Ο τραγέλαφος μιας απατηλής κυβέρνησης…

Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο τραγουδούσαν οι Πασοκάρες στους δρόμους όταν νικούσαν στις εκλογές. Και τον μέθυσαν τόσο πολύ, που τώρα τείνει να γίνει άφαντος όπως και το εξαϋλωμένο κόμμα τους.

Θα καταργήσουμε τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα μόνο άρθρο έλεγαν οι Συριζαίοι. Και ο λαός αποχαυνωμένος με το άστρο του Αλέξη, του λευκού ιππότη, που θα έσωζε την πατρίδα από τους ξένους οικονομικούς δυνάστες, του έδωσε την κυβέρνηση. Χωρίς να μπορεί να προβλέψει με λογικούς συνειρμούς το τι θα επακολουθούσε…

Βρέχει πτώματα…

Τα παλιά χρόνια, τότε που ο κομμουνισμός κυριαρχούσε σε πολλές χώρες, χιλιάδες απελπισμένοι προσπαθούσαν να βρουν τρόπο για να διαφύγουν στη Δύση, επειδή δεν άντεχαν τον σοσιαλιστικό παράδεισο, που ευαγγελίζεται ο Κουτσούμπας, η Ζωζώ, ο Μπαρουφάκης, ο Αλέξης, ο Μπογιόπουλος, και άλλοι τέτοιοι σύγχρονοι Τσε Παπάρα.

Από τη Δύση προς τον σοσιαλιστικό παράδεισο, λίγοι την έκαναν…

Και στην προσπάθειά τους να διαφύγουν, οι πολίτες των κομμουνιστικών καθεστώτων σκαρφίζονταν διάφορα κόλπα.

Σήμερα, οι σοσιαλιστικοί παράδεισοι είναι ελάχιστοι, και ένας από αυτούς, η Βενεζουέλα, κοντεύει να αδειάσει από πληθυσμό, αφού ήδη πάνω από 4 εκατομμύρια πολίτες της έχουν διαφύγει σε γειτονικές χώρες.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στο Μάγκρεμπ, αλλά και στην Αφρική, όπου μπορεί να μην υπάρχει κομμουνισμός, αλλά υπάρχει πείνα.

Ως εκ τούτου οι θάλασσες έχουν γεμίσει από πρόσφυγες, με τις διάφορες ΜΚΟ και τους επαγγελματίες αλληλέγγυους να κάνουν πάρτυ, και να τρελαίνονται στο τάληρο…

Αν ξανάρθουν οι βάρβαροι…

Όταν οι βάρβαροι αποχωρούν νικημένοι, αυτοί που τους υπέστησαν, δεν πανηγυρίζουν, αλλά μετρούν τις πληγές που άφησαν. Ζώντας σε τοπίο λεηλατημένο. Από τα γραφεία, τα σχολεία, τα νοσοκομεία, την κεντρική Διοίκηση, τη Δικαιοσύνη, το σώματα Ασφαλείας, το Στρατό και τα Πανεπιστήμια.

Όλα ισοπεδωμένα σαν να πέρασε φωτιά αόρατη και να τα κατέκαψε όλα. Από τις σημαίες, που απαγορεύεται να τις κρατάς, γιατί μπορεί να σε αποκαλέσουν όχι Έλληνα, αλλά ακροδεξιό φασίστα και όλη σου τη ζωή να τρέχεις, μέχρι και τις εισόδους των Πανεπιστημίων, που μοιάζουν με άντρα ακολασίας και χαμαιτυπεία…

Η εγκληματικότητα, η ΔΙΑΣ, και η αριστερά...

Την άνοιξη του 2010 άρχισα ξαφνικά να βλέπω αστυνομικούς (με μηχανές) στους δρόμους.

Πήγαινα βόλτα τον σκύλο και τσουπ…. δυο δυο οι μηχανές. Παντού!

Έπαιρνε κάποιος τηλέφωνο το 100 για να αναφέρει ύποπτες κινήσεις, διάρρηξη, κλπ και αμέσως έσπευδαν μέσα σε ελάχιστα λεπτά οι «μηχανόβιοι» αυτοί αστυνομικοί.

Ήταν η ομάδα ΔΙΑΣ, η οποία και ιδρύθηκε εκείνη την εποχή με σκοπό την «πρόληψη, τον έλεγχο, και την καταστολή βίαιων και εγκληματικών ενεργειών…».

Μια από τις ελάχιστες πρωτοβουλίες της οποιασδήποτε μέχρι τότε κυβέρνησης, η οποία ήταν ουσιαστική και απαραίτητη, και η οποία έκανε τους πολίτες να νιώσουν κάπως πιο ασφαλείς…

Οι τελευταίες μέρες ενός εφιάλτη…

Ο Τσίπρας, έρχεται αντιμέτωπος  για πρώτη φορά με μια εκλογική αναμέτρηση όπου δεν ασκεί κριτική, αλλά γίνεται αποδέκτης κριτικής και νιώθει άβολα.

Είναι η πρώτη εκλογική του αναμέτρηση που δεν κατακεραυνώνει ανέξοδα κι ανεύθυνα, αλλά κατακεραυνώνεται με επιχειρήματα για τα πεπραγμένα του.

Ο Τσίπρας έχει πλέον κυβερνήσει, όσο κι αν στη διάρκεια της κυβερνητικής του θητείας σε παγκόσμια πρωτοτυπία, αντιπολιτευόταν αυτά που ψήφιζε.

Ο Τσίπρας γνώρισε συγκυριακά την αδύναμη πλευρά της Δημοκρατίας  αυτή που εκμεταλλεύονται οι λαϊκιστές, οι πάσης φύσεως πολιτικοί απατεώνες και τσαρλατάνοι.

Τώρα καλείται να γνωρίσει την σοβαρή της πλευρά αυτή που τιμωρεί του τυχάρπαστους επικινδύνους τυχοδιώκτες της εξουσίας…

Πως (δεν) έσκισαν το μνημόνιο…

Το βιβλίο «Η Τελευταία Μπλόφα» της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτωρίας Δενδρινού, διαβάζεται μονορούφι, σαν ένα θρίλερ που περιμένεις με αγωνία την εξέλιξή του κι ας γνωρίζεις το τέλος.

Μόνο που αντίθετα από ό,τι συμβαίνει με ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, στο τέλος δεν μένεις με την ικανοποίηση που σου αφήνει η καλή λογοτεχνία, αλλά με οργή και την αίσθηση ότι αυτά που διάβασες δεν μπορεί να συνέβησαν στ' αλήθεια.

Μου ήρθαν στο μυαλό αυθόρμητα κάτι μαύρες κωμωδίες όπου μια παρέα εφήβων καταλαμβάνουν για πλάκα το σχολείο τους και τα κάνουν όλα λίμπα. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση είχαν καταλάβει την κυβέρνηση…

Μόνο εγώ τα θυμάμαι;

Τεσσεράμισι χρόνια τώρα τα ζήσαμε και τα είδαμε όλα.

Και χρειάστηκε να ψηφίσουμε την Πρώτη Φορά Αριστερά για να τα δούμε.

Ένα τσούρμο ανερμάτιστων ιδεοληπτικών, επαγγελματιών άεργων, που έκαναν καριέρα δηλώνοντας προοδευτικοί και άφθαρτοι κομμουνιστές.

Πουλώντας ανέξοδη κριτική και άφθονα φούμαρα στα πάνελ και στα πεζοδρόμια.

Και που μόλις ανέλαβαν υπουργεία, μόλις κάθισαν σε καρέκλες ευθύνης, έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο.

Εκείνο του πραγματικού, ουσιαστικού φασισμού, πασπαλισμένου με «αριστερή» ρητορική.

Δεν είναι τυχαίο πως στην πολιτική επιστήμη ο φασισμός ταυτίζεται με τον συντεχνιασμό, τα μικροσυμφέροντα μικρών οργανωμένων ομάδων δηλαδή.

Το γνωρίζατε; Σας θυμίζει κάτι;

Εξάλλου, κι ο  Μουσολίνι κομμουνιστής ήταν πριν «ιδρύσει» τον φασισμό… να τα λέμε όλα.

Ή στην περίπτωση των δικών μας, όπως είχε πει κάποτε ο Χέρμπερτ Μαρκούζε: «αν θες να γνωρίσεις το πραγματικό πρόσωπο κάποιου, δώσε του εξουσία»…

Δεν βρέχει... σας φτύνουν...

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό αλλά στην κυβέρνηση και στον Σύριζα δεν δείχνουν να έχουν αντιληφθεί τίποτα! Γιατί έχασαν; Γιατί δεν κατάλαβε -λένε- ο κόσμος!

Και επιρρίπτουν, ακόμα και σήμερα, την ευθύνη στον κόσμο. Δεν  καταλαβαίνουν τίποτα για τους λόγους της ήττας τους.

Τους φτύνει (με την πολιτική έννοια) όλη η κοινωνία και εκείνοι νομίζουν ότι βρέχει!!!

Μέχρι προ διήμερου, σε συνέντευξή του, νομίζω στο STAR, ο κ. Τσίπρας ζήτησε να μην πάνε οι ψηφοφόροι στις κάλπες ως υπνωτισμένοι. Εννοώντας προφανώς ότι αν... σκεφτούν δεν μπορεί να μην προτιμήσουν τον κ. Τσίπρα.

Είπαμε... Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι...

Αυτός δεν ευθύνεται για τίποτε. Όλα καλώς καμωμένα. Ο κόσμος κοιμάται...

Ο Αλέξης, ο Σαμαράς, και ο αμετανόητος φίλος μου…

Μιλούσα το πρωί με φίλο συριζαίο (πρώην πασόκο) από εκείνους τους αμετανόητους που ακόμη πιστεύουν το γελαστό παιδί.

Είχε να λέει για το πώς ο Αλέξης τα έβαλε με τα θηρία, πάλεψε σαν Σπαρτιάτης, αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσε να καταφέρει ούτε τα μισά απ’ όσα ήθελε για την προκοπή του τόπου.

Γιατί δεν τα κατάφερε; Επειδή είναι ένας ανίκανος ψευτοθόδωρος;

Όχι… δεν τα κατάφερε διότι είχε να αντιμετωπίσει υπέρτερες δυνάμεις, τόσο στο εξωτερικό όσο και στο εσωτερικό.

Τα έβαλε με τους Γερμανούς, μου έλεγε, αλλά δεν μπόρεσε να τους νικήσει διότι οι ντόπιοι συνεργάτες τους υπονόμευαν την κάθε του προσπάθεια.

Τα έβαλε με την διαπλοκή, αλλά δεν μπόρεσε διότι τα συμφέροντα είναι πολλά.

Ακόμη και για τον Μπαρουφάκη είχε μόνο καλά να πει, ο οποίος προσπάθησε να μας σώσει, αλλά… ας όψονται οι πουλημένοι πολιτικάντηδες μας, ακόμη και μέσα στον Σύριζα, που του τραβούσαν το χαλί κάτω από τα πόδια…

Υποψήφιοι για… θαλάμους με λαστιχένιους τοίχους!

Έβλεπα το πρωί, όπως σχεδόν κάθε πρωί, τον ΣΚΑΙ.

Μια «επαγγελματική» διαστροφή μου  θα έλεγα, χωρίς όμως να είμαι επαγγελματίας του είδους, άρα μια απλή διαστροφή…

Παλιά την έβρισκα με Τράγκα, Κακαουνάκη, Τριανταφυλλόπουλο, Βερύκιο, και άλλα τέτοια ιερά τέρατα της ενημέρωσης… χικ.

Σήμερα, ελλείψει αυτών (ο Τράγκας δεν αντέχεται)  ο καθείς την βγάζει με ότι μπορεί… άρα ΣΚΑΙ, όπως προείπα.

Και τι είδα στο πρωινό πάνελ; Τον Ανδρέα Ρουμελιώτη!

Έναν δημοσιογράφο, που κάποτε διάβαζα τα άρθρα του στην τότε πανίσχυρη Ελευθεροτυπία (ζωή σε λόγου της).

Και τον οποίο συμπαθούσα, και εν πολλοίς συμφωνούσα μαζί του.

Στο ενδιάμεσο τον έχασα, μέχρι που έπεσα επάνω του σήμερα.

Πρωί πρωί, πριν καν προλάβω να πιω τη φραπεδιά μου…