Θυμάστε την αφήγηση της γενέσεως, έτσι όπως την αφηγείται
ο Πρωταγόρας στον φερώνυμο διάλογο του Πλάτωνα; - ένα από τα ωραιότερα κείμενα
της ιστορίας της λογοτεχνίας.
Εκεί, λέει, όταν ήρθε η πεπρωμένη ώρα για τη γέννηση των
ειδών, ο Ζευς ζήτησε από τον Προμηθέα να αναλάβει το ζήτημα.
Πλην όμως εκείνος μετέθεσε το καθήκον στον αδελφό του,
τον περιώνυμο Επιμηθέα.
Αυτός, λοιπόν, αφηρημένος, και αμελής ως γνωστόν, αφού
εξόπλισε όλα τα ζωντανά με τα απαραίτητα για την επιβίωσή τους μέσα, σε άλλα
έδωσε ταχύτητα, σε άλλα κέρατα και γούνες, σε άλλα φτερά και πάει λέγοντας,
ανακάλυψε έναν ταλαίπωρο που τον είχε ξεχάσει.
Το οπλοστάσιο το είχε εξαντλήσει ο Επιμηθεύς και ως εκ
τούτου, γυμνός και ανυπόδητος, κινδύνευε με αφανισμό.
Προκειμένου να σωθεί του έμαθε τον τρόπο να οργανώσει
κοινωνίες για να προστατεύει ο ένας τον άλλον από τους εξωτερικούς εχθρούς.
Πλην όμως αυτοί οι άνθρωποι, ενώ είχαν βρει τον τρόπο να
αντιμετωπίζουν τις απειλές, κινδύνευαν από τη μεγαλύτερη απειλή αφού τρώγονταν
και σφάζονταν μεταξύ τους.
Οπότε για να μην αφανιστούν αναγκάστηκε να τους δώσει και
την πολιτική σοφία, τον τρόπο να συνυπάρχουν, αυτήν που, αν θυμάμαι καλά, την
φύλαγε στα σεντούκια του ο ίδιος ο Ζευς.