Τέλος εποχής;

Αν πιστέψει κανείς τους φανατικούς οπαδούς της μιας πλευράς, τούτη την Κυριακή πέφτει μια… φασιστική κυβέρνηση.

Αντιθέτως, αν δώσει βάση στα λεγόμενα των έξαλλων της άλλης πλευράς, από τη Δευτέρα η χώρα θα έχει μια… κομμουνιστική κυβέρνηση.

Δυστυχώς, όμως, για όσους είτε, πράγματι, πίστευαν είτε, απλώς, προπαγάνδιζαν για ψηφοθηρικούς λόγους όλα αυτά τα απίθανα, και ευτυχώς για όλους τους νουνεχείς πολίτες, οι οποίοι ούτε τρόφιμα αποθήκευσαν, ούτε χρήματα έκρυψαν σε στρώματα και μαξιλάρια, κανένα από τα πιο πάνω εφιαλτικά ενδεχόμενα δεν πρόκειται να συμβεί… 

Let X = X ...

Laurie Anderson

Η ανατροπή είναι στο χέρι μας.

Όπως είναι γνωστό, στο πόλεμο δεν πας για να ηττηθείς.

Αν πας με τα χέρια κατεβασμένα τότε σίγουρα ο αντίπαλος θα σε σαρώσει.

Έτσι και στις εκλογές, οι μάχες δίνονται στο πεδίο κι όχι στα γκάλοπ των νταβατζήδων που μόλις είδαν τον Αλέξη… ανακάλυψαν τον μεγάλο ηγέτη της Ελλάδας.

Λίγες ώρες προτού ανοίξουν οι κάλπες η Νέα Δημοκρατία αλλά και γενικότερα οι δυνάμεις της ευθύνης, της ευρωπαϊκής προοπτικής και της αναγέννησης της χώρας, πηγαίνουν να αντιμετωπίσουν τον άκρατο λαϊκισμό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ τα έδωσε όλα, υποσχέθηκε τα πάντα και χάιδεψε τα αυτιά όλης της κοινωνίας.

Αν και γνωρίζει πως δεν μπορεί να υλοποιήσει τίποτε από αυτά, εντούτοις η εύκολη υποσχεσιολογία πέρασε στον κόσμο, τουλάχιστον μέχρι αυτή τη στιγμή.

Επιστροφή στην βαλκανική μιζέρια…

Τα παλιά τα χρόνια, πριν καταρρεύσει ο υπαρκτός κομμουνισμός, που πλέον μόνο στη Β. Κορέα (ίσως), και στη χώρα μας έχει θιασώτες, όταν επέστρεφε κάποιος από ταξίδι (οδικώς) μέσω Γιουγκοσλαβίας, θεωρούσε την Ελλάδα παράδεισο σε σχέση με αυτά που έβλεπε και ζούσε διασχίζοντας την πάλαι ποτέ «αυτοδιαχειριζόμενη» σοβιετία του Τίτο.

Κάπως έτσι αισθάνεται σήμερα και όποιος επιστρέφει στη χώρα μας από το εξωτερικό… όμως από την ανάποδη.

Αισθάνεται δηλαδή σαν να ξαναμπαίνει σε τούνελ χωροχρόνου, και να ζει καταστάσεις που για άλλες χώρες αποτελούν σιχαμερό παρελθόν.

Διότι η σημερινή Ελλάδα είναι κάτι σαν τη Γιουγκοσλαβία του 1980.

Ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο;

Μετά και την πρόσφατη παρέμβαση του Ντράγκι τα πράγματα είναι σαφέστατα. Η ΕΚΤ θα αγοράζει ελληνικά ομόλογα στο μέτρο που η Ελλάδα ακολουθεί το πρόγραμμα προσαρμογής και ολοκληρώσει την αξιολόγηση.

Δηλαδή αν θέλουμε ρευστότητα πρέπει να κάνουμε μεταρρυθμίσεις.

Όχι γενικά, αλλά αυτές που επιβάλουν η ΕΕ και το ΔΝΤ.

Ενδεικτικά αναφέρω μερικά από τα προαπαιτούμενα για να ξέρουμε για τι συζητάμε:

Όλα σικέ!

«Πρόεδρε, εσύ λες θα τα βάλεις με τη Μέρκελ και δεν μπορείς να κάνεις καλά τον Δήμαρχο Νέας Φιλαδέλφειας;»

Στέλιος Μανωλάς στον Αλέξη Τσίπρα

Τις δεκαετίες του ‘60 και του ‘70, κατά τη θερινή ανάπαυλα του πρωταθλήματος, στα γήπεδα ανά την Επικράτεια γινόντουσαν αγώνες ελευθέρας πάλης, το λεγόμενο «κατς».

Διοργανώνονταν από ατζέντηδες και τις πατρονάριζαν οι αθλητικές εφημερίδες καθώς, καλοκαίρι καιρό, ύλη εκτός από φημολογία για παραμυθένιες μεταγραφές δεν υπήρχε.

Ήταν ένα υβρίδιο μεταξύ αθλήματος και θεάματος, το ελληνικό αντίστοιχο του αμερικανικού Professional Wrestling. Τελευταίο αντιπροσωπευτικό δείγμα των πρωτοπαλαιστών της εποχής εκείνης υπήρξε μετέπειτα ο Απόστολος Σουγκλάκος, με το θάνατο του οποίου εξέπνευσε και το είδος.

Οι επόμενοι έξι μήνες του δράματος...

Οι επόμενοι έξι μήνες προβλέπεται να είναι ιδιαίτερα δύσκολοι για την Ελλάδα, καθώς θα επιχειρηθεί να τεθεί η σχέση της με την Ευρώπη σε νέα βάση.

Στη διελκυστίνδα αυτή υπάρχουν δυο εκδοχές, είτε να υποχωρήσει η Ευρώπη είτε να υποχωρήσει η νέα κυβέρνηση και να δεχτεί ένα νέο μνημόνιο, δημοσιονομικά ακόμη πιο σκληρό από το προηγούμενο λόγω και της «μαύρης τρύπας» που δημιούργησε η προεκλογική περίοδος.

Εκτιμώ πως δεν θα γίνει ούτε το πρώτο, ούτε το δεύτερο.

Κατά συνέπεια τους επόμενους μήνες θα βιώσουμε ως κοινωνία και οικονομία τις συνέπειες αυτής της σύγκρουσης…

Τα μποφόρ της προόδου…

Προσκεκλημένος στη θεματική εκπομπή του Αρη Πορτοσάλτε στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ προχθές το βράδυ, είχα την ευκαιρία να πληροφορηθώ ορισμένες πτυχές του προγράμματος του ΣΥΡΙΖΑ για τη μετανάστευση.

Τις ανέπτυξε από το μετερίζι εκείνο η υποψήφια στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας κ. Τασία Χριστοδουλοπούλου.

Βασική θέση των προοδευτικών δυνάμεων του τόπου είναι ότι στους πρόσφυγες πρέπει να παρέχεται άσυλο (βλ. σχετική επιχειρηματολογία στις «Ικέτιδες» του Αισχύλου) ενώ για τους μετανάστες θα πρέπει να ισχύει κάποιο ειδικό καθεστώς. Το ουσιώδες είναι ότι ο διαχωρισμός πρέπει να γίνεται εκ των προτέρων, ούτως ώστε να εξασφαλίζεται η απρόσκοπτος διάβαση των προσφύγων από τα σύνορά μας. Στην, εύλογη ή όχι, απορία πώς θα γίνεται αυτός ο έλεγχος, η κ. Χριστοδουλοπούλου απήντησε πως υπάρχουν τρόποι.

Εξάλλου, όπως τόνισε στον υπουργό Δημόσιας Τάξης κ. Κικίλια, ο οποίος ήταν παρών, υπάρχει νόμος της Ευρωπαϊκής Ενωσης τον οποίον οφείλει να σεβαστεί…

Ζητούμενο, η επόμενη μέρα…

H προεκλογική περίοδος είναι τόσο σύντομη, ώστε - μεταξύ άλλων - είναι αδύνατο για τους  συνδυασμούς  που συμμετέχουν στην εκλογική διαδικασία αλλά και τους υποψηφίους τους, να παρουσιαστούν και να εκτεθούν επαρκώς.

Ελλοχεύει, λοιπόν, ο κίνδυνος οι ψηφοφόροι να καταλήξουν και να «σταυρώσουν»  γνωστούς και παλιούς «αγαπημένους», πολλοί εκ των οποίων προσωποποιούν επάξια τον όρο, «επαγγελματίες πολιτικοί»…

Δε με λένε Κασσάνδρα

Τον Νοέμβριο του 2009, μετά από την κατραπακιά των 10 μονάδων από το ΠΑΣΟΚ, πίστεψα ότι μόνο ένας πραγματικός αστός, ένας άνθρωπος που πολιτικά δεινοπάθησε και έμαθε τι θα πει ρεαλισμός, θα μπορούσε να ηγηθεί της παράταξης. Στήριξα Σαμαρά, ο οποίος κράτησε τον έναν από τους δύο πόλους του δικομματισμού της Μεταπολίτευσης όρθιο και κυβερνητικό, όταν ο έτερος πόλος ψάχνεται ακόμα και αν θα μπει στη Βουλή. Είχα δίκιο.