Περί του «κακού» Σαμαρά…

Διάβασα προχθές ένα εμπαθές άρθρο στη Καθημερινή, όπου ούτε λίγο ούτε πολύ ο μεγαλύτερος καταστροφέας της χώρας (αλλά και της ΝΔ) ήταν και είναι ο Σαμαράς!

Στην Καθημερινή παρακαλώ… ούτε στην ΕφΣυν, ούτε στην Αυγή.

Γιατί; Διότι το 1992 έριξε τον Μητσοτάκη (προφανώς χωρίς κανένα λόγο, έτσι από γινάτι), ενώ αργότερα όταν τον ξαναδέχθηκε στους κόλπους της η ΝΔ, αυτός φρόντισε με τις διάφορες κινήσεις του και τις κωλοτούμπες του (βλ. Ζάππεια) να μας βάλει στα μνημόνια και να στρώσει τον δρόμο στον Τσίπρα…

Τα ψέματα των «ανθρωπιστών» και η επικερδής μπίζνα των ΜΚΟ!

Από κάποιες ενημερωτικές εκπομπές αρχίζουν να βγαίνουν μερικές αλήθειες για το λαθρομεταναστευτικό.

Κάπως ανόρεχτα βέβαια - αλλά βγαίνουν αλήθειες…

·       Για παράδειγμα, χθες ο Νότης Μηταράκης, σημερινός υπουργός Μετανάστευσης, ανέφερε ότι το 91% από τις 72 χιλιάδες αιτήσεις ασύλου που βρήκε η σημερινή κυβέρνηση στις αρχές του περασμένου Ιουλίου, είχαν απορριφθεί σε πρώτο και δεύτερο βαθμό! Άρα δεν ήταν «πρόσφυγες».

Ακόμα κι εκείνοι δηλαδή που μας είχαν ξεμείνει από το 2015!

Και γιατί δεν απελάθηκαν; θα ρωτήσετε…

Γιατί απλούστατα, η αίτησή τους περίμενε να κριθεί σε… τρίτο και τέταρτο βαθμό, πράγμα που θα απαιτούσε άλλα 5-6 χρόνια!

Και στο μεταξύ έρχονταν κι άλλοι (αφού οι προηγούμενοι κατάφερναν κι έμεναν εδώ – παρά την «απόρριψή» τους!)

Η διαδικασία που είχε επιβάλει η προηγούμενη κυβέρνηση αντιμετώπιζε όλους ως «πρόσφυγες» - ενώ αληθινοί πρόσφυγες ήταν μόλις το 10%!

Και κρατούσε εδώ τους πάντες (ακόμα και εκείνους που είχε ήδη απορριφθεί δύο φορές…)

Ο μήνας του μέλιτος τελείωσε…

Καλώς ή κακώς, το 2015,  ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας μάσησε από τα φληναφήματα των απατεώνων του Σύριζα και έτσι μας κατσικώθηκαν στο σβέρκο επί 5 σχεδόν χρόνια, σπέρνοντας τον όλεθρο στα πάντα όλα.

Ευτυχώς όμως που ότι και να γίνει στο τέλος οι απάτες συνήθως ξεσκεπάζονται, και έτσι τον περασμένο Ιούλιο ένα 40% ξύπνησε και έστειλε τον Αλέξη και τους τσιρκολάνους του στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.

Από το οποίο θα περάσουν πολλά τέρμινα για να ξαναβγεί, αφού ακόμη και οι πιο αφελείς εξ ημών επιτέλους αντιλήφθηκαν το τι κουμάσια ήταν όλοι αυτοί οι επαγγελματίες άεργοι-επαναστάτες (της φακής).

Kαποιοι βέβαια συνεχίζουν τον όμορφο αγώνα τους κουνώντας το δάχτυλο δεξιά κι αριστερά, ενώ άλλοι αγωνίζονται για την προκοπή του τόπου από δικά τους νέα (κόμματα) μετερίζια, όντας ευγνώμονες που αντί να βρίσκονται σε κάποιο κελί μεσοτοιχία με τον Ίγκορ από τη Γεωργία, συνεχίζουν να πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες, με ένα μικρό (πλην όμως σταθερό) ποσοστό ηλιθίων να τους ψηφίζουν και να τους χειροκροτούν.

Τέλος πάντων ο Σύριζας μας τελείωσε, οπότε πάμε παρακάτω...

Δίνουν «εξετάσεις» σε ...ξένα «ιερατεία»!

Μερικές επίκαιρες παρατηρήσεις για να μη σας μπερδεύουν διάφοροι και διάφορες με διάφορα (και… α-διάφορα).

Ξεκίνησε, εν όψει νέας σφοδρής όξυνσης των Ελληνοτουρκικών, κάποια φιλολογία με δύο αιχμές:

1.       Πρώτον, την «προσφυγή στη Χάγη»

2.      Δεύτερον, τη «συνεκμετάλλευση» στο Αιγαίο.

Ηττήθηκαν ως προπαγανδιστικές εκστρατείες και τα δύο.

Ηττήθηκαν κυρίως γιατί παρά το βομβαρδισμό από σχετικές ομιλίες, δημοσιεύσεις και τηλεοπτικά λογύδρια, τελικώς στην κοινή γνώμη απομονώθηκαν.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το «ξέχασαν» και δεν θα επανέλθουν αργότερα.

Σημαίνει απλώς ότι ΔΕΝ έπεισαν. Κάποιοι, μάλιστα, ενόχλησαν σφόδρα την κοινή γνώμη.

Ας δούμε τι εννοούσαν. Για να καταλάβουμε που το πάνε.

Όπως έχουμε γράψει, η προσφυγή στη Χάγη είναι πάγια θέση της Ελληνικής διπλωματίας (από το 1976).

Όμως αυτό δεν το δέχεται η Τουρκία!

Χρονικό μιας προαναγγελθείσας εξέγερσης…

Το είδαμε κι αυτό, και οσονούπω θα δούμε ακόμη περισσότερα.

Για την «αυθόρμητη» εξέγερση των ικετών της Μόριας λέω, που χθες έθεσαν το νησί της Λέσβου σε κατάσταση συναγερμού και επί ποδός πολέμου.

Μέχρι και στρατιωτικό ελικόπτερο σηκώθηκε, με τους υπεύθυνους της αστυνομίας να επιτηρούν από ψηλά τις «μεθοδευμένες» και κατευθυνόμενες κινήσεις των οργισμένων διαδηλωτών.

Με τα ΜΜΕ (όσα ασχολήθηκαν) να πέφτουν από τα σύννεφα. Κανείς δεν το περίμενε… χα χα χα.

Και με τους κατοίκους του νησιού να χτυπάνε τις καμπάνες, να ζητούν αστυνομική προστασία και επέμβαση, και γενικώς να είναι σε κατάσταση «αμόκ».  Κάποιοι μάλιστα ζήτησαν και την επέμβαση του στρατού!

Αλήθεια όμως, τι να κάνει ο στρατός; Εδώ τα ΜΑΤ κι απαγορεύεται να χρησιμοποιήσουν τα κλομπς τους ή να ασκήσουν οποιαδήποτε μορφή βίας… οι στρατιώτες τι θα κάνουν;

Θα απωθήσουν τους εξοργισμένους «πρόσφυγες» με τις φωνές τους; Θα τους κάνουν κινήσεις αϊκίντο;

Όλα θολά κι απαίσια…

Δεν είχε χθες My Style Sucks, οπότε έβλεπα  στις ειδήσεις το περιστατικό με τον τζιχαντιστή στην Αγγλία, που μαχαίρωσε δυο ανυποψίαστους πολίτες, αλλά στη συνέχεια έσπευσε η αστυνομία η οποία και τον σκότωσε σε χρόνο ντε τε πυροβολώντας τον.

Και πολύ καλά έκανε.

Και δυστυχώς θυμήθηκα τα δικά μας… όπου αν τυχόν συνέβαινε κάτι παρόμοιο, ούτε ψύλλος στον κόρφο των αστυνομικών.

Σύντομα κοντά σας...

Θα τους είχαν μπουζουριάσει ήδη, ενώ όλα τα ΜΜΕ και μεγάλο μέρος της κοινωνίας θα τους σταύρωνε ως ανάλγητους, μπορεί και φασίστες.

Ξέρετε στην μπανανία μας απαγορεύεται η χρήση όπλου ακόμη κι από αστυνομικούς αν προηγουμένως δεν έχουν δεχτεί πυροβολισμό.

Άρα το να σφάζει κάποιος μέσα στο δρόμο αθώους πολίτες δεν δικαιολογεί την χρήση όπλου από την αστυνομία...

Οι χαλεποί καιροί και οι άκαιρες επιλογές…

Πάει κι αυτό.

Στην «προεδρολογία» και στην «ονοματολογία» αναφέρομαι, στις οποίες έβαλε αιφνιδιαστικό τέλος χθες βράδυ ο Κυριάκος, προτείνοντας μια γυναίκα για το ανώτατο αξίωμα της χώρας.

Μια καλή επιλογή θα έλεγα, αν οι καιροί ήταν διαφορετικοί.

Μια επιλογή που ίσως θα ταίριαζε σε άλλες εποχές, ανώδυνες, όπως τότε που η Ελλάδα προχωρούσε μπροστά, με το ευρωκύπελλο, τους Ολυμπιακούς, τα άπειρα δάνεια, τις Καγιέν, τα Κοχίμπας, την ανάπτυξη, κλπ. κλπ.

Τότε που οι ουρανοί φαίνονταν δικοί μας, το χρήμα (μαύρο και μη) έρρεε ανεξέλεγκτα, και που ο τελευταίος Μήτσος από τον Δενδροπόταμο είχε καινούργια μπέμπα (με 72 δόσεις), και «πάγαινε» ταξίδι του μέλιτος στο Μπαλί…

Τότε που όλα ήταν μερβεγιέ.

Σήμερα όμως, με όλους τους κινδύνους που περάσαμε, με όλα τα χαστούκια που φάγαμε,  και με όλες τις απειλές που δεχόμαστε από παντού, η εν λόγω επιλογή μοιάζει άκαιρη.

Μοιάζει εκτός τόπου και χρόνου… τζούφια…

Η (ενδεικτική) ιστορία της … κυρά Σούλας.

Έχω μια συνάδελφο έξω καρδιά και φουλ εργατική. Την Χρυσούλα.

Όλοι τη φωνάζουμε κυρά Σούλα.

Δημοκράτισσα και πασοκτσού από τα γεννοφάσκια της. 

Έχει να λέει, πως το 1977 έχασε τον γάμο της αδελφής της διότι μιλούσε ο Ανδρέας στην Πλ. Αριστοτέλους.

Έμεινε μάλιστα ελεύθερη, διότι δεν είχε χρόνο για  «γαμπρίσματα»… προείχε η προκοπή του τόπου (χώρια που ήταν ερωτευμένη με τον μονίμως παντρεμένο  Άκη Τσοχατζόπουλο), οπότε και έμεινε στο ράφι.

Για τέτοια σοσιαλίστρια μιλάμε…

Whiskey In The Jar...

Thin Lizzy

Έχουμε χούντα αφού…

«Έχουμε χούντα!» φωνάζουν δεξιά κι αριστερά οι κάθε είδους μπαχαλάκηδες και οι διάφοροι επαγγελματίες αλληλέγγυοί τους…

Γιατί; Διότι όταν η αστυνομία προσπαθεί που και που να επιβάλλει τον νόμο, κι υπάρχει αντίσταση, τότε πέφτουν μερικές φάπες. 

Αυτές όμως οι φάπες της αστυνομίας συνιστούν χούντα κατά τους επαγγελματίες «αντιεξουσιαστές».

Οι οποίοι έχουν σταθερή πολιτική, και όχι μόνο, στήριξη από τους διάφορους βολεμένους «επαναστάτες» δικηγόρους, αΧτιβιστές, πολιτικάντηδες, και κυρίως τον Σύριζα, ο οποίος μπορεί να έγινε κυβερνητικό κόμμα, αλλά ακόμη πάσχει από τις εγγενείς παιδικές του ασθένειες. Από το σύνδρομο των συνιστωσών του… Από «λαφαζανισμό»…