Να πως εξηγούνται όλα… πάσχουμε από «οικοφοβία»!

Αν κρίνω σωστά τη κοινωνία μας, και όπως αυτή εξελίσσεται καθημερινά τα τελευταία ιδιαίτερα περίεργα χρόνια, οι παλιές διακρίσεις μεταξύ αριστερών και δεξιών έχουν μεταλλαχθεί σε νέες διακρίσεις μεταξύ «ξενοφοβικών» και … «οικοφοβικών».

Τι σημαίνει όμως οικοφοβικός;

Οικοφοβία είναι η ακριβώς αντίθετη έννοια της ξενοφοβίας.

Ξενοφοβία σημαίνει να φοβάσαι ή να απεχθάνεσαι οτιδήποτε ξένο, οτιδήποτε διαφορετικό, ενώ οικοφοβία σημαίνει να απεχθάνεσαι την δική σου κουλτούρα, τον δικό σου πολιτισμό, τους συμπατριώτες σου δηλαδή.

Κάτι που όλο και πιο πολύ χαρακτηρίζει τους μέχρι πρότινος «αριστερούς» της χώρας…

Σαμπάνια: Κρασί ή ιδέα;

Υπάρχει η σαμπάνια, αλλά υπάρχει και η ιδέα της σαμπάνιας.

Σαμπάνια πίνουν όλοι το βράδυ της πρωτοχρονιάς. Η ιδέα της είναι αυτό που την κάνει περιζήτητη για να την σπάνε στις καθελκύσεις των γιοτ, και να την περιλούζονται οι νικητές αγώνων. Όπως έγραψε κάποτε ο οινολόγος αρθρογράφος Hugh Johnson «η σαμπάνια πρέπει συνεχώς να παλεύει για να μην καταλήξει μια ιδέα, αντί για ένα ακόμη κρασί».

Πρόκειται για ένα ποτό θρύλο. Για αυτό και χρειάζονται κάποιες διευκρινίσεις. Παραδείγματος χάριν, η διαδεδομένη ιστορία ότι ο Γάλλος μοναχός Dom Pierre Pérignon την ανακάλυψε τυχαία, την δοκίμασε, και αμέσως φώναξε «ελάτε γρήγορα… πίνω τα αστέρια…», είναι μάλλον μύθος, και τα λόγια του ανήκουν σε μια διαφήμιση του 19^ου αιώνα, σύμφωνα  με το βιβλίο A Short History of Wine του Rod Phillips...

Αη Βασίλης: Το μεγάλο τουριστικό όπλο της Φινλανδίας!

Με μόλις πέντε ώρες ηλιοφάνειας στον Νότο, και μόνιμη νύχτα στον Βορρά, ο Δεκέμβριος είναι ο πιο σκοτεινός μήνας του χρόνου για την Φινλανδία… όμως τότε είναι που η χιονισμένη αυτή χώρα λάμπει!

Όπως λένε περήφανα οι Φιλανδοί, η λέξη για τον Δεκέμβριο είναι Joulukuu, που κυριολεκτικά σημαίνει ο μήνας των Χριστουγέννων. Γι αυτό και κάθε χρόνο, από τον Αρκτικό κύκλο ως τη Βαλτική θάλασσα, οι κάτοικοι στήνουν τεράστια χριστουγεννιάτικα δέντρα, ψήνουν μπισκότα, φτιάχνουν κρασί, και περιμένουν τις ορδές των τουριστών να έρθουν…

Κάθε Δεκέμβριο, επισκέπτες από ολόκληρο τον κόσμο κατακλύζουν κατά χιλιάδες την Φινλανδία, που σύμφωνα τουλάχιστον με την κυβέρνησή της, αποτελεί την επίσημη πατρίδα του Αη Βασίλη...

Χριστούγεννα, μια ιστορία αλλιώς…

Τι είναι πιο δεδομένο από την ημέρα των Χριστουγέννων; Οτι γνωρίζουμε πολύ λιγότερα γι’ αυτή τη γιορτή από όσα νομίζουμε. Είναι συνηθισμένο φαινόμενο: κάτι τόσο προφανές παύει να γίνεται αντικείμενο έρευνας. Ο ουρανός είναι γαλάζιος και τελείωσε. Τα Χριστούγεννα είναι αυτό που είναι. Κοινώς: έτσι σου το έμαθαν, έτσι θα συνεχίσεις να πορεύεσαι.

Κι όμως, πίσω από τα όσα λογικοφανή ακολουθούν τη γιορτή των Χριστουγέννων, υπάρχουν άλλες εκτιμήσεις των γεγονότων που μπορούν ακόμη και να αποδομήσουν εντελώς τη γιορτή. Αξίζει τον κόπο; Στην πραγματικότητα, αυτά τα ζωτικά ψεύδη (για να θυμηθούμε και τον κλασική έκφραση του Ερρίκου Ιψεν) είναι που κρατάνε μια κοινωνία σε μια συνεκτική βάση…

Είμαι χήρα ... το κατά μόνας αμάρτημα επιτρέπεται;

Είμαι χήρα, δέν θέλω νά ξαναπαντρευτώ, αλλά ούτε καί νά έχω καί παράνομη σχέση. Ώρες-ώρες όμως πειράζομαι σαρκικά καί πέφτω σέ αυνανισμό, ησυχάζοντας μετά γιά μεγάλο διάστημα.

Δέν τό έχω πεί στόν πνευματικό μου γιατί είναι μιά φυσική λειτουργία τού οργανισμού μου πού ζητάει εκτόνωση.

Είναι κακό αυτό, αφού τηρώ εγκράτεια από ξένο άνδρα καί ζώ μέ παρθενία;

                                                                                                                            Κ. Ρ. -- Βοιωτία

Αγαπητή αδελφή έν Χριστώ.

Πήραμε το μήνυμά σας και είδαμε, ομολογουμένως με αρκετή θλίψη, αυτό τό προσωπικό σας πρόβλημα, το οποίο και το χαρακτηρίζετε ως μία «φυσική λειτουργία».

Στην πραγματικότητα, είναι βέβαια μία φυσική - βιολογική λειτουργία αλλά μόνο τότε, όταν δεν λειτουργεί με σωματικό καταναγκασμό προς εκτόνωση…

Αφιερωμένο σε όλους όσοι είναι γεννημένοι μεταξύ 1950-1980..

Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή…

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί…

Καλό ταξίδι φίλε…

Ο “Παρδαλός” ήταν 7 χρονών και μετρούσε ήδη 6 χρόνια φύλαξης και μάχης με αρκούδες και λύκους στην Πίνδο.

Ένα σκυλί “παλικάρι” και βασικό μέλος του Δικτύου Ανταλλαγών Καλών Σκυλιών Φύλλαξης της Καλλιστώς ….

Το βαμμένο μαλλί στο δημοτικό μας τραγούδι: Τάκης Καρναβάς!

Είναι εξαιρετικά αμφίβολο κατά πόσον το Ξηρόμερο Αιτωλοακαρνανίας (εκεί κοντά που πετούσε κάποτε η περίφημη σαγιονάρα-«φάντασμα» των Ρεπόρτερς) θα ασκούσε τη σημερινή γνωστή σε όλους γοητεία, εάν δεν είχε βγάλει απ’ τα σπλάχνα του έναν από τους αυθεντικότερους πιονέρους του δημοτικού (ή λαϊκοδημοτικού) μας τραγουδιού, τον Τάκη Καρναβά.

Κάτω από πόσο φρικτές δυσκολίες μεγάλωσε ο νεαρός τότε Δημήτρης σε εκείνη την κακοτράχαλη γωνιά της Αιτωλοακαρνανίας, την Κανδήλα Ξηρομέρου, που έτυχε να είναι η γενέτειρά του…

Μάηδες…

Ο Μάης είναι ο καιρός του Θανάτου και του Έρωτα.

Ο Μάης, ο Λούλουδος, ο Τριανταφυλλιάς, ο Καλόμηνας που λένε οι Πόντιοι, είναι ο μήνας με τις 31 ημέρες που σημαίνει την ήττα του Χειμώνα και την θριαμβική κυριαρχία της Άνοιξης.

Είναι ο θεός που στις παραδόσεις σχεδόν όλων των λαών της γης  επικρατεί η δοξασία ότι έχει την ικανότητα να αναβαπτίσει τα πάντα και να τα μεταμορφώσει σε νέα, δροσερά κι ωραία.

Ο λαός μας τον θεωρεί μαγεμένο, γι' αυτό οι παλιότεροι παρότρυναν τους νέους να το γλεντάνε αλλά να μην παντρεύονται ποτέ το Μάη.

Γιατί ψήνουμε αρνιά το Πάσχα;

Τα γιδοπρόβατα γεννούν συνήθως τον Ιανουάριο.

Αυτός είναι ο λόγος που αναφέρεται και ως «Γενάρης».

Οι κτηνοτρόφοι, επειδή εκείνη την εποχή συχνά υπάρχουν χιόνια, δεν μπορούν να βγάλουν τα κοπάδια για βοσκή, οπότε τα ζώα πεινούν. Έτσι αναγκάζονται να τα σφάζουν, για να ελαττώσουν τον αριθμό τους.

Δεν υπήρχαν τότε επιδοτούμενες κτηνοτροφές και βαμβακόπιτες.

Με την αναγκαστική μείωση του αριθμού των γιδοπροβάτων υπήρχε προσφορά κρέατος που έπρεπε να καταναλωθεί (δεν υπήρχαν και ψυγεία) και η παράδοσή μας συντονίστηκε.

Πάσχα στο χωριό…

Τέτοιες μέρες που η βοή του χρόνου, εξασθενημένη, αλλά παντός κυρίαρχη εντός μου, με κάνει να επιστρέφω σε ωφέλιμα φορτία, στην αιώνια πατρίδα της παιδικής ηλικίας, η εικόνα ενός ανθρώπου με καταδιώκει.

Ο παππούς μου, πατριάρχης του παλιού καιρού, δημιουργός μιας οικογένειας οκτώ παιδιών και ενός στρατού εγγονών και δισέγγονων, χρησιμοποιούσε πάντα την προστακτική για να μιλήσει για το κέντρο της επικράτειας του.

Το Πάσχα θα έρθετε όλοι πρόσταζε και τα μέσα μαζικής μεταφοράς των ‘70ς, πρωτόγονα στα σημερινά μας μάτια, επιστρατεύονταν για να μας μεταφέρουν.

Η ιστορία του Αγίου Φωτός …

Η τελετή αφής του Αγίου Φωτός είναι μία από τις εντονότερες και πιο ιερές στιγμές της Χριστιανοσύνης, με την ιστορία της να χάνεται πίσω στους αιώνες και να περιβάλλεται από μυστήριο.

Oι πρώτες αναφορές για την τελετή ανάγονται στον 2ο αιώνα μ.Χ. και μιλούν για μια απλή συμβολική αναπαράσταση και τίποτε άλλο.

Αυτή η ιστορία κράτησε χρόνια.

Μέχρι που έφτασαν διάφοροι Φράγκοι παπάδες και τυ­χοδιώκτες, σαν εκείνο τον απερίγραπτο (και μεταγενέστερο βεβαίως) καλόγε­ρο, τον Κουκούπετρο, που διαβάζαμε στα σχολικά βιβλία. Αυτοί κατάλαβαν πως η υπόθεση κρύβει χρυσάφι και το γύρισαν στα. θαύματα! Μάλιστα, για να μαζέψουν κόσμο για τις σταυροφορίες, επικαλούνταν και το «θαύμα» του Αγίου Φωτός!

Έτσι, η απλή τελετή με τον συμβολισμό της έδωσε τη θέση της στη δεισιδαιμονία και τον σκοταδισμό.

Υπήρξε ο Χριστός;

Τα πράγματα πιθανότατα δεν έγιναν όπως μας τα λένε οι ταινίες, τα μιούζικαλ, και οι παπάδες στα σχολεία.

Ας προσεγγίσουμε τη ζωή του μεγαλύτερου σταρ που έζησε (;) ποτέ αντικειμενικά, κοιτάζοντας τα γυμνά στοιχεία, τα ιστορικά δεδομένα, χωρίς προκαταλήψεις και συμπλέγματα.

Ο Ιησούς είναι ιστορικό πρόσωπο; Υπήρξε στα αλήθεια;

Μια πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση, που είναι πολύ δύσκολο να απαντηθεί.

Για να μελετήσουμε το θέμα λίγο καλύτερα, θα σου πω μια ιστορία:

Ήταν κάποτε ένας πολύ χαρισματικός άνθρωπος, που τον είπαν Σωτήρα.

Γεννήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου από μία Παρθένο.

Ταξίδεψε πολύ διδάσκοντας τους ανθρώπους.

Είχε δώδεκα αποστόλους.

Πέθανε και αναστήθηκε, και από τότε κάθε χρόνο οι πιστοί του γιόρταζαν την Ανάστασή του με λαμπρότητα…

Μια Ζωή Σικέ (6)

Κλείνω τα μάτια και φεύγω μακριά. Στο Αφγανιστάν που λέγαμε.

Ο ήλιος εδώ λάμπει.

Οι κορυφές των βουνών στο βάθος του ορίζοντα είναι χιονισμένες.

Φαντάζουν θεϊκές.

 

Παρ`όλη την ηλιοφάνεια το κρύο είναι τσουχτερό.

Η γούνα που φοράω δεν αρκεί. Τρέμω.

Τρέμω πιο πολύ καθώς ακούω χλιμιντρίσματα και φωνές να πλησιάζουν.

Σύννεφα σκόνης διακρίνονται από μακριά….

Ήμασταν κάποτε νέοι…

Όταν  µου ζήτησαν να γράψω ένα κοµµάτι για τη διασκέδαση της Θεσσαλονίκης στα 90’s, αρχικά θορυβήθηκα.

Η µνήµη µου, τον τελευταίο καιρό, µου παίζει περίεργα παιχνίδια και φοβήθηκα µήπως µε πρόδιδε σε αυτήν τη βόλτα µου πολλά χρόνια πίσω.

Ανησύχησα µήπως είχε διαγράψει εκείνη την περίοδο της ζωής µου, όταν περνούσα περισσότερες ώρες της ηµέρας εκτός  παρά εντός σπιτιού, και από την οποία διατηρώ µερικές από τις καλύτερες αναµνήσεις µου… 

Η αναζήτηση κάποιων πληροφοριών σε παλιά κρατηµένα ηµερολόγια µε συγκίνησε και µε τρόµαξε κάπως: µερικές µνήµες ήταν τόσο ζωντανές, καθώς οι σκηνές στις οποίες κάποτε  πρωταγωνιστούσα και τώρα διάβαζα µεταλλάσσονταν σε συναισθήµατα που µπορούσαν  ακόµα να µε αναστατώνουν. 

Το ίδιο βράδυ, µίλησα µε τις κολλητές και είδα κι ένα όνειρο.

Ήµασταν, λέει, και οι επτά στο δωµάτιό µου και σχεδιάζαµε τη βραδινή µας έξοδο. Ρούχα και παπούτσια ένα σωρό αραδιασµένα πάνω στο κρεβάτι και στο πάτωµα κι εµείς σε πυρετό προετοιµασίας.

 Όταν ξύπνησα, συνειδητοποίησα ότι µια αναδροµή στο παρελθόν σε βοηθά  να επαναπροσδιορίσεις το παρόν σου.

Η Polaroid των αναµνήσεών µου άρχισε να τυπώνει…

Ο εισπράκτωρ…

Απόσπασμα από πολύ ενδιαφέρουσα ανάρτηση στο Antinews, σχετικά με το ζήτημα που προέκυψε πρόσφατα για τους ελεγκτές, και την αποφυγή αγοράς εισιτηρίων στα ΜΜΜ από πλευράς πολλών πολιτών.

Ο εισπράκτορας :
Πρώτον, χορηγούσε εισιτήριο και ρέστα, με τη διαδικασία αυτή βέβαια να δημιουργεί συνωστισμό, ιδίως από αυτούς που σκόπιμα ήθελαν να “χαλάσουν” χαρτονομίσματα.

Δεύτερον, έκανε αναγγελία της επόμενης στάσης, ώστε οι επιβάτες να χτυπήσουν το κουδούνι εφόσον ήθελαν να αποβιβαστούν. “Αγγελοπούλου”, “Ζέρβα”, “Λυσσιατρείον”.

Αυτό που σήμερα κάνει μαγνητοφωνημένα μια λάγνα φωνή στα μεγάφωνα του μετρό και οι Ασιάτες τουρίστες ακούγοντας νομίζουν ότι βρίσκονται στο Τόκιο : “Νεξτ στέησιον Κα-τε-χα-κι”...

Θεσσαλονίκη: Οι κήποι του Πασά!

Πολλοί συνηθίζουν να τους αποκαλούν και «Δρακόσπιτα» ή «άντρο των δερβισάδων».

Οι κήποι του Πασά ανήκουν στα παράξενα κομβικά μνημεία της Θεσσαλονίκης με την μυστικιστική ατμόσφαιρα και αποτελούν έναν από τους αστικούς της μύθους.

Πρόκειται για ένα καταπράσινο πάρκο που το συναντάς ανεβαίνοντας ευθεία πάνω από την πλατεία Συντριβανίου, στην Άνω Πόλη, δίπλα από τα κάστρα.

Είναι μια περιφραγμένη έκταση που βρίσκεται έξω από τα ανατολικά τείχη της πόλης ακριβώς πίσω από το νοσοκομείο «Άγιος Δημήτριος».

Φόβος και παράνοια για το Πάσχα των Ελλήνων…

Όπως τα περισσότερα ή σχεδόν όλα τα Ελληνόπουλα, ειδικά της δικής μου γενιάς, μεγαλώσαμε πιστεύοντας εις έναν Θεόν, πατέρα, παντοκράτορα μπλα μπλα μπλα...

Το τι πατέρας είναι και ποιου παντοκράτορας, σίγουρα είναι κάποιου παπά ευαγγέλιο. Μάλλον, όλων των παπάδων.

Θυμάμαι παιδάκι, όπως όλα τα παιδάκια, περιμέναμε τις ημέρες αυτές πρώτα απ’ όλα γιατί σταματούσαμε το σχολείο.

Αν σε μεγάλωνε και μια μάνα που είχε την αγία οικογένεια σχεδόν στην ίδια μοίρα με τη δική της, είχες έναν λόγο παραπάνω.

Αν δε, ήσουν και στο κατηχητικό, πολλές φορές ήταν καλύτερα κι απ’ τα Χριστούγεννα.

Δεν έχω μνήμες απ’ τα χρόνια σε κείνο το περίεργο «σχολειό».

Αρνείται ο εγκέφαλος να θυμηθεί. Αυτοάμυνα….

Ομολογώ ότι η φαντασία μου και η περιέργειά μου ερχόταν σε έξαψη την ημέρα που ψαλλόταν το τροπάριο της Κασσιανής.

Όλες οι κυρίες που ερχόταν στην εκκλησία τη συγκεκριμένη βραδιά, είχαν μια ξινίλα να την πω; Λύπηση; Για την εν λόγω κοπελιά.

Μπορεί και απαξίωση.

Τα παιδικά μάτια δεν μπορούν να ξεχωρίσουν εύκολα αυτές τις λεπτές ρυτίδες εκφράσεως. Το βλέμμα, εξάλλου, της κατάνυξης τα υπερνικούσε όλα.

Γιατί ψήνουμε αρνιά σήμερα;

Τα γιδοπρόβατα γεννούν συνήθως τον Ιανουάριο.

Αυτός είναι ο λόγος που αναφέρεται και ως «Γενάρης».

Οι κτηνοτρόφοι, επειδή εκείνη την εποχή συχνά υπάρχουν χιόνια, δεν μπορούν να βγάλουν τα κοπάδια για βοσκή, οπότε τα ζώα πεινούν.

Έτσι αναγκάζονται να τα σφάζουν, για να ελαττώσουν τον αριθμό τους.

Δεν υπήρχαν τότε επιδοτούμενες κτηνοτροφές και βαμβακόπιτες.

Με την αναγκαστική μείωση του αριθμού των γιδοπροβάτων υπήρχε προσφορά κρέατος που έπρεπε να καταναλωθεί (δεν υπήρχαν και ψυγεία) και η παράδοσή μας συντονίστηκε.

Τραγούδια της Ηπείρου!

Ο μεγαλύτερος ποιητής μας, ο λαός, η αστείρευτη δροσοπηγή της αιώνιας και ανώνυμης ελληνικής ψυχής μιλάει αυθόρμητα και ανεπιτήδευτα στις καρδιές των ανθρώπων με το αληθινό βίωμα και τη γνήσια συγκίνηση.

Από τα αθάνατα Ομηρικά έπη μέχρι σήμερα όλοι σχεδόν οι αληθινοί ποιητές διαποτίστηκαν από το αθάνατο νέκταρ του δημοτικού μας τραγουδιού, γλύκαναν τον πόνο τους και τον καημό τους μέσα σ’ αυτή την ψυχόρμητη και πάναγνη των γνήσιων ελληνικών αισθημάτων, ιδεών και αξιών.

Η λαϊκή μούσα δεν άφησε αμνημόνευτη τη δράση των επαναστατών του 1854.

Ο σπουδαίος μελετητής και τραγουδιστής της θεσπρωτικής γης, αείμνηστος Σπύρος Μουσελίμης γράφει σχετικά:

«Τρεις περδικούλες κάθουνταν / Ψηλά στον Αϊ-Δονάτο. / Η μια τηράει το φλάμπουρο / κι η άλλη προς την Πάργα / κι η τρίτη η καλύτερη / μοιρολογάει και λέει: / Χαρείτε χτίρια του Σουλιού / πηγάδια μου γεμάτα. / Εσύ Γρίβα τα Γιάννινα / Και Κάσκαρη τοΛούρο / Και συ Νικόλα Ζέρβα μου / Την Τσαμουριά να πάρης / Το κάστρο της Παραμυθιάς / κι όλα τα τουρκοχώρια».