5.2.13

Αλλιώς τα είχαμε σχεδιάσει και στη Θεσσαλονίκη

Ο Ορθογράφος έχει δηλώσει fan του κύριου Τριανταφυλλάκη, παλιού γνώριμου και φίλου μας, και του βιβλίου του "Αλλιώς τα είχαμε σχεδιάσει", εδώ και καιρό. Έτσι, δεν μπορούσαμε να λείπουμε χθες από έναν κατάμεστο Ιανό επί της Αριστοτέλους, όπου και έγινε η παρουσίαση του βιβλίου για τη Θεσσαλονίκη.
Πλήθος κόσμου, ανάμεσά τους παλιοί φίλοι και συνεργάτες του συγγραφέα, διακεκριμένοι επιστήμονες, άνθρωποι του πνεύματος, αλλά και πολύς νέος κόσμος, τίμησαν με την παρουσία τους τον Κώστα Τριανταφυλλάκη.

Πλήθος κόσμου, ανάμεσά τους παλιοί φίλοι και συνεργάτες του συγγραφέα, διακεκριμένοι επιστήμονες, άνθρωποι του πνεύματος, αλλά και πολύς νέος κόσμος, τίμησαν με την παρουσία τους τον Κώστα Τριανταφυλλάκη.

Βρε καλώς το ΚΚΕ!


Είχαμε ξεχάσει σχεδόν την ύπαρξή του μετά τις εκλογές.
Το χτύπημα που του έδωσαν οι κάλπες ήταν τόσο δυνατό που το παρέλυσαν και ουσιαστικά το εξαφάνισαν από τα «επαναστατικά γυμναστήρια» των δρόμων και την κοινή θέα το τελευταίο εξάμηνο... Στη συνέχεια, ανέκυψαν και οι οικονομικές δυσκολίες, που οδήγησαν σε κλείσιμο των κομματικών μίντια και απολύσεις εργαζομένων και πολλοί θεώρησαν ότι το λουλούδι του ΚΚΕ μαράθηκε οριστικά.


Κυρίαρχος στον χώρο της Αριστεράς έγινε πλέον ο ΣΥΡΙΖΑ, καθώς αναδείχθηκε σε κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, εκπρόσωπος των απανταχού και ποικίλων πραγματικών ή αυτοανακηρυγμένων ριζοσπαστών της χώρας και σοβαρός διεκδικητής της εξουσίας.
 

Σόι πάει το βασίλειο.


«Είμαι πολύ περήφανη για το γιο μου που αγωνίζεται ενάντια σε μία παράνομη και σάπια κοινωνία. Όλα ξεκίνησαν από τη δολοφονία του Αλέξη. Θα τον υπερασπιστώ μέχρι την τελευταία ρανίδα του αίματος μου», δήλωσε στον Alpha η Παυλίνα Νάσιουτζικ, συγγραφέας και μητέρα του Νικόλαου Ρωμανού ο οποίος συνελήφθη για τη ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης.


Η Νάσιουτζικ υποστήριξε ότι «η αστυνομία ανακοίνωσε ψέματα ότι τα παιδιά χτυπήθηκαν κατά τη συμπλοκή», υποστηρίζοντας ότι «χτυπήθηκαν μέσα στην Ασφάλεια».

Καλημέρα θλίψη…


Φωτιά έχει πάρει το διαδίκτυο   μετά τη σύλληψη των τρομοκρατών.
Μια επιτυχία της αστυνομίας, όπως και η πρόσφατη σύλληψη της εγκληματικής συμμορίας στην Καβάλα, της οποίας οι αρχηγοί είναι ακροδεξιοί,  ή τουλάχιστον  φέρονται να έχουν σχέση με τον ακροδεξιό χώρο, θαμπώνεται και υποβαθμίζεται,  σε μία προσπάθεια να μετατεθεί το κέντρο βάρους στις φωτογραφίες των συλληφθέντων, και στο αν αυτοί υπέστησαν κακοποίηση και πότε. 


                                                                                                                                                               
Η όλη ενορχήστρωση του θέματος γίνεται σκοπίμως από τον ΣΥΡΙΖΑ,  αφ'ενός,  για να υποβαθμίσει μια επιτυχία της αστυνομίας και ένα πλήγμα που αυτή έδωσε στο χώρο  από τον οποίο  παραδοσιακά αντλεί ψήφους και υποστήριξη, αφ'ετέρου,  για να ενεργοποιήσει τα κακώς εννοούμενα,  ψυχοπονιάρικα αντανακλαστικά μιας, χρόνια , ευνουχισμένης από την Αριστερά, κοινωνίας και να δημιουργήσει σύγχυση και διχασμό. 

4.2.13

Emotional rescue!

Αφιερωμένο εξαιρετικά στον φίλο Top Gun, από τον  Strange.
Οι Rolling Stones στο Emotional Rescue....






Οι μυτιές πληρώνονται…


Το Ζιγκολίκι, η Ρουφιανιά (κίτρινη Δημοσιογραφία), το «taperning» και η κλεψιά, δεν σε κάνουν Αστό, αλλά ΑΣΤΕΙΟ)…

 
Μ αρέσει που κάποτε, όλα τα ΒΠδια, άμα τα ρώταγες, σου λέγανε ότι ο Γιωργάκης είναι πολύ cool…!
Ήταν και πολύ trendy να γουστάρεις το Γιωργάκη – George κάποτε…

Σκοτεινός κυνισμός...


Τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης η Αριστερά, διωκόμενη για χρόνια, έγινε δεκτή ως το άπαν της ηθικής τελείωσης.
Αριστερός, για πολλούς, θεωρούνταν εκείνος που απαρνήθηκε τον εαυτό του και τον υποκειμενισμό του, που ό,τι κι αν έκανε στόχευε πάντα το συλλογικό καλό, που δεν είχε πρόβλημα ακόμα και τη ζωή του να δώσει «για να γυρίσει ο ήλιος...».

 
Κάπως έτσι, αριστερός έφτασε να σημαίνει ιερομάρτυρας.
Και αν κανείς έκανε κουβέντα για τα ανελεύθερα καθεστώτα της Ανατολικής Ευρώπης, άλλοι έλεγαν ότι ήταν καθεστώτα συκοφαντημένα και άλλοι ότι απέτυχε προσωρινά στην πράξη ό,τι στη θεωρία ήταν ολόσωστο - γι' αυτό άλλωστε είχε επινοηθεί ο όρος «υπαρκτός σοσιαλισμός», για να αντιδιασταλεί η σκληρή πραγματικότητα από την ουτοπία.
 

Έχουμε τους τρομοκράτες που μας αξίζουν…


Όπως είχε γράψει κάποτε ο Μαριγκέλα (νομίζω), «σε μια ανήθικη εποχή, η ανυπακοή αποτελεί ηθικό καθήκον».
Και εκτός του ότι το παραπάνω ακούγεται όμορφα, είναι και αλήθεια, ειδικά σήμερα που όλο το πολιτικό και οικονομικό σκηνικό (σε παγκόσμιο επίπεδο) μπάζει από παντού.


Και βέβαια αυτό ίσχυε ανέκαθεν, οπότε και ιστορικά προέκυψαν διάφορα ριζοσπαστικά, επαναστατικά, και  ανατρεπτικά κινήματα, γεμάτα αγνούς και μη ιδεολόγους που ζητούσαν να ανατρέψουν το βρώμικο και πάντα κυρίαρχο σύστημα, και να το αντικαταστήσουν με μια δική τους εκδοχή του «χαμένου παραδείσου».
Βέβαια το μόνο που βγήκε από κάθε τέτοια επανάσταση ήταν μια νέα τάξη εκμεταλλευτών…


Πολιτικά ορθοί … επαρχιώτες!


Τα τελευταία χρόνια έχει επικρατήσει η political correct συμπεριφορά και στην χώρα μας.
Μας ήρθε ως “κώδικας ορθής συμπεριφοράς” (λες και τον είχαμε ανάγκη) από το εξωτερικό αλλά εμείς, ως συνήθως, το παρακάναμε.


Σε καμία χώρα του δυτικού πολιτισμένου χώρου, από εκεί δηλαδή που μας ήρθε το “
political correct”, η αστυνομία δεν δέχεται τόση πίεση για “ορθή συμπεριφορά” και τόση αρνητική κριτική για την άσκηση των καθηκόντων της.

Όλος ο θίασος επί σκηνής.


Συνεχίζοντας την παράδοση του πρώτου χουντικού συλλαλητηρίου που έγινε τον Ιούνιο του 1999 με αφορμή τον θάνατο του αρχιπραξικοπηματία Γεώργιου Παπαδόπουλου, οι νοσταλγοί της δικτατορίας αποχαιρέτησαν, την περασμένη Πέμπτη, τον Νίκο Ντερτιλή, τον τελευταίο έγκλειστο χουντικό, πυροβολώντας στον αέρα.

 
Παρ’ ότι έχουν περάσει αρκετά χρόνια μεταξύ των δύο αυτών συλλαλητηρίων των νοσταλγών της δικτατορίας, πολλά πράγματα φαίνεται ότι δεν έχουν αλλάξει καθόλου. Η μοναδική διαφορά που υπήρξε είναι ότι εφέτος ανάμεσα στα ακροδεξιά στοιχεία που αποχαιρέτησαν τον «σκληρό» της επταετίας Ντερτιλή βρίσκονταν και κάποιοι βουλευτές.