Πάντως είναι μία πικρή ικανοποίηση. Να σε
κανοναρχούν και να σε ελέγχουν και να σου επιτίθενται μια ζωή, επειδή δεν είσαι
επαρκώς επαναστάτης, επειδή ποτέ δεν σε έπεισε ο Τσε, έστω ως ωραίος γκόμενος,
ο Τρότσκι, που προηγήθηκε σε εγκλήματα, πριν να τον στείλουν αδιάβαστο με
διαλεκτική αξίνα στο κεφάλι, ο Μάο (διάβασε τους “Αγριόκυκνους”) με τους 20
εκατ. εξοντωμένους στη λεγόμενη Πολιτιστική Επανάσταση, ο σαλταρισμένος
Αλτουσέρ και οι λοιποί.
Να σε στιγματίζουν, επειδή δεν είσαι σαν κι
αυτούς, να σε έχουν πρήξει, να σε έχουν καταγγείλει (μεταξύ τους), να σε έχουν
ονειδίσει χίλιες φορές και να τους βλέπεις τώρα, μόλις πήραν την εξουσία,
παγιδευμένους να μοντάρουν νυχθημερόν επικύψεις, να ενδίδουν σε οποιαδήποτε
απαίτηση των φιλελέ εταίρων, να πλειοδοτούν μάλιστα, να σέρνονται και να
ευχαριστούν γλοιωδώς κάθε παραχώρηση των ξένων…









