Ζητάδες με μυαλό κουκούτσι…

Αυτόφωρο ή... αυτόγραφο;

Αυτό το δίλημμα έθεσαν προχθές το βράδυ σε δύο αιθέριες υπάρξεις της showbiz οι άντρες της ομάδας «Ζ» που τις σταμάτησαν για έλεγχο.

Σε μια εποχή που η Ελληνική Αστυνομία «βράζει» και πέφτουν... κεφάλια αστυνομικών (λόγω Χρυσής Αυγής), δύο «Ζητάδες» βρήκαν τον χρόνο (και την όρεξη!) να κάνουν χαριτωμενιές εν ώρα υπηρεσίας, προσπαθώντας να «πουλήσουν μούρη» στο μοντέλο και παρουσιάστρια Ζέτα Θεοδωροπούλου και στην τραγουδίστρια Αρτεμις Αλεξανδράτου, αδελφή της «θρυλικής» Τζούλιας!

Το περιστατικό συνέβη αργά το βράδυ της Δευτέρας στην περιοχή της Γλυφάδας. Φεύγοντας από το κλαμπ όπου είχαν πάει για διασκέδαση, τα δύο κορίτσια μπήκαν στη Mercedes της Ζέτας που έβαλε μπρος και ξεκίνησε για να μεταφέρει τη φίλη της παρακάτω, στο σημείο όπου είχε αφήσει το δικό της αυτοκίνητο.

Δεν κατάλαβε όμως ότι τα φώτα της ήταν σβηστά και λίγα λεπτά αργότερα το όχημά της βρέθηκε περικυκλωμένο από τους αστυνομικούς που επέβαιναν σε δύο μηχανές μεγάλου κυβισμού.

Τα παιδιά του Σαββατοκύριακου…

Οι μπαμπάδες του Σαββατοκύριακου έχουν παιδιά του Σαββατοκύριακου.

Παιδιά που μοιάζουν με αεροπορικά εισιτήρια.

Συγκεκριμένη ημέρα και ώρα άφιξης και αναχώρησης.

Παραλαβή, Σάββατο πρωί. Παράδοση, Κυριακή βραδάκι.

Τα παιδιά του Σαββατοκύριακου δεν καταλαβαίνουν.

Δεν το χωράει το μυαλουδάκι τους.

Άδικα η μαμά λέει και ξαναλέει πως ούτε το πρώτο είναι ούτε το τελευταίο.

Να, τόσοι συμμαθητές, τόσοι φίλοι.

Ο Κωνσταντίνος, ο Πέτρος, η Λουίζα, ο Αλέξανδρος της διπλανής πόρτας και ο Νίκος που κάθεται στην «πεντάδα» στο σχολικό…  

Τόσα παιδιά…

Μικροπολιτικές τακτικές αντιπολίτευσης.

Τον καιρό που η Ιταλία μάτωνε από τη δράση των Ερυθρών Ταξιαρχιών, το σύνολο του πολιτικού κόσμου, από τη δεξιά ως το κομμουνιστικό κόμμα, ενώθηκε στην πράξη μπροστά στον κοινό εθνικό σκοπό της εξάλειψης της βίας.

Παραμέρισαν ιδεολογικές διαφορές και κοσμοθεωρίες και στις κηδείες των θυμάτων, πίσω από το φέρετρο και του τελευταίου καραμπινιέρου, βάδιζαν όλοι μαζί, όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί, με επικεφαλής τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ασχέτως από το ποιο κόμμα, κάθε φορά, βρισκόταν στην κυβέρνηση - και, ως γνωστόν, η Ιταλία άλλαζε τις κυβερνήσεις σαν τα πουκάμισα, οι πολιτικές άλλαζαν, αλλά η τρομοκρατία παρέμενε.

Περί σοσιαλδημοκρατίας…

1. Η σοσιαλδημοκρατία «κλασσικού τύπου», δηλαδή η παραδοσιακή σοσιαλδημοκρατία που ξέρουμε από την Ιστορία και την πολιτική πρακτική, φθίνει σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Το παράδοξο είναι ότι φθίνει επειδή έχει …κερδίσει στα περισσότερα σημεία της παραδοσιακής πολιτικής και ιδεολογικής ατζέντας της.

Μοιάζει με σωματείο που περίπου ολοκλήρωσε τον σκοπό του και βαίνει προς αυτοδιάλυση.

Για τον λόγο αυτό η επιμονή και προσκόλλησή της στο παραδοσιακό πρόγραμμά της την κάνει να συγκλίνει προς τον μετριοπαθή φιλελευθερισμό, έτσι ώστε στο εκλογικό σώμα να εμφανίζεται ως προσχωρούσα στη συντήρηση.

Αυτή η τάση την εξαερώνει στα μάτια του εκλογικού σώματος.

Φοβού τους Ρώσους και δώρα φέροντας...

Στα τέλη του περασμένου Αυγούστου, ο πρόεδρος Πούτιν  ανέφερε δημόσια πως η Ελλάδα είναι μια προβληματική  χώρα για επενδύσεις...
Πριν αλέκτωρ φωνήσαι τρις, δεκαπέντε μέρες αργότερα η πρόεδρος της Ανω Δούμας η κυρία Ματβιένκο ως απεσταλμένη του Ρώσου προέδρου μετέφερε το ενδιαφέρον για επενδύσεις...

Ρωσικές εταιρείες δείχνουν ενδιαφέρον για Λιμάνι Θεσσαλονίκης, ΤΡΑΙΝΟΣΕ και πάλι για την ΔΕΠΑ που μας άφησαν στα κρύα του λουτρού προ διμήνου περίπου.
Τι έχει αλλάξει εν τω μεταξύ και η προβληματική χώρα έγινε Ελντοράντο;

Τι σου είναι η ψηφοθηρία….

Ο Αντώνης Ρέμος είναι ένας ιδιαίτερα δημοφιλής καλλιτέχνης, οπότε ότι και να κάνει ή να πει, επηρεάζει.

Σαν λαϊκό παιδί όμως που είναι, σίγουρα δεν διαθέτει ούτε ειδική μόρφωση, ούτε πολιτικό αισθητήριο.

Διαθέτει όμως φωνή, και κοινό.

Επώνυμο και μη.

Ο Ρέμος προφανώς λειτουργεί με το θυμικό, και όπου τον βγάλει.

Και σε τέτοιες περιπτώσεις δημοφιλίας, όταν η γενική  αναγνώριση δεν συνοδεύεται και από κάποια καλλιέργεια, ή παιδεία, τότε δεν θέλει και πολύ για να χαθεί η μπάλα.

Έτσι, όλοι είδαμε πριν από μερικούς μήνες την συναυλία του σούπερ δημοφιλούς καλλιτέχνη σε ιν μπιτς μπαρ της Μυκόνου, όπου πέρα από τα διάφορα που προέκυψαν περί φοροδιαφυγής, λίγο έλειψε να δημιουργηθεί και διπλωματικό επεισόδιο, αφού πάνω στο τσακίρ κέφι, ο Ρέμος παρασύρθηκε από τον αντιμνημονιακό του οίστρο, και τά’ βαλε με τον Σόιμπλε, αποκαλώντας τον «σακάτη», και ισχυριζόμενος ότι «θα τον κάνει να σηκωθεί και να περπατήσει».

Και από κάτω όλοι οι επώνυμοι και μη μαϊντανοί, αυτοί που έχουν λύσει όλα τα προβλήματά τους και τώρα ξεσαλώνουν στις μπάρες, πίνοντας ξύδια των €20.000 ανά φιάλη, χειροκροτούσαν την «αντρίκια» πολιτική αυτή στάση του λαϊκού παιδιού, που εμμέσως πλην σαφώς τα έβαλε με την «χούντα του Σαμαρά».

Η κοινοτοπία της σύγχυσης.

Οι πολιτικοί συνήθως δεν γράφουν για να πουν κάτι.

Δημοσιεύουν για να υπάρξουν στη δημόσια σφαίρα.

Ελάχιστοι καθοδηγούν κι επιμορφώνουν τους αναγνώστες τους.

Οι περισσότεροι γράφουν στο πλαίσιο των καθηκόντων τους, όπως πάνε σε πανηγύρια και βαφτίσια ή όπως επισκέπτονται τις λαϊκές προεκλογικά.

Κατά κανόνα δε, τα κείμενά τους είναι γεμάτα κοινοτοπίες· λογικό, κατά μία άποψη, αφού θέλουν να προσελκύσουν τον μέγιστο αριθμό ψηφοφόρων.

Η Χρυσή Αυγή θα ξεφουσκώσει οσονούπω…

Ή αλλιώς: Εμπρός στο δρόμο που χάραξε το… ΚΚΕ.

Δυο ήταν οι μεγάλες ολοκληρωτικές ιδεολογίες της σύγχρονης ιστορίας.

Ο φασισμός και ο κομμουνισμός.

Και οι δυο διελύθησαν στα εξ ων συνετέθησαν.

Η μία βιαίως, και η άλλη από μόνη της,  με ένα μικρό κλαψούρισμα…

Στη χώρα μας όμως, αμφότερες διατηρούν ακόμη σκληρούς πυρήνες οπαδών, σαν να μη πέρασε ούτε μια μέρα.

Και αυτό χρήζει ανάλυσης…

Αναδημοσιεύσαμε προχθές ένα άρθρο του Antinews, σύμφωνα με το οποίο οι σημερινές συνθήκες μοιάζουν πολύ με αυτές του 1943.

Τότε που εν μέσω κατοχής, σφάζονταν μεταξύ τους Έλληνες γερμανοτσολιάδες, δοσίλογοι, κομμουνιστές, απλοί πατριώτες, Ιταλοί, Βούλγαροι,  και Γερμανοί.

Και στη μέση ο απλός κοσμάκης, όπως πάντα.

Την συνέχεια όλοι την ξέρουμε πολύ καλά.

Με την «αναχώρηση- αποχώρηση» των Γερμανών, επικράτησε ένα μπάχαλο, ακολούθησαν τα Δεκεμβριανά, και τέλος είχαμε και έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, τις συνέπειες του οποίου ζήσαμε επί πολλές δεκαετίες, αφού σημάδεψαν τη χώρα ανεξίτηλα.

Χρυσαυγίτισσα μόνη ψάχνει…

Κυριακή, νωρίς το απόγευμα στην Αυλή, το «καπηλειό» στου Ψυρρή.

Το στενό που κάποτε ήταν ο κοινόχρηστος χώρος των αντικριστών σπιτιών, τώρα είναι ένα φοιτητοστέκι που είναι πάντα τίγκα, ό,τι ώρα και να περάσεις.

Πρέπει να έχεις μεγάλη τύχη για να βρεις τραπέζι.

Χθες σταθήκαμε τυχεροί.

Έτσι νομίσαμε.

Την ώρα που μπαίναμε, ένα ζευγάρι πλήρωνε για να φύγει.

Έτσι, καθίσαμε δίπλα σε τρεις μεγαλοκοπέλες που δεν ξέρω αν είχαν ήδη φάει ή μπορούσαν να μιλάνε με γεμάτο το στόμα, πάντως δεν το έκλεισαν ούτε λεπτό.

Η μία είχε μία βραχνή, εκνευριστική φωνή που τη χρησιμοποιούσε με όλη την ένταση και επαναλάμβανε συνέχεια και συνέχεια ότι δεν έχει γκόμενο, ότι είναι σε διάσταση με τον σύζυγό της και ότι είναι από τη Μυτιλήνη.

Επίσης, διαλαλούσε ότι είναι δασκάλα…

Αν έτσι είναι οι δασκάλες του σημερινού σχολείου, θα προτιμούσα το παιδί μου να μείνει στο σπίτι, δεν θα ήθελα να έχει καμία επαφή με τέτοιον εκπαιδευτικό. [ΟΚ, δεν έχω παιδί]...

Η ώρα του κρεσέντο της δημοκρατίας.

Δυστυχώς, έπρεπε να φτάσουμε στα δραματικά γεγονότα των τελευταίων ημερών, σε μία δολοφονία, για να συνειδητοποιήσουμε ως κοινωνία και ως πολιτικό σύστημα πως η Χρυσή Αυγή έπρεπε να γίνει αντιληπτή ως ένα ακραίο μόρφωμα που προωθεί εγκληματικές συμπεριφορές.

Παρ’ όλα αυτά, μπορούμε τώρα να αισιοδοξούμε.

Αφού η Χ.A. αποφάσισε να εισαγάγει στην πολιτική ζωή μια κακογραμμένη μεσαιωνική Fanfare, τα πράγματα δείχνουν πως έφτασε η ώρα η Δημοκρατία να απαντήσει με ένα εκστατικό Crescendo.

Η πολιτική ηγεσία δείχνει αποφασισμένη να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά το φαινόμενο του εξτρεμισμού στη χώρα μας, τόσο πολιτικά όσο και θεσμικά.

Από την πλευρά τους, τα συντεταγμένα όργανα της πολιτείας, παρά τα λάθη τους, φαίνεται πως αποκτούν σταδιακά αυτοπεποίθηση και εμπειρία στην καταστολή των εγκληματικών δραστηριοτήτων της οργάνωσης αυτής.