Wrapped Around Your Finger...

The Police

Όταν τους βγάζαμε τις κουκούλες βλέπαμε παιδάκια…

Ανήλικοι, παιδιά «προβληματικών οικογενειών» και ελάχιστοι «επαγγελματίες κουκουλοφόροι» ήταν εκείνοι που τα έκαναν γυαλιά καρφιά το βράδυ της Πέμπτης, μετά την ολοκλήρωση των πορειών στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στη Θεσσαλονίκη.

Είναι χαρακτηριστικό και παράλληλα σοκάρει, αν αναλογιστούμε που οδηγείται η κοινωνία μας, η λέξη που χρησιμοποιούν οι αστυνομικοί που βρέθηκαν στο δρόμο για να προστατεύσουν την πόλη όταν τους ρωτάμε ποιο είναι το προφίλ των βανδάλων;

Προδότες…

"Αν κάποιος σε προδώσει μία φορά, το λάθος είναι δικό του. Αν σε προδώσει δύο φορές, το λάθος είναι δικό σου... Αν συνεχίσει όμως να σε προδίδει... τότε μάλλον πρέπει να είσαι ηλίθιος".

Κάποιοι πολιτικοί είναι αναγκασμένοι, για ανεξήγητους λόγους, να προδίδουν είτε τη χώρα τους είτε τους ψηφοφόρους τους. Εμείς οι Έλληνες σπάσαμε αισίως όλα τα ρεκόρ...

Επιλέξαμε εκείνους που η ιδεολογία τους είναι συνυφασμένη με την προδοσία των πάντων. Παρ' όλα αυτά, κάποιοι αρκετοί ακόμα δεν μάθανε, όντας νοσούντες βαρέως εκ του Συνδρόμου της Στοκχόλμης, και επιμένουν στην επιλογή τους!

Πόλεμο στην ΑΛΗΤ…

Ο Τσίπρας είχε πει την περασμένη εβδομάδα ότι το σύνθημα των επόμενων εκλογών θα είναι:

Εμείς με το λαό και η ΝΔ με την ελίτ!

Ή αλλιώς: Διαλέξτε: Με το λαό ή με την ελίτ!

Μετά το απέσυρε, βέβαια…

Γιατί κατάλαβε ότι το σύνθημα θα του γύριζε «μπούμερανγκ» (και αυτό ακόμα, αφού του γύρισαν μπούμεραγνκ όλα τα άλλα…). Θα του έλεγαν ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει ελίτ πια.

Υπάρχει μόνο ΑΛΗΤ! Την εκπροσωπεί αποκλειστικά ο ίδιος…

Σημείωση: υπάρχουν πολλές και διαφορετικές ερμηνείες του τι ακριβώς θεωρείται «ελίτ» σε μια κοινωνία…

Αλλά δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ούτε αμφισβήτηση – «επιστημονική» ή άλλη – για το τι ακριβώς θεωρείται ΑΛΗΤ.

Το ξέρουν όλοι πια - το βλέπουν όλοι, το καταλαβαίνουν όλοι…

Ο Αλέξης πήγε στη Μόσχα, και τρέμει η γη όπου πατάει…

Θυμόσαστε τον πρώιμο κυβερνητικό Σύριζα;

Τότε που ο αέρας μύριζε επανάσταση, και απ’ άκρου εις άκρον της Ελλάδας βροντούσαν τα τύμπανα της εξέγερσης και της εθνικής αξιοπρέπειας;

Τότε που μια φούχτα άδολων αγωνιστών, ο Αλέξης, η Κατάντια Βαλαβάναινα, ο Δρ. Μπαρουφάκης, ο Παλαβίτσας, και άλλοι αριστεροί λεβέντες αποφάσισαν να μας «λευτερώσουν αφού» από τα δεσμά με τα οποία μας είχαν δέσει χεροπόδαρα οι «κακοί κσαίνοι τοκογλύφοι», παρέα με τα ντόπια τσιράκια τους, τους μισητούς σαμαροβενιζέλους;

Τα θυμόσαστε;

Τσίπρας: το «βαμπίρ» της Ελληνικής οικονομίας…

Ο Τσίπρας αποδείχθηκε το… «βαμπίρ» που ρουφά το αίμα της Ελληνικής οικονομίας με κάθε τρόπο: Με υπέρ-φορολόγηση, με ληξιπρόθεσμες οφειλές του κράτους – που δεν πληρώνει και τις περνά κατευθείαν στο χρέος - με ματαίωση των μεταρρυθμίσεων και με γενικό ξεσάλωμα των «κομματικών στρατών» στους συμβασιούχους και στις ΔΕΚΟ...

Αν αυτά σας φαίνονται υπερβολικά, ήλθε η ο ΟΟΣΑ και ξεσκέπασε μιαν αληθινή «ταινία τρόμου» για τα τελευταία χρόνια.

Σε διπλή σύγκριση μάλιστα: Με το τι συνέβη επί Τσίπρα, τι συνέβη με τις δύο προηγούμενες κυβερνήσεις και τι συνέβαινε, τις ίδιες χρονικές περιόδους, στις υπόλοιπες χώρες μέλη του οργανισμού.

Αληθινή «ταινία φρίκης»…

Με «βαμπίρ», λυκάνθρωπους και αληθινό πάρτι των «απέθαντων» και των κολασμένων του κρατισμού…

Κάτω από τα κίτρινα γιλέκα…

Και, ναι, μετά από τρεις εβδομάδες ταραχών, ο Εμμανουέλ Μακρόν ενέδωσε στην ασφυκτική πίεση και απέσυρε τα σχεδιαζόμενα φορολογικά βάρη.

Οι χειρότερες ταραχές στο Παρίσι μετά από εκείνες του 2005 ξέσπασαν με αφορμή την επιβολή ενός πρόσθετου τέλους, που σκοπό είχε να απομακρύνει τους πολίτες από τα αυτοκίνητά τους, για λόγους κλιματικής αλλαγής μα και μείωσης των εισαγωγών πετρελαιοειδών.

 

Η «κωλοτούμπα» Μακρόν απογοήτευσε όσους Ευρωπαίους βλέπουν το αύριο σαν ολοκλήρωση των κεντρικών σχεδιασμών του σήμερα. Είδαν στην υποχώρηση του Γάλλου προέδρου μια νέα νίκη των λαϊκιστών, των εχθρών όσων συνθέτουν την -κατ’ αυτούς- ασταμάτητη ανθρώπινη πρόοδο. Δεν αναλογίστηκαν βέβαια την προχειρότητα με την οποία χειρίστηκε το θέμα η κυβέρνηση, όταν επέλεξε την εύκολη και γρήγορη οδό της έμμεσης φορολογίας, αντί για τη σταδιακή εφαρμογή μιας δέσμης μέτρων υπέρ της ηλεκτροκίνησης, που ταυτόχρονα θα προφύλασσε τους κατοίκους των αγροτικών περιοχών από τις αρνητικές συνέπειες της όλης πολιτικής…

Όχι άλλο κάρβουνο ρε συ Αλέξη…

Ό,τι πιάνει ο Τσίπρας γίνεται «κάρβουνο». Ό,τι εξαγγέλλει, ανατρέπεται και γελοιοποιείται…

Πριν λίγες βδομάδες κόμπαζε ότι θα καταδικάσει την αντιπολίτευση «στο μαρτύριο της σταγόνας»!

Τι ήθελε να πει ο «ποιητής»; Ότι θα καταθέτει κάθε μέρα ένα «φιλολαϊκό» νομοσχέδιο, με το οποίο ο λαός θα «ωφελείται» (και θα «δοξάζει» τον Τσίπρα), ενώ η ΝΔ θα είναι υποχρεωμένη είτε να το ψηφίζει κι αυτή συρόμενη από πίσω του, είτε να το καταψηφίζει και να «εκτίθεται».

Λίγο αργότερα η κυβέρνηση υποστήριξε ότι την τελευταία χρονιά έχουμε «ρεκόρ ξένων επενδύσεων»…

Και αμέσως μετά, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε θριαμβευτικά στη Βουλή ότι συνέλαβε τον «μεγαλο-τοκογλύφο» Ριχάρδο, και τον έκλεισε φυλακή, γιατί η κυβέρνησή του, λέει, χτυπάει όχι τους «κακόμοιρους μικροκλέφτες», αλλά τους εγκληματίες με τα «λευκά κολάρα», δηλαδή του μεγαλο-καταχραστές. (Ενώ η ΝΔ, υποτίθεται, κυνηγούσε μόνο τους μικροαπατεώνες…)

Αυτά έλεγαν και χαίρονταν και καμάρωναν όλοι…

Κι ύστερα ξύπνησαν…

Πολύ άσχημα!

Ο Ριχάρδος και οι “λεοντόκαρδοι”…

Τόσες μέρες, δεν είχα γράψει ούτε λέξη για αυτό το θέμα που ήταν στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης.  Διάβαζα απλώς τα σχόλια, επωνύμων και ανωνύμων, και διαπίστωνα, για πολλοστή φορά, την παράνοια που ως ενδημική νόσος έχει εγκατασταθεί για τα καλά στη σκέψη και στις “αξίες” του Νεοέλληνα.

Γράφω τώρα, που η υπόθεση αποδείχθηκε μέγα φιάσκο, για να σχολιάσω όχι την δικονομική της πλευρά – δεν είμαι αρμόδιος – αλλά το πώς την προσέλαβε το μεγαλύτερο μέρος του κοινού με την “καθοδήγηση” πολιτικών και ΜΜΕ.

Ο Ριχάρδος ασκούσε (και θα εξακολουθήσει να ασκεί για πολύ καιρό ακόμα, όπως πάει η Οικονομία) ένα επάγγελμα. Αγόραζε κάτι που κάποιοι άλλοι πουλούσαν. Πού είναι το μεμπτό; Προφανώς αυτοί που πουλούσαν είχαν ανάγκη τα λεφτά. Αλλά αυτοί πήγαιναν στον Ριχάρδο, δεν πήγαινε ο Ριχάρδος σ΄ αυτούς…

«Πολιτικής Ορθότητας» ... κομμάτια και θρύψαλα!

Πριν τρία χρόνια, η παγκόσμια «Πολιτική ορθότητα» έμοιαζε «παντοδύναμη» και «αδιαμφισβήτητη». Όλες οι δυτικές χώρες (πλην Αυστραλίας) είχαν προσχωρήσει. Μεγάλο μέρος του Τρίτου Κόσμου, προσπαθούσε ασθμαίνοντας να προσεγγίσει.

Χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα, αλλά και όλος ο Αραβικός κόσμος, έμεναν απ’ έξω, αλλά ως «παρίες» μιας «νεωτερικότητας» της οποίας η Δύση με την ευρύτερη έννοια του όρου, ήταν ταυτόχρονα η «κοιτίδα» και το «προπύργιο».

Κι ύστερα όλα έγιναν… κομμάτια και θρύψαλα!

*Τον Ιούνιο του 2016 οι Βρετανοί ψήφισαν Brexit. Κανείς δεν το περίμενε…

Ακόμα και οι «πρωτεργάτες» του Brexit πήγαν για ύπνο το βράδυ του δημοψηφίσματος νομίζοντας ότι έχουν χάσει! Και το πρωί κατάλαβαν ότι είχε κερδίσει το Brexit.

Αυτό δεν ήταν κατ’ ανάγκην καλό ή κακό. Στην περίπτωση της Βρετανίας ήταν μάλλον κακό. Αλλά ήταν ένα πρώτο χτύπημα στη ισοπεδωτική λογική κατάργησης των συνόρων και «μαρασμού» των εθνικών κρατών…