Τσουρέκια, τρίγωνα Πανοράματος, και … πολιτική συνέπεια!

Διαβάζω σήμερα στο ΒΗΜΑ και γελάω… ενθυμούμενος το κλασικό sic transit gloria mundi, που ο Αλέξης έμελλε να το ζήσει μέσα σε ελάχιστους μόλις μήνες.

Γράφει λοιπόν ο καλά πληροφορημένος Βηματοδότης (δείτε το λίνκ στο τέλος):

Το τσουρέκι στον... Πούτιν με αγάπη…

Π. Καμμένος: Ο «εθνικός συκοφάντης»;

Δεν θυμάμαι πόσα χρόνια έχουν περάσει, απ’ όταν διάβασα την πρώτη βιογραφία του Χίτλερ. Εκείνο που μου έκανε εντύπωση και γι’ αυτό μου έμεινε, ήταν η «τεχνική του μεγάλου ψέματος».

«Δίδασκε» λοιπόν ό Χίτλερ ότι, το μικρό ψέμα δεν γίνεται εύκολα πιστευτό. Κι αυτό γιατί όλοι οι άνθρωποι στην καθημερινή τους ζωή λένε μικρά ψέματα, οπότε είναι «εκπαιδευμένοι» να τα θεωρούν πιθανά και έτσι τα διακρίνουν.

Αντίθετα, όσο πιο τερατώδες είναι ένα ψέμα, τόσο πιο εύκολα γίνεται πιστευτό. Και αυτό γιατί, επειδή δεν το χρησιμοποιούν οι άνθρωποι στην καθημερινή τους ζωή, το θεωρούν αδιανόητο να είναι ψέμα…

Kαλώς ορίσατε στην πραγματικότητα…

Όλα τα παραμύθια έχουν ένα τέλος. Είτε είναι εμπνευσμένα είτε όχι, όλα έχουν μια κατάληξη.

Το δικό μας εγχώριο μεγάλης διάρκειας μύθευμα έλαβε επιτέλους αυτό που του άξιζε. Ένα πανηγυρικό εκκωφαντικό τέλος.

Το ελληνικό παραμυθάκι μας εμπεριείχε εύκολες λύσεις για δυσθεώρητα προβλήματα. Έτσι δεν τα έλυνε μα τα διαιώνιζε κάνοντάς τα ακόμη δυσκολότερα.

Παρέα στις εύκολες λύσεις, για να γίνουν πειστικότερες και να αποκτήσουν ένα στοιχειώδες υπόβαθρο, προστέθηκαν και ψευδαισθήσεις...

Και η επανα-συσπείρωση;

«Η δήλωση έγινε από τον τέως αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Γ. Δραγασάκη και προσωπικά τη θεωρώ ιδιαιτέρως σημαντική. Είπε επί λέξει πως «μετά τις εκλογές θα πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ ν' ανασυσπειρωθεί, διότι κόμμα χωρίς τη δέσμευση όλων σε κοινές αρχές και κανόνες δεν είναι κόμμα».

Υπάρχει κανείς που να θεωρεί υπερβολική ή παράλογη την άποψη αυτή;Υποθέτω πως όχι.

Μοιραία, όμως, η ομολογία του Δραγασάκη έχει τις επιπτώσεις της. Διότι ένα από τα συμπεράσματα στα οποία αναπόφευκτα οδηγείται ο απλός πολίτης είναι πως, από τη στιγμή που εύλογα αμφισβητείται η δυνατότητα να είναι κόμμα ένα σύνολο ατόμων που δεν δεσμεύονται ως προς τις αρχές και τους κανόνες που θα υπηρετήσουν, τότε είναι όχι μόνο παράλογο αλλά και επικίνδυνο ν' αναλάβουν οι άνθρωποι αυτοί τη διακυβέρνηση μιας χώρας.

Κάτι που δυστυχώς το έχουμε ήδη διαπιστώσει και βρισκόμαστε υπό την απειλή να το ξαναδιαπιστώσουμε...

Ο,τι ακούει στο κομμωτήριο…

Μετά τα (προ)χθεσινά, ελπίζω θα συμφωνήσετε ότι κάνω πολύ καλά και την λέω «μεγαλομπεμπέκα». Οι  δηλώσεις της τέως υπουργού (!) Μετανάστευσης, για νησιά που πλούτισαν από τους πρόσφυγες και τεράστιους τζίρους στα εμπορικά καταστήματα, έδειξαν ότι η γυναίκα αυτή έχει πράγματι στο μυαλό της την ελαφρότητα ενός τηλεοπτικού πρωινάδικου: αυτά που λέει είναι, πάνω κάτω, αυτά που άκουσε από τις φίλες της στο κομμωτήριο.

«Στην τελειοτέρα κοινωνία», που λέει ο Καβάφης, σε μια κοινωνία όπως την οραματίζεται η Αριστερά, η κυρία Τασία θα παρουσίαζε την εκπομπή της Ελένης Μενεγάκη…

Πάνος Καμμένος, ένας άνθρωπος για όλες τις δουλειές…

Εξ όνυχος τον λέοντα

Τον Πάνο Καμμένο τον γνώρισα για πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του ’80 ως υβριστή μου σε τηλεοπτικά πάνελ, στα οποία με χαρακτήριζε ανενδοίαστα και χωρίς κανένα στοιχείο «τρομοκράτη» και «μέλος της 17 Νοέμβρη», ισχυρισμούς που επανέλαβε με όλο το θράσος που τον διακρίνει στο βιβλίο του «Τρομοκρατία, Θεωρία και Πράξη» το οποίο εξέδωσε το 1992 στον γνωστό αντικομουνιστικό και φιλοαμερικανικό εκδοτικό οίκο «Ελληνική Ευρωεκδοτική» (η οποία έχει εκδώσει ανάμεσα στ’ άλλα την Ελένη του Γκατζογιάννη, το Οι Έλληνες πράκτορες της Κα Γκε Μπε, του Πέτρου Κασιμάτη και άλλα ανάλογα πονήματα.)

Στο βιβλίο του αυτό, γραμμένο προφανώς καθ’ υπόδειξη των μυστικών υπηρεσιών, και από ανάλογους καλάμους (θεωρείται δεδομένο πως έχει γραφτεί από τον θεωρητικό της Χούντας Γεωργαλά ή άλλο αναλόγου ποιού υποκείμενο) προτάσσεται πρόλογος του περιβόητου αντιστράτηγου Νίκου Γρυλλάκη, του συμβούλου ασφαλείας του Μητσοτάκη, επιχειρείται μια κατασυκοφάντηση ενός ολόκληρου πολιτικού χώρου, πάνω στην οποία έκτισε τη σταδιοδρομία του και τις εκλεκτικές του συγγένειες με όλων των ειδών τις υπηρεσίες  ο φέρελπις τότε νεαρός πολιτικός.

Αξιολογώντας του πολιτικούς αρχηγούς…

Μια αξιολόγηση των πολιτικών μας αρχηγών με βάση αυτά που είπαν στο debate.

Επιτέλους μετά από 6 χρόνια είχαμε τη δυνατότητα να θαυμάσουμε τους πολιτικούς αρχηγούς σε μια ζωντανή τηλεμαχία.

Ας βαθμολογήσουμε λοιπόν τις επιδόσεις τους…

Το δίλημμα του νεοδημοκράτη…

Είναι σαν το γνωστό από τη θεωρία παιγνίων «αίνιγμα του φυλακισμένου», δεδομένου ότι όλοι πια γίναμε γνώστες της εν λόγω θεωρίας.

Ο ψηφοφόρος της ΝΔ επιθυμεί σφόδρα να μην ξαναδεί στο πολιτικό σκηνικό και στην τηλεόραση πρόσωπα όπως τον (παρ’ ολίγον απόφοιτο Μαθηματικού Αθηνών) κ. Λαφαζάνη, την απίστευτη Ζωή, το φονέα «της γενική πτώση της Ελληνική», κ. Λεουτσάκο, τη μοναδική Ραχήλ και τόσους άλλους, που σήμερα στεγάζονται στη ΛΑΕ.

Για να γίνει αυτό (στο άμεσο τουλάχιστον μέλλον) πρέπει ο σοφός λαός να δώσει στη ΛΑΕ ποσοστό μικρότερο του 3%. Αν όμως πάρει 2,99% η ΛΑΕ, θα μειωθούν οι απώλειες του original (;) ΣΥΡΙΖΑ, άρα αυτός θα βγει πρώτο κόμμα. Τόμπολα.

Το δίλημμα έχει και άλλα πλοκάμια…

Κάλπες ή … γουνάκια χρειάζονται;

To ταξίδι που έκανε ο Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη είχε έναν και μόνο σκοπό. Την επανεκκίνηση του ιδίου, την προσπάθεια να κερδίσει λίγη από τη χαμένη πολιτική γοητεία του. Όλα στήθηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε ο Αλέξης να φανεί μεγάλος ηγέτης, στήριγμα για τη χώρα, εγγυητής της οικονομίας και κυρίως... παιδί του λαού.

 

Ο Γιάνης στο κελί του!

Όλα φτιάχτηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να φανεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καμιά ευθύνη για όσα συμβαίνουν στη χώρα, ότι το μνημόνιο είναι καλύτερο από τα άλλα, ότι τα capital controls τα έφεραν οι καλοί, ότι αυτός θα αλλάξει τους όρους της συμφωνίας...

Το νέο και το παλιό...

Από τη μία πλευρά ο Αλ. Τσίπρας εγκατέλειψε τον γελοίο διαχωρισμό μνημονιακοί - αντιμνημονιακοί που δίχασε τη χώρα, καθώς δεν μπορούσε να τον συνεχίσει μετά την υπογραφή του μνημονίου από τον ίδιο, από την άλλη πλευρά εισήγαγε την εξοργιστική αντιπαράθεση νέο - παλιό.

Με την έννοια ότι αυτός εκπροσωπεί το νέο και όλα τα υπόλοιπα κόμματα, ιδίως εκείνα που επιμένουν στον ευρωπαϊκό προσανατολισμό της χώρας, εκπροσωπούν το παλιό.

Πρόκειται προφανώς για μία ακόμη παραπλανητική προσπάθεια να πείσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί να προχωρήσει στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για τον εκσυγχρονισμό της χώρας, ενώ οι άλλοι είναι αγκυλωμένοι στο παρελθόν.

Με βασικό επιχείρημα ότι ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία κυβέρνησαν τη χώρα στη διάρκεια της μεταπολίτευσης...