Όταν τα αστεία γίνονται πραγματικότητα…

Ν​​όμιζα ειλικρινά ότι ήταν, ας το πούμε έτσι, ένα «αστείο» και μάλιστα κρύο: κουβέντες του αέρα, που ελέχθησαν ελαφρά τη καρδία από τον άνθρωπο, ο οποίος, ως πρωθυπουργός εν μέσω κρίσης, έκανε τρίωρες διαλέξεις στο υπουργικό συμβούλιο για κάποιον Ινδό που κατάφερε να χτίσει μόνος ένα σπίτι.

Τελικά όμως, ο Γιώργος (το κακορίζικο...) κάνει κόμμα.

Κυκλοφορούν μάλιστα και ιδέες για ονόματα, οπότε ας προσθέσω κι εγώ τη δική μου ιδέα: «Λεφτά Υπάρχουν»!

Γιατί όχι;

Σε αυτές τις κουβέντες οφείλει τη μεγαλύτερη επιτυχία του: να ανεβάσει το ΠΑΣΟΚ στην ταράτσα και από εκεί να πηδήξουν μαζί στο κενό…

H «κοσμογονία» της μετάβασης στη δραχμή.

Τη δεδομένη χρονική περίοδο μια πιθανή αποπομπή από την Ευρωζώνη, εκούσια ή μη, ισοδυναμεί με όλεθρο για την ελληνική οικονομία, την ελληνική κοινωνία αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη.

Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε το γεγονός με ολοκληρωτική πυρηνική καταστροφή μετρημένη σε όρους χρήματος.

Και πράγματι, το κόστος της επαληθεύσεως ενός τέτοιου ενδεχομένου θα ήταν ανυπολόγιστο…

Για τον Σεραφείμ Φυντανίδη…

Προσωπικά «μεγάλωσα» και γαλουχήθηκα με την παλιά καλή ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, οπότε ο αιφνίδιος θάνατος χθες του Σεραφείμ Φυντανίδη με στενοχώρησε πολύ.

Γι αυτό και αντιγράφω τις σκέψεις που ανέβασε στο ΦΒ ένας φίλος.

S.A.

Ο Σεραφείμ Φυντανίδης ανήκε στην παλιά γενιά δημοσιογράφων, που πέρασαν από τη δημοσιογραφία στη διεύθυνση εφημερίδων και κατάφεραν να κρατήσουν υψηλά το επίπεδό τους, θυμίζοντας σε μια χώρα γενικά δύσπιστη προς τα Μ.Μ.Ε., ότι υπάρχουν και εφημερίδες με ποιότητα και σεβασμό στον αναγνώστη...

Little Drummer Boy...

Bob Dylan

Χρόνια Πολλά..........

Το δημοσιογραφικό επιτελείο του δημοσιογραφικού ομίλου ΟΡΘΟΓΡΑΦΟΣ σας εύχεται Καλά Χριστούγεννα.....

Ο Ανδρέας «μαιμού» και το τοξικό σύστημα!

Το είπε ωραία ένας φίλος, απλά θα σας το διανθίσω με τις πρέπουσες λεπτομέρειες.

Σκέψου, λέει, μια εικόνα. Σε ένα κεντροευρωπαϊκό σαλόνι, με αναμμένο το τζάκι, τα στρούντελ, τα βουρστ και το ζάουερκραουτ στις πιατέλες, είναι αραχτοί στους καναπέδες και στις βαριές δερμάτινες πολυθρόνες, πίνοντας γαλλικό κονιάκ και κρασιά του Ρήνου, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, έχοντας στο μάτι του την ευαισθησία που έχει το βλέμμα της ρέγκας στη λαδόκολλα με χοντρό αλάτι, ο Σουλτς, ο Γιούνκερ, ο chief του ΔΝΤ κι όλα τα καλά παιδιά.

Βλέπουν ελληνική τηλεόραση στη δορυφορική.

 Και τι βλέπουν; Βλέπουν Χαϊκάλη, τον αναμαλλιασμένο Πάνο να κουνάει το DVD, τον βουρκωμένο Αποστολόπουλο, τον Λάκη τον αδέκαστο τιμητή, τους υποψήφιους αυτόχειρες δημαρίτες, επίδοξους διοικητές του Οργανισμού Κωπαΐδος.

Ορθιος τούς μεταφράζει ο δραγουμάνος του γερμανικού ΥΠΕΞ τα χαΐρια μας, από ποιους ματσουλαραίους εξαρτάται το μέλλον της χώρας.

Βλέπουν αποσπάσματα του «μαϊμού» Αντρέα από την Κρήτη, την Αλεξανδρούπολη, να υπόσχεται ότι θα τους χορέψει στο ταψί...

Εκεί που έφτυνε ο κυρ Φώτης…

Η τηλεφωνική επικοινωνία μεταξύ του Αλέξη Τσίπρα και Φώτη –Φανούρη Κουβέλη, καταδεικνύει τον απίστευτο κατήφορο στον οποίο έχει περιέλθει ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ.

Ουσιαστικά, με τη συνάντηση που ορίστηκε μετά την τρίτη ψηφοφορία για την εκλογή ή όχι νέου Προέδρου της Δημοκρατίας, η ΔΗΜΑΡ του Φώτη –Φανούρη Κουβέλη, καθίσταται όμηρος του ΣΥΡΙΖΑ, μόνο και μόνο για τις επιδιώξεις του προέδρου της.

Ουσιαστικά, ο ΣΥΡΙΖΑ τους είπε, καταψηφίστε τον πρόεδρο και βλέπουμε.

Να το δούμε και πιο πρακτικά...

Πολιτική χωρίς λιπαρά.

Είναι πασίγνωστο ότι στην Ελλάδα λατρεύουμε την παραπολιτική – συχνά συγχέουμε την κυρίως πολιτική μ’  αυτήν.

Ίσως επειδή αυτό το “παρά-“ το δουλεύουμε ιδιαιτέρως σ’ αυτή τημ ημιεξωτική χώρα.

Παρακράτος, παρατράπεζα, παρακάμερα, κ.ο.κ.

Ίσως πάλι η εξωτικότητά μας, που είναι η ίδια που μας κάνει κοινωνικούς, έξω καρδιά κλπ, είναι η αιτία που μας κάνει να λατρεύουμε το κουτσομπολιό.

Κι αυτό με τη σειρά του, την παραπολιτική, που κατά βάση είναι κουτσομπολιό πασπαλισμένο με πολιτικό μανδύα…

Ακυβερνησία;

Ή τώρα εκλογή Προέδρου ή άμεση προκήρυξη εκλογών μέσα στον Ιανουάριο μετά και το δεύτερο αποτέλεσμα.

Κάθε άλλη λύση θα κοστίσει στον τόπο, όπως εάν συμφωνηθεί εκλογή τώρα και εκλογές σε έξι μήνες ή προς το τέλος του 2015.

Η χώρα σ’ αυτήν την περίπτωση θα εισέλθει σε ομηρία ενός παρατεταμένου προεκλογικού κλίματος και δεν θα κινείται τίποτε.

Τα πράγματα δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει πρώτο κόμμα στις εκλογές και θα κληθεί να σχηματίσει κυβέρνηση.

Εκεί θ’ αρχίσουν τα προβλήματα, εάν δεν είναι αυτοδύναμος, πράγμα δύσκολο. Γιατί αυτά που υποστηρίζει ανατρέπονται καθημερινά και είναι δύσκολο να υπάρξει διάθεση συνεργασίας.

Διότι θα μείνει μόνος του και στο εσωτερικό από κόμματα που δεν θα θέλουν να συνεργαστούν και στο εξωτερικό, διότι βρίζει και καταγγέλλει τους πάντες.

Δεν εξετάζω δίκαια ή άδικα.

Το πρόβλημα θα είναι η μοναξιά...

Η πάλαι ποτέ αριστερή ηθική και ο οπορτουνισμός…

Μετά και τη (προ)χθεσινή δεύτερη ψηφοφορία στη Βουλή, πρέπει να έχουν πεισθεί και  οι πλέον αισιόδοξοι πως  τελικά τα νούμερα δεν θα βγουν, εκτός εξαιρετικού απροόπτου που επί του παρόντος δεν φαίνεται από πουθενά. 

Αρνούμαι δε να πιστέψω  το σενάριο που διακινείται -άγνωστο από ποια κέντρα- πως τελικά η λύση θα δοθεί από τη Χρυσή Αυγή που στην τρίτη  ψηφοφορία θα βγάλει πρόεδρο γιατί απλούστατα, όσο χαμηλά κι αν έχουμε πέσει, μου είναι αδιανόητο να ανεχθώ να γίνουν ρυθμιστές οι φασίστες…