Στο βούρκο…

Από τα τέλη του Ιούλη, το επιτελείο προπαγάνδας του Μαξίμου, στην προσπάθειά του να ξεφύγει από την οργή που προκάλεσε το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, έχει βάλει μπροστά την επιχείρηση «αριστερή στροφή».

Πρόκειται, φυσικά, για μια προσεγμένη στροφή καθαρά σε ρητορικό επίπεδο, χωρίς την παραμικρή συνέπεια σε επίπεδο πρακτικής πολιτικής. Μια στροφή που θα περνούσε εντελώς απαρατήρητη, αν η ΝΔ δεν «τσιμπούσε» το δόλωμα και δεν έβγαζε τον πιο «εθνικόφρονα», πατριδοκάπηλο, σκοταδιστικό, αντικομμουνιστικό και νεοφιλελεύθερο εαυτό της…

Έλεος, ξυπνάτε εκεί στη ΝΔ...

Σχετικά με το άρθρο του Τσίπρα για τον Ανδρέα Παπανδρέου, θα ήθελα να πω... Έλεος ρε. Δεν καταλαβαίνετε τι γίνεται; Κάποιος να ζητήσει refund για τους μπαμπάδες χιλίων κολλεγιόφλωρων που μετά από χίλια mbas και masters in marketing κλπ στα σαλόνια του Ivy League, τους έχουν ξεφτυλίσει δύο σαραντάρηδες συριζαίοι που δεν είχαν περάσει τα σύνορα μέχρι πρόπερσι.

Σας ορίζουν κάθε βδομάδα την ατζέντα και το θέμα συζήτησης. Σας έχουν πάρει παραμάζωμα, όλα τα γαλάζια πουκαμισάκια σας. Μια βδομάδα θα συζητάτε το άρθρο, μια τον Κοντωνή στην Εσθονία, μια τις διακοπές Τσίπρα, μια τη δήλωση της Αυλωνίτη, μια το ένα μία το άλλο….

Όχι άλλο Πασόκ. Πήραμε… πήραμε….

Σήμερα γιορτάζει το Πασόκ. Ή ότι απέμεινε απ αυτό. Μια θλιβερή δηλαδή σκιά του άλλοτε πανίσχυρου εαυτού του. Με μια καρικατούρα πολιτικού ηγέτη στο τιμόνι του. Είμαι σίγουρος, πως αν ζούσε ο ιδρυτής του, θα το διέλυε εν ριπή οφθαλμού, και θα έφτιαχνε ένα καινούργιο, που θα πετούσε για άλλα 20-30 χρόνια. Τον είχα ικανό.

Και σε αντίθεση με όλους σήμερα που λοιδορούν το «κίνημα», εγώ δεν μπορώ παρά να θυμίσω, πως αν το Πασόκ δεν υπήρχε, θα έπρεπε να έχει εφευρεθεί. Τουλάχιστον στην χρονική και ιστορική συγκυρία που εμφανίστηκε στα πολιτικά μας πράγματα…

Η επικίνδυνη αλήθεια…

Πολλές φορές οι πολίτες δεν θέλουν την αλήθεια, άλλες φορές θα την ήθελαν φτάνει να μη χρειαστεί να την ακούσουν, και άλλοτε θα ήθελαν να την ακούσουν χωρίς όμως να χρειαστεί και να την πιστέψουν. Η πολιτική τάξη πάσχει από τις ίδιες κακές συνήθειες. Έχει τα δικά της πιστεύω και όταν αυτά συγκρούονται με την πραγματικότητα, τότε το πρόβλημα είναι της πραγματικότητας. 

Η πρόσφατη εμπλοκή για το θέμα του κομμουνιστικού ολοκληρωτισμού δείχνει το πόσο η αλήθεια είναι μια επικίνδυνη ουσία για την πολιτική τάξη, και πιο συγκεκριμένα αυτό που πολύ χαριτωμένα ονομάζεται στην Ελλάδα κεντροδεξιά...

Ο Τσίπρας απέναντι στον Μινώταυρο του κρατισμού…

Με τα καμώματα της σημερινής… ανεπανάληπτης συγκυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ζούμε καθημερινά τη γελοιοποίηση του αυτονόητου και της κοινής λογικής. Δεν μιλάμε για πολιτικές… κανονικής δυτικής χώρας που εφαρμόζει ένα σχέδιο έστω με κάποιες πινελιές ιδεολογικού χαρακτήρα, αλλά για καθημερινά τερατουργήματα που προσβάλλουν τον αξιακό, θεσμικό και πολιτισμικό κώδικα της…

Μια ομάδα… καταληψιών της εξουσίας που «επένδυσε» στο ψέμα και στην απάτη, στηριζόμενη στην απόγνωση σημαντικής μερίδας αφελών πολιτών επιδίδεται σε μια ανεπανάληπτη δημαγωγία έχοντας ως… άξιους συμπαραστάτες ανεύθυνους δημοσιογράφους και… «τρόλια» του Διαδικτύου…

Η Εύα, ο Νίνο, και ο μπαρμπα Αλέκος απ’ την Αίγινα…

Τρεις ήταν οι σημαντικότερες ειδήσεις το τελευταίο δεκαήμερο, σύμφωνα πάντα με την δική μου (λειψή) αντίληψη. Η τραγική οικογενειακή ιστορία, που η Εύα αποφάσισε να μοιραστεί μαζί μας, ο χωρισμός του Νίνο Ξυπολητά, και η ίδρυση μουσείου φραπέ στη συμπρωτεύουσα.

Όσον αφορά στην πρώτη είδηση, απεδείχθη για μένα τελεσίδικα η μεστότητα της όλης πολιτικής παρουσίας της Εύας, που χρόνια τώρα έχει αφιερώσει το είναι της στην προκοπή του τόπου, άλλοτε από τα έδρανα του κοινοβουλίου, άλλοτε από τα στούντιο του ΜΕΓΚΑ, άλλοτε από τα πρώτα τραπέζια πίστα, και σήμερα από τις μακρινές Βρυξέλλες…

Μήπως να κοιταχτούμε στον καθρέφτη;

Η Εύα Καΐλή, λοιπόν. Και ο «παππούς» της, που «τον σκότωσαν κομμουνιστές εγκληματίες».  Που, τελικά, δεν ήταν... ακριβώς παππούς της, αλλά, όπως αναγκάστηκε να «ομολογήσει», υπό το βάρος της δημόσιας διαπόμπευσης, η ξανθιά ευρωβουλευτής, «ο πρώτος σύζυγος της γιαγιάς της», ο οποίος μάλιστα δολοφονήθηκε το 1943 -ήτοι, όχι κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, αλλά κατά την περίοδο της ναζιστικής κατοχής.

Αυτό ήταν, μέχρι και προ ολίγων ημερών, το... φλέγον θέμα της επικαιρότητας. Α, και οι διαδικασίες για την πολυαναμενόμενη ανάδειξη του νέου ηγέτη της Κεντροαριστεράς -τώρα, γιατί χρειάζεται ηγέτης σε έναν χώρο, από τον οποίο οι μισοί την έχουν «κάνει» για ΣΥΡΙΖΑ μεριά και οι άλλοι μισοί κοιτάνε πώς θα «χωρέσουν» στη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, μπας και εξασφαλίσουν καμία βουλευτική ή υπουργική καρέκλα μετά τις επόμενες εκλογές, είναι προφανώς ένα μυστήριο, που δύσκολα μπορεί να λυθεί...

Η πιο αντιλαϊκή και αντεργατική παράταξη…

Όλο και περισσότερο ακούγεται στην «αγορά των ιδεών» η άποψη ότι η διαφορά μεταξύ αριστεράς και δεξιάς έχει πάψει πλέον να υφίσταται και ότι δεν υπάρχει καμία ουσία στον διαχωρισμό της μιας πολιτικής παράταξης από την άλλη. Αυτός ο ισχυρισμός, όμως, συνήθως γίνεται δεκτός με εκφράσεις οργής και αγανάκτησης, κυρίως από την πλευρά της αριστεράς.

Οι ιδεολόγοι της παράταξης δηλώνουν κατηγορηματικά ότι ο διαχωρισμός δεν έπαψε και δεν θα πάψει ποτέ να υφίσταται, όσο τουλάχιστον υπάρχουν φτωχοί, κοινωνική ανισότητα και κοινωνική αδικία και ότι η αριστερά αντλεί τον λόγο της ύπαρξής της από την παναθρώπινη και διαχρονική προσπάθεια για εξάλειψη κάθε οικονομικής ανισότητας και κάθε κοινωνικής αδικίας…

Ας ασχοληθούμε με τα σοβαρά θέματα…

Έχουμε αισίως συμπληρώσει 2,5 και χρόνια κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Όλα όσα πέτυχε η χώρα την περίοδο διακυβέρνησής της από τον Αντώνη Σαμαρά μοιάζουν να εξαφανίζονται. Μιλάμε για μία από τις χειρότερες κυβερνήσεις από την δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους.

Η οικονομία καταρρέει και αυτό δεν είναι κάτι που λένε μόνο τα κόμματα της αντιπολίτευσης, δεν το λένε μόνο τα νούμερα της ΕΛΣΤΑΤ, είναι κάτι που μεταφράζεται πλέον και στην συνείδηση του κόσμου, οι δημοσκοπήσεις δείχνουν αυτό που και ο καθένας μας αν βγει στον δρόμο θα διαπιστώσει και μόνος του: ο κόσμος τους αποδοκιμάζει. Σκληρά…

Δεν έχει έρθει το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμα...

Διάβαζα προ ημερών στο Capital.gr τον καλό συγγραφέα Χρήστο Χωμενίδη να μας μέμφεται γιατί υποκύπτουμε στα κόλπα του ΣΥΡΙΖΑ, πέφτουμε στην παγίδα και παίζουμε το παιχνίδι του αποπροσανατολισμού. Αντί να ασχολούμαστε με τον ΕΝΦΙΑ και τους φόρους και τις συντάξεις, με την απάτη του αντιμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ, ασχολούμαστε με την σημαία, την αριστεία, τα εγκλήματα του κομμουνισμού και τις πανελλαδικές. Έχει δίκιο; Όχι...

Κατ' αρχήν δεν πιστεύω ότι το "τσούρμο" έχει το επιτελείο για να σχεδιάζει αποπροσανατολισμούς. Είναι στο DNA τους να ανοίγουν θέματα που διχάζουν και πολώνουν. Βλέπουν παντού εχθρούς. Αλλά έτσι κι αλλιώς, όλες αυτές οι ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, απλά επιβεβαιώνουν στον καθένα μας τις βεβαιότητες του…