Παιρεί σοισηττύον ...

Ήθελα, αν και καθυστερημένα, να κάνω ένα σχόλιο για το περιβόητο συσσίτιο της ΧΑ πριν λίγες μέρες.

Γιατι η Χρυσή Αυγή παρουσιάζει δυναμική?

Έρευνα και Τεχνολογία των Χαρτογιακάδων…;

Είναι περίπου δύο μήνες τώρα, μετά το άδοξο τέλος της τρικομματικής, λόγω ΕΡΤ (...), όπου μία από της πιο μοντέρνες (υποτίθεται) στο αντικείμενο Γραμματείες της Κυβέρνησης,  αυτή της Έρευνας και της Τεχνολογίας (βαρύγδουπο!) παραμένει ακέφαλη.

Δεν έχει Γενικό  Γραμματέα!

Και αυτό διότι ο τελευταίος Γενικός Γραμματέας απεχώρησε, δεδομένου ότι ήταν επιλογή της ΔΗΜΑΡ. 

Ανοίγω μία παρένθεση στο σημείο αυτό για να σημειώσω ότι δεκαετίες τώρα, τον χώρο της έρευνας, της ενέργειας και των φυσικών πόρων, τον έχει αναλάβει εργολαβικά η ΠΑΣΟΚαριστερά (πάντα τις καλύτερες επιλογές κάνουν αυτοί), εκεί που το χρήμα είναι ζεστό και μπορεί να παράγει πολιτική - με εξαίρεση φυσικά την πολύ «πετυχημένη» πενταετία 2004-2009 όπου υπήρξαν «φωτεινές» επιλογές και σε επίπεδο Γενικού Γραμματέα Έρευνας & Τεχνολογίας, μεταξύ των οποίων και σημερινός Ευρωβουλευτής της ΝΔ, ο οποίος εκφέρει και βαρύγδουπες απόψεις για την ΕΡΤ, «κατακεραυνώνοντας» τον Αντώνη Σαμαρά για το  μαύρο της ΕΡΤ, από τη βολεμένη θεσούλα του στην Ευρωβουλή! (Πρόεδρε έχεις κάτι  βαρίδια ακόμη...).  

Ιωάννης Μεταξάς, και μύθοι…

Η 28η Ιουλίου είναι μεγάλη μέρα για τα ερπετά της Ιστορίας.

Πανηγυρίζουν, γιατί προσπαθούν να επιβάλουν τον αστικό μύθο ότι στις 28 Ιουλίου 1936 ο Ιωάννης Μεταξάς, λίγες μέρες πριν γίνει δικτάτορας, καθιέρωσε την οχτάωρη εργασία.

Και η απάντηση στα ξυρισμένα, εσωτερικά και εξωτερικά, κεφάλια είναι εύκολο να δοθεί (και πρέπει να δοθεί).

Το δύσκολο και το θλιβερό του πράγματος είναι ότι πρέπει να υποστηρίξεις ιστορικά κάτι που σήμερα έχει εκ των πραγμάτων έχει καταργηθεί και αντί να αναζητήσουμε ποιος το κατάργησε, τσακωνόμαστε για το ποιος το θέσπισε.

 Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι ακόμα και τα θλιβερά ξυρισμένα κεφάλια βγαίνουν από την ίδια μήτρα, έστω και με τη μορφή των εκκρίσεων.

Της μήτρας, που κατέλυσε το κράτους δικαίου στην Ευρώπη.

Εμείς και τα κινητά μας…

Δεν χρειάζεται να ταξιδέψουμε έως την Αμερική για να διαπιστώσουμε ότι η σχέση ενός σημαντικού ποσοστού του πληθυσμού με τα smartphones διαμορφώνει ένα επικοινωνιακό υβρίδιο, με χαρακτηριστικά ανθρώπου και βλέμμα οθόνης.

Δημοσκόπηση σε 1.102 Αμερικανούς ηλικίας 18-34 ετών, κατόχους smartphones, ήταν αποκαλυπτική για τις συνήθειές τους: το 55% παραδέχθηκε ότι αγγίζει την οθόνη της συσκευής ενόσω οδηγεί.

Περισσότερο από το 1/3 των συμμετεχόντων στην έρευνα ανέφερε ότι τσέκαρε διαρκώς το κινητό ενόσω βρισκόταν στο σινεμά.

Το 19% έριχνε κλεφτές ματιές στα εισερχόμενα μηνύματα, ενώ παρευρισκόταν σε κάποια θρησκευτική τελετή.

Το 33% υποστηρίζει ότι τελικώς βγήκε ραντεβού... με τη συσκευή του παρά με τον σύντροφό του.

Περίπου το 20% έχει επαφή με το κινητό κατά τη διάρκεια του σεξ.

Το αγκάθι της παιδείας…

Η χρονιά που έρχεται θα είναι δύσκολη για την Εκπαίδευση.

Σχολεία, πανεπιστήμια και ΤΕΙ είναι υποχρεωμένα να λειτουργήσουν με ακόμα μικρότερη χρηματοδότηση, με ακόμα μικρότερο αριθμό διδασκόντων και διοικητικών υπαλλήλων.

Η δημόσια εκπαίδευση πληρώνει τις ασυνάρτητες πολιτικές της δανεικής ευδαιμονίας με τους μαζικούς πελατειακούς διορισμούς χωρίς κανένα σχέδιο.

Πληρώνει με τρόπο τραυματικό την πολιτική των καθυστερήσεων στην οποία επιδόθηκαν όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις, που αντί να προχωρήσουν άμεσα σε αξιολόγηση δομών και προσωπικού, έσπρωχναν τα προβλήματα κάτω από το χαλί.

 Σήμερα, που ο κόμπος έφτασε στο χτένι, η παρούσα κυβέρνηση «χτυπάει όπου βρίσκει» σε μια απέλπιδα προσπάθεια να περιορίσει το κράτος και μαζί με αυτό και τα ελλείμματά του.

Η αναξιοκρατία και η αδικία κυριαρχούν και πάλι.

Και αυτό προκαλεί απελπισία και οργή.

Σφίξανε και οι ζέστες…

Ουφ τι ζέστη είναι αυτή;   Φύλλο δεν κουνιέται.

Έχω μείνει μ΄ ένα ελαφρύ σορτσάκι αλλά ο ιδρώτας κυλάει  στο πρόσωπο.

Κι είναι μόλις η ενδεκάτη πρωινή…

Τι θα γίνει τη δωδεκάτη ή τη τρίτη; 

Κάθε σκέψη να πάω σε  παραλία να δροσιστώ έχει απορριφθεί, αφού  η διαδρομή πήγαινε έλα  πενήντα χιλιόμετρα, απαιτεί  καύσιμο κι αν προσθέσουμε τα απαραίτητα  εκεί, θα φτάσουμε κοντά στα 30 ευρώ ποσό το οποίο σκέφτεσαι να δώσεις στις μέρες μας.

Κι έτσι παραμένω φυλακισμένος στο πατρικό μου στο χωριό παρέα με τα τρελλοτζιτζίκια, τα μόνα που χαίρονται και τραγουδάνε στη ζέστη.

Α και τις γιαγιάδες της γειτονιάς.

Γιατί η γειτονιά μας  έχει  ένα μόνο παππού, το ξάδερφο μου τον Γιώργο. Μετράω πόσες είναι, η Γιώργενα, η Νίκενα, η Κώστενα, η Βασίλενα, ξανά η Κώστενα, η Χριστάκενα, η Γάκενα, η Κώτσενα, η βάβω Ότα, η Μάκενα.

Δέκα γιαγιάδες, ζωή νάχουνε και σίγουρα έχω ξεχάσει κάποιες, οι οποίες έχουν ξαποστείλει τους άντρες τους εδώ και πολλά χρόνια.

Κι όλες, έτσι λένε, υπεραγαπούσαν τους άντρες τους.

Μεταξύ μας τώρα, εγώ δεν τις πιστεύω.

Δεν έχω δει και καμιά τους να υποφέρει από την απουσία τους.

Το άθλιο φαγητό των ελληνικών νησιών.

Θυμάμαι όταν πήγαινα διακοπές στα περίφημα greek islands, κάθε φορά που καθόμουνα κάπου να φάω αναρωτιόμουν: «θα φάω καλά;», «θα μου πιάσουν τον ποπό;», «τι ποιότητα θα έχει το φαγητό;».

Λυπάμαι που το λέω, αλλά τις περισσότερες φορές έφευγα απογοητευμένη.

Οκτώ στα δέκα μαγαζιά έβλεπαν τον επισκέπτη ως αρπαχτή.

Tweedley dee...

Bob Dylan.... ο μοναδικός!

Η γκλαμουριά της τσόντας…

Μέχρι πρόσφατα η λέξη «τσόντα» δεν μου έφερνε στο μυαλό «βρώμικα» πράγματα. Αντίθετα με γύριζε πίσω, σε πολύ τρυφερά χρόνια.

Μου θύμιζε τους συμμαθητές μου από το γυμνάσιο, κάτι αγόρια αναστατωμένα από τις ορμόνες και με σπυράκια στο πρόσωπο που έκαναν κοπάνες για να πάνε στο ΣΙΝΕΕΠ.

Αν και το σχέδιο τους ήταν πάντα μυστικό, ολόκληρο το σχολείο το είχε βούκινο, γι' αυτό και την άλλη μέρα τους κοιτούσαμε καλά-καλά στο πρόσωπο, ώστε να διαπιστώσουμε τα ίχνη που άφησαν πάνω τους οι «ταινίες σεξ».

Τα κορίτσια δεν είχαμε καμιά δουλειά με αυτά τα πράγματα και δε θυμάμαι ούτε μία που σε κείνη την ηλικία να είχε δει πορνό.

Ήταν μια αποκλειστικά αγορίστικη υπόθεση, ωστόσο οι «δονήσεις» του έφταναν ως εμάς.

Ξέραμε για την κατάσταση που επικρατούσε μέσα στο σινεμά, τις «ομαδικές μαλακίες», τους περίεργους τύπους που κοιτούσαν ξελιγωμένοι τους μαθητές, ξέραμε πως μπορούσαν να τους αντιμετωπίσουν χωρίς κλάψες και τραύματα, με όπλο τους το χιούμορ και τη γενναιότητα που προκύπτει από την άγνοια κινδύνου.

Ήμασταν επίσης ενήμερες για την κακοτεχνία τους, τους «προικισμένους» πρωταγωνιστές, τα διαβόητα «κοντινά πλάνα», είχαμε αντιληφθεί την παρακμιακή τους ενοχή.

Είμαστε όλοι ΣΥΡΙΖΑ!

Τι θα γίνει αν πέσει η παρούσα κυβέρνηση;

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ έτοιμος να κυβερνήσει κι αν ναι πώς και με ποιους θα το κάνει;

Έσωσε ο Βενιζέλος τον Σαμαρά και το αντίθετο;

Τελικά θα καταστραφεί η Ελλάδα αν πάμε σε εκλογές και αποφασίσει ο κόσμος τι θέλει;

Είναι μερικές από τις ερωτήσεις που συχνά – πυκνά κάνουν όλοι περιμένοντας μήπως δουν φως στο τούνελ αλλά και προβλέποντας ότι έρχονται τους επόμενους μήνες ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις.