Κυριάκο παρ’ το αλλιώς, για το καλό όλων μας…

Εδώ και αρκετό καιρό ο πάντα εν εγρηγόρσει Σαμαράς τοποθετείται επί διαφόρων θεμάτων της πολιτικής επικαιρότητας, κυρίως των εθνικών, σφραγίζοντάς τα με την προσωπική πατριωτική δική του αντίληψη των πραγμάτων.

Κι’ αυτό διότι πάνω απ’ όλα, πέραν του «πατριώτης», ο Σαμαράς είναι ένα καθαρά «πολιτικό ον», έχοντας διατελέσει βουλευτής από τα 26 του.

Οι τοποθετήσεις αυτές, που είναι μάλλον αντίθετες εκείνων της κυβέρνησης του «ανέμελου γόνου», προφανώς τσούζουν, και γι’ αυτό οδήγησαν στη διαγραφή του από το κόμμα το οποίο υπηρετεί από τα νιάτα του, και στο οποίο διετέλεσε αρχηγός, και με το οποίο έγινε και πρωθυπουργός στα πιο δύσκολα ίσως (οικονομικά) χρόνια της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.

 Αυτά που επισημαίνει ο Σαμαράς ενοχλούν. Πώς να το κάνουμε;

Η θρυαλλίδα όμως όλων των δημοσίων τοποθετήσεών του ήταν, όπως φαίνεται, το πρόσφατο άρθρο του στα ΝΕΑ, δια του οποίου για μια ακόμη φορά αποδόμησε την «μειοδοτική» σημερινή εθνική πολιτική, και όχι μόνο...

Το Βατερλό του "ανέμελου"...

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον Μητσοτάκη μετά τη συνέντευξη στον Σρόιτερ είναι το απότομο και σαρωτικό άδειασμα των θέσεων των υποστηρικτών του. Αφενός ο έως χθες πανίσχυρος επικοινωνιακός μηχανισμός είδε να του τραβάει σε μια στιγμή το χαλί κάτω από τα πόδια ο ίδιος ο πρωθυπουγός. Αλλά υπάρχει και ένα ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα εδώ:

 

 

Εκτός από τους ποικιλοτρόπως πληρωμένους υποστηρικτές του, ο Μητσοτάκης και ο μητσοτακισμός γενικότερα έχουν μια αρκετά ισχυρή και σταθερή βάση αγνών και άδολων υποστηρικτών, που απλά πιστεύουν σε αυτά που πρεσβεύει ή, ορθότερα, δείχνει να πιστεύει η Οικογένεια και ιδίως ο Κυριάκος...

 

Κυριάκος: Το κλαδί και το... πριόνι!

Διαβάζω εδώ κι εκεί για το πώς η φετινή αποχή στις ευρωεκλογές θα σπάσει κάθε ρεκόρ.

Η απολιτίκ νεολαία σε συνδυασμό με τον επερχόμενο καύσωνα δικαιολογούν αυτή την δυσμενή πρόβλεψη.

Ποιος νέος θα προτιμήσει να στηθεί σε ουρές για να ψηφίσει την… Βόζενμπεργκ, τον Αυτιά, ή τον Ζαγοράκη,  από το να πάει για μπίρες και βουτιές;

 

Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και τις «απόρρητες εκθέσεις ξένων πρεσβειών» (λέμε τώρα) που μιλάνε για αφαίμαξη της ΝΔ, και μετάγγιση ψήφων σε κόμματα όπως αυτό του Βελό ή της Νίκης, τότε δικαιολογείται απόλυτα ο εμφανής πανικός του Κυριάκου, και τα εκατομμύρια ευρώ (σάμπως δικά του είναι;) που το Μαξίμου ξοδεύει αλόγιστα στην διαφημιστική του εκστρατεία.

Σήμερα μάλιστα το πρωί άκουγα γνωστό δημοσκόπο σε πάνελ να λέει πως 1.5% όσων ψήφισαν ΝΔ πριν από μερικούς μήνες, σκοπεύουν να το ρίξουν στον… ΣΥΡΙΖΑ!

 

ΚΕΡΔΑΜΕ (και με Κυριάκο)…

Λένε πως αν πέσει κεραυνός στον Αμαζόνιο και δεν τον δει κανείς, έπεσε ή δεν έπεσε; Φιλοσοφικό το ερώτημα.

Που στα καθ’ ημάς μεταφράζεται στο ότι γίνονται πράγματα και θαύματα, αλλά αν δεν τα πουν τα ΜΜΕ… έγιναν ή δεν έγιναν;

 

 Έτσι και με την τραγωδία στα Τέμπη. Η οποία μονοπώλησε σχεδόν τρεις εβδομάδες την ειδησεογραφία, με τις Τατιάνες και τους Εισαγγελάτους να ωρύονται και να αποκαλύπτουν «εγκλήματα», τα οποία όμως αν δεν είχαμε νεκρούς ουδείς θα τα ανέφερε…

 

Η στρεβλή πολιτική και οικονομική μας πραγματικότητα…

Αυτές τις τελευταίες μέρες άστραψε και βρόντηξε ένας από τους ισχυρούς παράγοντες-επιχειρηματίες της χώρας, και οι μισοί Έλληνες έπεσαν από τα σύννεφα! Ξανά… 

Μα πως είναι δυνατόν; 

Ποιος νομίζει ότι είναι; 

Πως απειλεί και τα βάζει με μια δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση; 

Και άλλα τέτοια πολλά… 

Προφανώς, όλοι αυτοί οι εκπλαγέντες ζουν σε ένα δικό τους σύμπαν, όπου ενημερώνονται από τα «πετσωμένα» σάιτς, και η σύγχρονη ελληνική ιστορία είναι κάτι σαν διαφορικές εξισώσεις, ή κβαντοφυσική. 

Δεν εξηγείται αλλιώς αυτή η έκπληξη. 

Θα μου πείτε πως ο κόσμος έχει τα προβλήματά του. Δεν του μένει και πολύς χρόνος για εμβριθή ενημέρωση, ή μελέτη της ιστορίας. 

Εδώ κάποιοι πάνε στον ΠΙΟ ΑΔΥΝΑΜΟ ΚΡΙΚΟ θεωρώντας πως οι Σέρβοι βομβάρδισαν το Περλ Χάρμπορ το 1941, ή πως ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν πρωθυπουργός όταν απελευθερώθηκε η Θεσσαλονίκη από τους Οθωμανούς… 

Τι να λέμε; 

Μια η δουλειά, μια το τρέξιμο, τα παιδιά, οι λογαριασμοί, όλα τα καθημερινά χαστούκια δηλαδή,  που να βρεθεί χρόνος για ενημέρωση; 

Σκάνδαλο υποκλοπών: Ποιος ωφελείται;

Σε κάθε έγκλημα, σε κάθε «γρηγοράδα», ακόμη και σε κάθε πολιτικό σκάνδαλο, η πρώτη ερώτηση που πρέπει να τίθεται είναι Cui prodest; Cui bono;

Δηλαδή στα καθ’ ημάς: Ποιος ωφελείται;

Έτσι και στο σκάνδαλο μεγατόνων που έσκασε ντάλα καλοκαίρι σαν χειροβομβίδα στα χέρια του σμιλεμένου, αυτό θα πρέπει να είναι το κύριο ερώτημα.

Μόνο που εδώ δεν μιλάμε για ένα απλό έγκλημα, αφού ως πολιτικό σκάνδαλο με εμπλεκόμενες μυστικές υπηρεσίες, θεσμικούς παράγοντες κλπ, οι παράμετροι είναι πολλές (και δύσοσμες).

Έτσι, όσο κι αν η απάντηση στην αρχή μοιάζει απλή, εν τούτοις δεν είναι. Κάθε άλλο.

Ποιος ή ποιοι όμως ωφελούνται πραγματικά;

Κατ’ αρχήν ο παρακολουθούμενος Ανδρουλάκης.

Ο οποίος ξαφνικά αναδεικνύεται σε πρωταγωνιστή των εξελίξεων.

Κι από κει που οι νεοδημοκράτες τον είχαν (νόμιζαν) του χεριού τους, ως έναν «βλάχο», που απλά έτυχε να ηγείται ενός κόμματος σκιά του άλλοτε εαυτού του, ξαφνικά σπεύδουν κάθιδροι να λογοδοτήσουν στο γιατί τον έβαλαν στο στόχαστρό τους...

Οι δημοπίθηκοι που μας κυβερνούν…

Οι άνθρωποι της εξουσίας έχουν την ίδια νοοτροπία σε όλους τους καιρούς και σε όλους τους τόπους.

Τους περιγράφει ο Πλάτων στην «Πολιτεία» του.

Φιλάργυροι για τα δικά τους, σπάταλοι για τα ξένα.

Θαυμάζουν, υπηρετούν, και προωθούν σε αξιώματα τους πλούσιους και περιφρονούν τους φτωχούς.
Αλλά και ο Αριστοτέλης ταυτίζει την εξουσία με τη διαφθορά.

 

Όσοι κατέχουν πολιτικά αξιώματα υπόκεινται σε επιρροές και επιδίδονται σε χαριστικές πράξεις.

Διαφθορά και δεσποτισμός, αλαζονεία, υποκρισία, θηριοψυχία.

Η άσκηση εξουσίας, λέει, συνοδεύεται από την αγριότητα. Όποιος διατάζει γίνεται θηριώδης…

 

Περί δημοκρατίας…

 Είθισται να λέμε πως η κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι το καλύτερο σύστημα διακυβέρνησης.

Είναι, λέει, αντιπροσωπευτικό, πλουραλιστικό, και δίκαιο.

Εκφράζει την εκάστοτε βούληση του λαού.

Είναι όμως έτσι;

Κι αν ναι, τότε γιατί τα μεγαλύτερα μυαλά της αρχαιότητας, ονόματα που ακόμη μνημονεύουμε, δεν στήριζαν ούτε τη βούληση του σοφού λαού, ούτε την ίδια την δημοκρατία;

Το αντίθετο μάλιστα.

Παράδειγμα ο Σωκράτης, που εύλογα απορούσε γιατί όταν θέλουμε να θεραπευτούμε πάμε στο γιατρό, όταν θέλουμε ψάρια πάμε στον ψαρά, κ.ο.κ. αλλά όταν θέλουμε το πιο σημαντικό απ’ όλα, κάποιον να μας κυβερνήσει, πάμε και στον γιατρό, και στον ψαρά, και στον τσαγκάρη, και στον κάθε άσχετο;

Ή ο Πλάτωνας, ο μαθητής του, που κι εκείνος απορούσε τι θα γίνει με ένα πλοίο αν δεν έχει καπετάνιο, και την διακυβέρνησή του αναλάβουν οι κωπηλάτες με… ψηφοφορίες;

Θα πεθάνετε όλοι (ή αλλιώς η πολιτική του τρόμου).

Ένα συμπέρασμα βγαίνει αβίαστα από ολόκληρη την  συστημική ειδησεογραφία εδώ και μερικές εβδομάδες, κι αυτό είναι «να φοβόσαστε».

Μια ειδησεογραφία, προφανώς κατά παραγγελία, με απώτερο σκοπό τη συσπείρωση γύρω από την κυβέρνηση, που σαν καλός πατερούλης κάνει τα πάντα για να μας προστατεύσει. Την μια από τους Τούρκους, την άλλη από τον κορονοϊό, κ.ο.κ.

Προσοχή, δεν εννοώ σε καμιά περίπτωση πως ο κίνδυνος του ιού δεν είναι υπαρκτός. Κάθε άλλο.

Και υπαρκτός είναι και ιδιαίτερα επικίνδυνος.

 

Εκτός όμως από τη μεγάλη ζημιά που προκαλεί στην οικονομία, στη κοινωνία, και στην ψυχολογία μας, αποτελεί και βούτυρο στο ψωμί των κυβερνόντων.

Ο ιός ήρθε σαν από μηχανής θεός, προκειμένου κάποια συμφέροντα να κλείσουν δουλειές με τη κυβέρνηση που σε άλλες πιο φυσιολογικές συνθήκες, θα ήταν σχεδόν αδύνατο.

Κι εδώ μπαίνει ο ύποπτος ρόλος των συμβατικών ΜΜΕ, που από το πρωί μέχρι το βράδυ πουλάνε τρόμο...

 

Ο κορονοϊός και η αντιπολίτευση…

Δυο άσχημες εικόνες είδαμε τις προηγούμενες ημέρες στην τηλεόραση. Από τη μια σε νοσοκομείο στοιβαγμένους σάκους και νεκρούς από τον κορονοϊό, ένα πλάνο που κατά τη γνώμη μου δε θα έπρεπε να έχει προβληθεί καθώς επιδρά αρνητικά στην ψυχολογία των τηλεθεατών.

 

Από την άλλη η Αυγή, επίσημη κομματική εφημερίδα του ΣΥΡΙΖΑ πρώτα έδειξε τάφους σε ανάρτησή της για να κάνει αντιπολίτευση στην κυβέρνηση, ύστερα διέγραψε την σχετική ανάρτηση υπό την πίεση χιλιάδων αρνητικών σχολίων για να επανέλθει κατηγορώντας τις εθελόντριες νοσηλεύτριες που σπεύδουν από όλη την Ελλάδα να διασώσουν τα υπό κατάρρευση νοσοκομεία της Θεσσαλονίκης ως “φερετζέ του νεοφιλελευθερισμού”…

 

Περί του πολιτικού μας προσωπικού…

Είναι σε όλους γνωστό, πως οι Έλληνες ηθοποιοί είναι για τα μπάζα. Τόσο στον κινηματογράφο όσο και στη τηλεόραση. Όπου τα ελληνικά σίριαλ φημίζονται για την σαχλότητα των σεναρίων τους και την υποκριτική ανυπαρξία των πρωταγωνιστών τους.

Άσχετα αν παρακολουθούνται μετά μανίας.

Σε σύγκριση μάλιστα με αντίστοιχα προϊόντα άλλων δυτικών κρατών, η χώρα μας θυμίζει Σομαλία στην καλύτερη των περιπτώσεων.

 

 

Αυτό είναι λογικό αφού όλα είναι θέμα μεγέθους, και στη συγκεκριμένη περίπτωση πληθυσμιακού.

Η Αμερική φερ’ ειπείν έχει περίπου 2-3 εκατομμύρια wannabe ηθοποιούς ανά πάσα στιγμή έτοιμους να παίξουν σε κάποιο ρόλο.

Φυσικό κι επόμενο είναι πως το 10% από αυτούς αν έχει πραγματικό ταλέντο, να βλέπουμε ακόμη και αμερικανικές ταινίες Γ’  διαλογής όπου η ηθοποιία είναι κλάσεις ανώτερη των δικών μας καλύτερων.

Πόσο δε μάλλον όταν μιλάμε για τα 40-50 περίπου ιερά τέρατα του χώρου, επιπέδου Πατσίνο, σε σχέση με τα οποία όλοι οι δικοί μας είναι τριτοκλασάτοι ερασιτέχνες επαρχιακού μπουλουκιού…

 

Μαμά γερνάω, και όλα τα ίδια μένουν…

Ένα από τα καλά του να «γερνάς» είναι ότι μπορείς πια να βλέπεις τα πράγματα αλλιώς, πιο σφαιρικά.

Και να τα συγκρίνεις με τα τεκταινόμενα προηγούμενων ετών, ακόμη και δεκαετιών.

Μια δυνατότητα που δεν έχουν οι νέοι, στερούμενοι εμπειριών και παραστάσεων.

Να φανταστείτε πως ένας 10χρονος όταν άρχισε η κρίση (σαν χθες για μένα) σήμερα είναι 20 χρονών ενεργός πολίτης. Τι μέτρο σύγκρισης έχει όμως;

Πως μπορεί να κρίνει, όταν επί Σαμαρά φερ’ ειπείν ήταν δεν ήταν 12-13 χρόνων;

Ο Σημίτης γι αυτόν είναι αρχαία ιστορία. Και πάει λέγοντας…

Εκεί λοιπόν, στα ώριμά σου χρόνια, αντιλαμβάνεσαι πως όλα έχουν ξανασυμβεί, «ουδέν καινόν υπό τον ήλιον», δηλαδή, όπως έλεγε ο Ηράκλειτος.

Και ειδικά στην πολιτική ζωή του τόπου μας, όλα έρχονται και παρέρχονται, και όλα τα ίδια μένουν....

Τίποτα δεν είναι δεδομένο κ. Μητσοτάκη…

 Το παρακάτω παραλήρημα θα μπορούσε να είναι και μια ανοιχτή επιστολή προς τον Κυριάκο, αλλά δεν είναι.

Είναι απλά κάποιες σκέψεις μου ατάκτως ερριμμένες.

Σπάνια παρακολουθώ επίσημες ομιλίες, εξαγγελίες, και λόγους πολιτικών.

Και αυτό διότι σε τέτοιες περιπτώσεις ξέρω ότι σπάνια λένε την αλήθεια.

Απλά χαϊδεύουν αφτιά, και μοιράζουν ανεδαφικές υποσχέσεις ποντάροντας στην εγγενή αφέλεια του μέσου ψηφοφόρου.

Προτιμώ να μαθαίνω τα παραπολιτικά που συμβαίνουν σε διαδρόμους και γραφεία, και να διαβάζω άρθρα απόψεων,  ψάχνοντας την αλήθεια ανάμεσα στις γραμμές.

Όσοι δίνουν βάση στις επίσημες εξαγγελίες και ομιλίες συνήθως πέφτουν θύματα παραπληροφόρησης, και ως κλασικό παράδειγμα αναφέρω τον  λαοπρόβλητο Αλέξη, που εκατομμύρια ψηφοφόρων πίστεψαν τις υποσχέσεις που έδινε κάποτε από βήματος ΔΕΘ, και έσπευσαν να τον ψηφίσουν.

Σήμερα ελάχιστοι παραδέχονται ότι ψήφισαν ή στήριξαν ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έτσι είναι η ανθρώπινη φύση...

Χαϊδεύοντας τα αφτιά των ψηφοφόρων του…

Αν τις ανακοινώσεις του για την άμυνα, ο πρωθυπουργός δεν τις είχε κάνει χθες, μετά από δύο σχεδόν μήνες διαρκούς κρίσης με την Τουρκία, αλλά αμέσως μόλις ανέλαβε ή έστω τον Νοέμβρη μετά το τουρκολιβυκό σύμφωνο, ενδεχομένως να είχαν αποτραπεί και τα όσα ακολούθησαν. Θα ήταν μια δήλωση αποφασιστικότητας που θα είχε συνεκτιμηθεί από την άλλη πλευρά του Αιγαίου.

Τότε όμως, φευ, ο Μητσοτάκης είχε άλλες προτεραιότητες: να μειώσει τον προϋπολογισμό του υπουργείου Αμύνης…

Η Συμφωνία των Πρεσπών, και οι κωλοτούμπες του Κυριάκου…

Προσωπική άποψη. Και σε όσους δεν αρέσει ΞΥΔΑΚΙ.

Το πρώτο μεγάλο αυτογκόλ του Μητσοτάκη – Βαθιά εκτεθειμένος από το Σκοπιανό.

Προεκλογικά η ΝΔ έκανε «σημαία» της το Σκοπιανό και κέρδισε πολλούς «πόντους» σε επίπεδο πολιτικών εντυπώσεων και ακόμα περισσότερες ψήφους επιτιθέμενη στο ΣΥΡΙΖΑ για τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Οι χαρακτηρισμοί και ο πολιτικός λόγος από κορυφαία στελέχη της ΝΔ, τα οποία σήμερα είναι υπουργοί, κινούνταν σε εξαιρετικά υψηλούς και επιθετικούς τόνους.
«Εθνικό έγκλημα», «προδότες», «ξεπούλημα», «153 πρόθυμοι», «κυβέρνηση κουρελού», «βολικός πρωθυπουργός», ήταν κάποιοι από αυτούς τους χαρακτηρισμούς, τους οποίους ο κ. Μητσοτάκης ουδέποτε έσπευσε προεκλογικά να αποδοκιμάσει…

Σκέψεις περί Πολάκη και άλλων τινών…

Πολλοί φίλοι και συναγωνιστές μου, εξέφρασαν εντόνως χθες την δυσαρέσκεια τους, για την απουσία της πλειοψηφίας των βουλευτών της ΝΔ, από την ψηφοφορία για την άρση της ασυλίας του αθυροστόμου Πολάκη.

Μεγάλο το δίκιο τους, και συμμερίζομαι την ανησυχία τους, όμως εκπλήσσομαι που αντίδραση αυτής της εντάσεως, δεν υπήρξε, όταν η κυβέρνηση της αυτοδύναμης από την εκλογική διαδικασία της 7/7/19, Ν.Δ, συνεκροτήθη με πολλούς ΠΑΣΟΚΟΥΣ υπουργούς, και μάλιστα της Σημιτικής ενδοτικής τάσεως, Δρασιτες, που πολέμησαν την κυβέρνηση Σαμαρά, και φυσικά γραμματείς ποταμίσιους, που ως βουλευτές ψήφισαν την εθνοπροδοτική συμφωνία των Πρεσπών...

Περί γόνων (και άλλων φρούτων) στην πολιτική…

Το ξέρετε φαντάζομαι εκείνο το ανέκδοτο για τη κοπέλα που πέφτει σε κώμα το 1960, και ξυπνάει γιαγιά το 2004, και όταν μαθαίνει πως έχουμε πρωθυπουργό τον Καραμανλή τρελαίνεται… «μα καλά απέθαντος είναι»; ρωτάει…

Από τότε είχαμε κι άλλον έναν γόνο πρωθυπουργό.

Κληρονομική δημοκρατία και έτσι.

Ένας σημερινός εξηντάρης είδε καμιά 20αριά εκλεγμένους πρωθυπουργούς στη ζωή του.

Εξ αυτών κάποιοι ουκ ολίγοι ήταν συγγενείς Α’ και Β’ βαθμού.

Είδε φερ ειπείν πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, αλλά και τον ανεψιό του Κώστα.

Είδε πρωθυπουργό τον Γεώργιο  Παπανδρέου, τον γιο του Ανδρέα, αλλά και τον εγγονό του Γιώργο.

Και είδε επίσης τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη αλλά και τον δικό του γιο τον Κυριάκο.

Κι ακόμη είναι νωρίς...

Το Νέο και Άξιο είναι "καταδικασμένο" να νικήσει το Παλιό και Αμετροεπές

Βασική αρχή ενός πολιτικού πρέπει να είναι το ισοζύγιο της πορείας του να γέρνει προς την προσφορά του στους πολίτες, όχι στην προσωπική του ανέλιξη και βολή. Μόλις σε ένα 24ωρο είχαμε δύο εξαιρετικά δείγματα πολιτικού αμοραλισμού και καιροσκοπισμού.

Έ όχι και «γκαντέμης» ο Κυριάκος! Κάθε άλλο…

Στο συλλογικό υποσυνείδητο του νεοέλληνα, που τα τελευταία 50 χρόνια τα έχει δει και τα έχει ζήσει όλα (ευτυχώς εκτός από γενικευμένο πόλεμο), έχει μείνει εντυπωμένη η διαβόητη «γκαντεμιά» του μπαμπά Μητσοτάκη.

Το αν ισχύει ή όχι, θα το βρουν οι ιστορικοί του μέλλοντος.

Προς το παρόν όμως συνεχίζει να κυκλοφορεί από στόμα σε στόμα, εν είδει αστικού μύθου, και επαναλαμβάνεται ακόμη και από άτομα που όταν ο μπαμπάς Μητσοτάκης ήταν πρωθυπουργός, αυτοί έβλεπαν Μπόλεκ και Λόλεκ στην ΥΕΝΕΔ.

Κάποιοι το έχουν πάει ένα βήμα παραπέρα, και πιστεύοντας στην κληρονομικότητα, στο γονίδιο, θεωρούν ότι και ο Κυριάκος πάσχει από την ίδια «κατάρα». Ότι δηλαδή και αυτός είναι γκαντέμης.

Και ως απόδειξη για αυτό αναφέρουν κυρίως τον κορονοϊό, ο οποίος ήρθε από το πουθενά γονατίζοντας τη χώρα.

Προσωπικά διαφωνώ…

Ο πιο επικίνδυνος εχθρός…

Ο βασικός κίνδυνος για τη χώρα δεν βρίσκεται μόνο από την άλλη πλευρά των συνόρων, αυτή τη στιγμή. Βρίσκεται και στην από δω πλευρά.

Δείτε για παράδειγμα το «λόμπι» που πιέζει να υποχωρήσουμε πλήρως απέναντι στις πιέσεις της Άγκυρας. Και να δώσουμε πρόθυμα, αμαχητί όσα μας ζητάνε σήμερα (ώστε να μας ζητήσουν κι άλλα, αργότερα)…

Πριν  λίγες μέρες ο Α/ΓΕΕΘΑ της Ελλάδας βγήκε και είπε δημόσια, ότι όποιον πατήσει ελληνικό έδαφος, πρώτα θα τον κάψουμε κι ύστερα θα τον ρωτήσουμε ποιος είναι…

Προσέθεσε και κάτι ακόμα: Ότι σε μια παραβίαση της Ελληνικής κυριαρχίας η αντίδραση της χώρας δεν θα είναι «σημειακή», θα είναι παντού όπου χρειαστεί για να εξουδετερώσουμε την απειλή.

Το μήνυμα ήταν αυτό που έπρεπε να είναι: Αποτροπή! Κι ήταν σαφέστατο…

Όπως ακριβώς έπρεπε να είναι, για να λειτουργήσει η Αποτροπή…

Και βγήκαν διάφοροι δικοί μας εδώ, που δεν τους έπεφτε λόγος, να τον αποδοκιμάσουν και να ζητήσουν από την κυβέρνηση να… απομακρύνει τον Α/ΓΕΕΘΑ!

Φυσικά η κυβέρνηση ΔΕΝ έκανε τέτοια ανοησία! Αυτό δα έλειπε…