Το σπήλαιο και το φως…

Δεκατρείς διαδρομές. Δώδεκα παιδιά και ο προπονητής τους. Στην Ταϊλάνδη.

Άγριος φονιάς ο χρόνος και ο καιρός. Ψυχοβγάλτες οι δαίμονες του φόβου και της έντασης. Ακραίες καταστάσεις, ακραίες αντοχές. Αγωνία και ευχές. Θλίψη για το πρώτο θύμα, που εφοδίασε τους εγκλωβισμένους στο πλημμυρισμένο σπήλαιο με οξυγόνο, αλλά δεν είχε αρκετό για να γυρίσει πίσω.

Θύμησες από την προ οκταετίας ανάδυση των 33 μεταλλωρύχων της Χιλής, που έμειναν 69 ημέρες επτακόσια μέτρα κάτω από τη γη, σε 50 υγρά και ζεστά τετραγωνικά μέτρα. Το ημερολόγιο έγραφε 5 Οκτωβρίου 2010, όταν ξεχύθηκαν στο φως. Ο ενθουσιασμός γι’ αυτό που έμοιαζε με θαύμα ήταν τεράστιος και συνεπήρε τους πάντες. Ίσως γιατί το σκότος δεν είναι μόνο «ένα περιεχόμενο του νοείν, αλλά και ένας τρόπος του νοείν»…

Ζουν ένα δράμα...

Ένα ανείπωτο δράμα φαίνεται να ζουν οι επιχειρηματίες στον κλάδο του τουρισμού στη Χαλκιδική, οι οποίοι θα πρέπει φέτος να ανέχονται τουρίστες που θα τους ακουμπάνε ζεστά μετρητά και δε θα μπορούν να γκρινιάξουν για την ελληνικότητα της μιας και μοναδικής ελληνικής Μακεδονίας.

Μάλιστα, όπως αναφέρουν δήμαρχοι στης Χαλκιδικής στο thestival.gr, «Η Χαλκιδική δυστυχώς στηρίζεται στη βαλκανική αγορά», αντί μάλλον να στηρίζεται σε Άραβες, ή σε Σουηδέζες…

Το σικέ δημοψήφισμα και ο όψιμος σοσιαλδημοκράτης Αλέξης…

Σαν χθες πριν από τρία χρόνια η χώρα αντίκρισε την άβυσσο. Με οδηγό της τον μεγάλο τιμονιέρη Αλέξη. Τον άνθρωπο που θα άλλαζε την Ελλάδα, μπορεί και την Ευρώπη. Και στο ενδιάμεσο μπορεί να ανακάλυπτε και το φάρμακο για τον καρκίνο… ποιος ξέρει;

Έτσι μας τον παρουσίαζαν τότε τα ΜΜΕ, και έτσι είχε αποφασίσει ο πάντα σοφός λαός. Ότι ο Αλέξης το έχει. Και όπως είχε πει ο ίδιος σε ανύποπτο χρόνο, η κομπανία του θα βαρούσε τα ντέφια και οι «ναζί» του Βερολίνου θα χόρευαν καρσιλαμά… ή κάπως έτσι.

Τελικά τον καρσιλαμά τον χόρεψαν οι οπαδοί του, με μπροστάρισες τις θρυλικές πλέον μπουτούδες, που μαζί με το 62% του «σοφού» λαού γλέντησαν με τη ψυχή τους το περίφημο ΟΧΙ. Την άβυσσο που λέγαμε…

Everything At Once...

Lenka

Η πρώτη μου συνάντησή με τον … Βάσια!

Θεσσαλονίκη, χειμώνας του 1975. 

Βασική πηγή ενημέρωσης το κατηφές  πρόγραμμα της ασπρόμαυρης και μοναδικής τότε κρατικής τηλεόρασης.

Μέσα σε ένα εξίσου θλιβερό ποδοσφαιρικό κλίμα, μια είδηση που ήρθε από το πουθενά κατάφερε να εκτοξεύσει την εφηβική μου φαντασία (ήμουν μόλις 14 χρόνων) στα ύψη.

Ερχόταν στον Ηρακλή, του οποίου ήμουν οπαδός, κάποιος ομογενής ποδοσφαιριστής από την ΕΣΣΔ ονόματι Χατζηπαναγής…

Όπως τη δεκαετία του `70...

Μέχρι πρότινος ζούσαμε στα απόνερα της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης. Ακούγαμε, αλλά δεν βλέπαμε. Όσο περνάει όμως ο καιρός, τόσο πλησιάζουμε και εμείς στον βαθύ πυρήνα της.

Ήδη διαβάζω στον τύπο, πως είναι δεκάδες χιλιάδες οι πτωχεύσεις, και οι αιτήσεις για πτώχευση. Όσον αφορά δε στις αυτοκτονίες, άστα να πάνε. Το ίδιο και οι δείκτες της ανεργίας. Το ίδιο και η μετανάστευση στην … Αυστραλία. Για όλα όμως αυτά, φροντίζει το φιλόστοργο Πασόκ, οπότε δεν ανησυχώ…

Καθημερινές ιστορίες πολιτικού σουρεαλισμού…

Πολλές, καταιγιστικές, και ενδιαφέρουσες, θα έλεγα, οι πολιτικές, οικονομικές, και άλλες εξελίξεις το τελευταίο διάστημα.

Έτσι, μετά την ιστορική συμφωνία των Πρεσπών, η κυβέρνηση δια του κ. Κοτζιά βάζει μπρος να κλείσει όλες τις ανοιχτές υποθέσεις, που επί δεκαετίες ταλανίζουν τη χώρα.

Αλλοδαπός επενδυτής του ΟΑΣΘ

Π.χ. το ζήτημα των Τσάμηδων, το «βορειοηπειρωτικό», και ίσως και εκείνο της Δ. Θράκης, ή ακόμη και της συνεκμετάλλευσης του Αιγαίου.

Ότι προλάβει ο θίασος λίγο πριν την οριστική αυλαία.

Ακόμη και τον διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας κόπτονται να πετύχουν, για να έχουν μετά να λένε…

Μη ζηλεύετε τις αεροσυνοδούς…

Τα παλιά καλά χρόνια, τότε που τα αεροπορικά ταξίδια ήταν για τους λίγους, ένα από τα πιο γκλάμορους επαγγέλματα ήταν κι εκείνο της αεροσυνοδού.

Ειδικά στην Ελλάδα, και ειδικά στην Ολυμπιακή, που είτε την είχε ο Ωνάσης είτε το δημόσιο, οι αεροσυνοδοί της ήταν «κούκλες», ιδιαίτερα καλοπληρωμένες, και η μύτη τους πετούσε πιο ψηλά κι απ τα αεροπλάνα…

Αργότερα, όταν είχε κυριαρχήσει για καλά η πλέρια δημοκρατία του Ανδρέα, τα κριτήρια πρόσληψης έπεσαν, αφού δεν χρειάζονταν πια τόσο η ομορφιά όσο ένα τηλεφώνημα από κάποιο στέλεχος του Πασόκ, με αποτέλεσμα να βλέπουμε αεροσυνοδούς ακόμη και υπέρβαρες, που δεν χωρούσαν καλά καλά να διασχίσουν το διάδρομο του αεροσκάφους…

Πρόκειται περί… Μαραντόνα!

Χθες η Αργεντινή νίκησε με τα χίλια ζόρια, και με τη βοήθεια του Λιονέλ Μέσι, την Νιγηρία, με αποτέλεσμα να προκριθεί στον επόμενο γύρο. Αν δεν το πετύχαινε αυτό θα ήταν μια ύβρις… μια ιεροσυλία.

Μεγάλη εντύπωση όμως προκάλεσε η παρουσία του Μαραντόνα στις κερκίδες, με τον διάσημο αυτό «μάγο της μπάλας» τη μια να κοιμάται, και την άλλη να χτυπιέται σαν μαϊμού, δείχνοντας στους αντιπάλους τα μεσαία του δάχτυλα.

Όσοι δεν  ξέρουν περί τίνος πρόκειται, εξεπλάγησαν. Κάποιοι μάλιστα σοκαρίστηκαν. Τι είναι αυτά τα πράγματα; Ρωτούσαν…

Ο Μαδούρο, ο Ερντογάν, και ο… Αλέξης!

Πριν από ένα μήνα, ο «φάρος της ανθρωπότητας» (κατά τη Δούρου) Νικολά  Μαδούρο, κέρδισε τις προεδρικές εκλογές στη Βενεζουέλα, κάτι που σημαίνει ότι και για τα επόμενα έξι χρόνια η πετρελαιοπαραγωγός αυτή χώρα θα συνεχίσει να ζει το σοσιαλιστικό όραμα που της άφησε παρακαταθήκη ο Ούγκο Τσάβεζ, άλλο ένα ίνδαλμα των δικών μας κυβερνώντων, που όμως έφυγε νωρίς...

Και μπορεί ο λαός της περήφανης αυτής χώρας να ξημεροβραδιάζεται στις ουρές των ελάχιστων καταστημάτων που διαθέτουν κάποιο εμπόρευμα, ή μπορεί οι πολίτες να ξοδεύουν έως και δέκα μηνιάτικα για να αγοράσουν τέσσερα ρολά χαρτιού υγείας, όμως το γεγονός είναι ότι στις εκλογές που λέγαμε, ο Μαδούρο πήρε 5.8 εκατομμύρια ψήφους έναντι 1.8 εκατομμυρίων που πήρε ο αντίπαλός του Ανρί Φαλκόν...