ζυγίζουνε πιο βαριά. Αυτό, όμως, που με απασχολεί και με βασανίζει είναι η ανοχή -πολιτική, ιδεολογική και δικαστική- απέναντι σε φαινόμενα αναβίωσης της πρακτικής και της λογικής του «δεξιού μετεμφυλιακού παρακράτους». Οφείλω να το εξηγήσω αμέσως…

Μπαμπούλας…

Νομίζω ότι αυτό το κουσούρι που έχουν στον ΣΥΡΙΖΑ να βλέπουν παντού «ακροδεξιούς» κι «Ακροδεξιά» πρέπει να το κοιτάξουν. Δόξα τω Θεώ, έχουμε εξαιρετικούς αρμόδιους επιστήμονες.

Οποιος άλλα λέει ή φρονεί από τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ακροδεξιός. Οποιος έχει διαφορετικές ευαισθησίες αποκαλείται ακροδεξιός. Οποιος αντιπολιτεύεται τον ΣΥΡΙΖΑ ή απλώς δεν τον διευκολύνει να κυβερνήσει θεωρείται κι αυτός ακροδεξιός…

Ένα αριστερό νεο-πελατειακό κράτος οικοδομείται…

Μια από τις βασικές εξαγγελίες της ποικιλόχρωμης Αριστεράς ήταν η κατάργηση του πελατειακού κράτους. Οι αναλύσεις των διανοουμένων του χώρου αυτού όριζαν με περιοριστικό τρόπο το πελατειακό κράτος, ως μια σχέση αλληλεξάρτησης ενός πάτρωνα και ενός πελάτη με εκατέρωθεν παροχές: του πάτρωνα η παροχή οριζόταν στο «βόλεμα» του πελάτη ή συγγενικού του προσώπου και του πελάτη στην εξαγορά της ψήφου του.

Έβλεπαν την κορυφή του παγόβουνου. Το πελατειακό κράτος, όμως, εκτείνεται σε όλα τα τμήματα της δημόσιας διοίκησης: αποφάσεις, δομές, παρεχόμενες υπηρεσίες, προϋπολογισμοί λειτουργούν βάσει των προταγμάτων του…

Γκοτζαμάνηδες της Αριστεράς;

 Η κυβέρνηση τρέμει τη μαζικότητα του συλλαλητηρίου της Κυριακής, 4 Φεβρουαρίου. Και εκτός από τη λοιπή κινδυνολογία, ως εκ θαύματος, το Σάββατο 3 Φεβρουαρίου, χρυσαυγίτες και εξωκοινοβουλευτικοί, από τη ΛΑΕ μέχρι τους τελευταίους μπάχαλους, καλούν σε συγκεντρώσεις και αντισυγκεντρώσεις προσπαθώντας από κοινού να δημιουργήσουν φοβία στον ευρύτερο κόσμο με τα πιθανά επεισόδια που προετοιμάζουν. Τη δε ημέρα του συλλαλητηρίου, ακροαριστεροί και αναρχικοί καλούν σε ανοικτή αντισυγκέντρωση. Για το ρόλο των χρυσαυγιτών, ως μόνιμων εντολοδόχων της εξουσίας δεν υπήρχε καμία αμφιβολία. Μήπως όμως έχει μείνει καμία και για εκείνον της δήθεν «αντισυστημικής» Αριστεράς;

Δυστυχώς η ιστορία αυτή έχει πολύ βαθιές ρίζες στην ιστορία του τόπου: Στα μαθητικά και φοιτητικά μου χρόνια, σημαντική παράμετρος της κυβερνητικής πολιτικής ήταν οι λεγόμενοι «παρακρατικοί», που δρούσαν ως το οπλισμένο και προβοκατόρικο χέρι της εξουσίας. Έτσι, όποτε υπήρχε φοιτητική διαδήλωση, ή συλλαλητήριο της Αριστεράς, οργανωνόταν αντιδιαδήλωση από την ΕΚΟΦ (Εθνική Κοινωνική Οργάνωση Φοιτητών) ή από διάφορες αυτοαποκαλούμενες «εθνικές» οργανώσεις, που επιχειρούσαν να τρομοκρατήσουν και να μπορέσουν να επιτεθούν στις εκδηλώσεις της Αριστεράς…

Electrocute the Mannequin...

The Walking Who

Διπλή ήττα για τον Τσίπρα…

Εκτιμώ ότι ο Τσίπρας έπεσε στην παγίδα, που ετοίμασε για τον Κυριάκο και τη ΝΔ με αφορμή το Σκοπιανό», μου έλεγε χτες κορυφαίος, παλιός πολιτικός με μεγάλη εμπειρία στις πολιτικές καντρίλιες και το παρασκήνιο. 

 

«Οι όποιες αμερικανικές πιέσεις για να κλείσει τώρα το ζήτημα και να μπουν τα Σκόπια στο ΝΑΤΟ με την οριστική τους ονομασία, λειτούργησαν ως πρόσχημα για να εκθέσουν την κομματική ηγεσία της ΝΔ και να προσφέρουν στο αριστερό και κεντροαριστερό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ το άλλοθι που χρειαζόταν για να πάει σε εκλογές με διπλή «επιτυχία». Ότι έκλεισε το θέμα των Σκοπίων κι έβγαλε την Ελλάδα από τα μνημόνια. Τώρα κινδυνεύει να υποστεί διπλή ήττα»…