Η 15χρονη Σούλα και ο … Αμπντούλ!

Αγαπημένε μου μπαμπά,

λυπάμαι πολύ που βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση να σου πω πως έφυγα με το καινούριο μου αγόρι. Βρήκα επιτέλους την αληθινή αγάπη!

 

Αχ, να μπορούσες μόνο να τον έβλεπες!
Είναι τόσο όμορφος με τα τατουάζ και τα σκουλαρίκια, και τόσο αγέρωχος πάνω στη μεγάλη και γρήγορη μηχανή του!
Αλλά δεν είναι μόνο αυτό..Επιτέλους είμαι έγκυος…

Το πλοίο των ηλιθίων…

Μια φορά και έναν καιρό, ο καπετάνιος και οι αξιωματικοί ενός πλοίου έγιναν τόσο ματαιόδοξοι από την ικανότητά τους στην ναυτική τέχνη, τόσο ανόητα ασεβείς και τόσο εντυπωσιασμένοι με τους εαυτούς τους που οδηγήθηκαν στην τρέλα.

Έστρεψαν το πλοίο βόρεια και προχώρησαν μέχρι που συνάντησαν παγόβουνα και επικίνδυνους ογκόπαγους. Συνέχισαν να πηγαίνουν βόρεια, σε όλο και περισσότερο επικίνδυνα νερά, με μόνο σκοπό να δώσουν στους εαυτούς τους ευκαιρίες να πραγματοποιήσουν ακόμα περισσότερα λαμπρά κατορθώματα στην ναυσιπλοΐα.

Καθώς το πλοίο έφτανε σε όλο και υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη, οι επιβάτες και το πλήρωμα γίνονταν όλο και περισσότερο δυσαρεστημένοι. Άρχισαν καυγάδες μεταξύ τους και παράπονα για τις συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσαν.

«Τρέμω από το κρύο», είπε ένας ρωμαλέος ναυτικός. «Αυτό είναι το χειρότερο ταξίδι που έχω βρεθεί. Το κατάστρωμα είναι γλιστερό από τον πάγο. Όταν είμαι στο παρατηρητήριο ο αέρας περνά το πανωφόρι μου σαν μαχαίρι. Κάθε φορά που δένω το πανί της πλώρης τα δάχτυλά μου πάνε να παγώσουν. Και γι’ όλα αυτά παίρνω μόνο πέντε πενιχρά σελίνια το μήνα»...

Στείρα άρνηση : η μέθοδος των ανόητων…

Ο Τουργκένιεφ έχει γράψει μια μικρή ιστορία: Σε μια πόλη, ζούσε ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος, μια μεγαλοφυΐα. Και στην ίδια πόλη, ζούσε ένας ηλίθιος.
Μια μέρα, ο ηλίθιος πλησίασε τον έξυπνο και του ζήτησε να του δείξει έναν τρόπο να γίνει έξυπνος.

Ο έξυπνος ρώτησε τον ηλίθιο αν ήθελε να γίνει έξυπνος ή να φαίνεται έξυπνος, επειδή το να γίνεις έξυπνος, είναι μια μεγάλη διαδικασία, το να φαίνεσαι όμως έξυπνος, είναι εύκολο. Ο ηλίθιος απάντησε ότι ήθελε να του δείξει με τον ευκολότερο τρόπο ό,τι χρειαζόταν για να φαίνεται έξυπνος. Δεν ανησυχούσε για το πώς θα γίνει έξυπνος…

Ο αετός που έμαθε να ζει σαν κότα…

‘Ενας βοσκός ζούσε σε μια καλύβα κοντά σε κάποιο δάσος και λίγο πιο μακρυά από το βουνό είχε το κοτέτσι του και το κοπάδι με τις κατσίκες. Τη χρονιά εκείνη η ξηρασία ήταν μεγάλη και δεν υπήρχε χορτάρι. Έτσι, ο βοσκός αποφάσισε να πάει τις κατσίκες του στην κορυφή του βουνού, όπου η υγρασία πιθανόν να ήταν μεγαλύτερη και όπου ήλπιζε να βρει δροσερό χορτάρι για τα ζώα του.

Όταν έφτασε εκεί ψηλά, άφησε τα ζώα του να βοσκήσουν ώρες πολλές, ώσπου νύχτωσε και αποφάσισε να κατέβει στην καλύβα του. Κατηφορίζοντας με το κοπάδι του είδε μπροστά του μια μεγάλη αετοφωλιά. Πλησιάζοντας, αντίκρισε δυο αετόπουλα, το ένα σκοτωμένο αφού είχε πέσει έξω από την φωλιά, και το άλλο, αν και σάλευε, έδειχνε σοβαρά τραυματισμένο...

Στείρα άρνηση : η μέθοδος των ανόητων…

Ο Τουργκένιεφ έχει γράψει μια μικρή ιστορία:
Σε μια πόλη, ζούσε ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος, μια μεγαλοφυΐα. Και στην ίδια πόλη, ζούσε ένας ηλίθιος. Μια μέρα, ο ηλίθιος πλησίασε τον έξυπνο και του ζήτησε να του δείξει έναν τρόπο να γίνει έξυπνος.

Ο έξυπνος ρώτησε τον ηλίθιο αν ήθελε να γίνει έξυπνος ή να φαίνεται έξυπνος, επειδή το να γίνεις έξυπνος, είναι μια μεγάλη διαδικασία, το να φαίνεσαι όμως έξυπνος, είναι εύκολο. Ο ηλίθιος απάντησε ότι ήθελε να του δείξει με τον ευκολότερο τρόπο ό,τι χρειαζόταν για να φαίνεται έξυπνος. Δεν ανησυχούσε για το πώς θα γίνει έξυπνος…

Θέμα: «Πως πέρασα το Σαββατοκύριακο»…

Αφτό το σαβατοκύριακο ήταν πολι ωρεο. Περασα υπέρωχα γιατί πηγα στην θεσαλονικη με τους φιλους μας και περασαμε υπέρωχα. Επισκεφτηκαμε την εκθεση και κινιγισαμε ποκεμον στο κτιριο βελιδης.

Εγω επιασα ένα ξανθο ποκεμον που ηταν θιλικο, και ειχε ξανθα μαλιά και ηθελε να με κανει επιθεση αλλα εγω την εριξα με το σούπερ λειζερ οπλο μου και την εξαφανισα. Μετα την αποτελειώσε ο φιλος μου ο Παύλος που είναι από την Κρητη... 

Οι αστροναύτες και ο Ινδιάνος…

Στις 20 Ιουλίου 1969, ο Νίλ Άρμστονγκ και ο Μπαζ Όλντριν προσεδαφίστηκαν στην επιφάνεια της σελήνης. Κατά τους μήνες που προηγήθηκαν της αποστολής τους, οι αστροναύτες του Apollo 11 εκπαιδεύτηκαν σε μια απομονωμένη, σεληνόμορφη έρημο στις δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες.

Η περιοχή αυτή είναι η πατρίδα διαφόρων κοινοτήτων αυτόχθονων Αμερικανών και υπάρχει μια ιστορία ή θρύλος, που περιγράφει τη συνάντηση των αστροναυτών με κάποιον από τους ντόπιους…

Πετάει ο γάιδαρος;

Αυτή η ιστορία, όπου οι σύγχρονοι ηγέτες της καθ ημάς (γιαλαντζί) Αριστεράς, δηλαδή οι Σκουρλέτηδες και σία, διαβάζουν και επικαλούνται περιθωριακές εφημερίδες και ΜΜΕ, που αποτελούν τη σύγχρονη εκδοχή του πάλαι ποτέ κίτρινου λαϊκισμού…

Και μάλιστα χρησιμοποιούν τα ανερμάτιστα δημοσιεύματά τους προκειμένου να πλήξουν όσο μπορούν τη κυβέρνηση, κάνοντας κακό στον τόπο, αναμασώντας και εκτοξεύοντας λάσπη, μου θύμισε ένα ανέκδοτο που κυκλοφορούσε από στόμα σε στόμα τη δεκαετία του ’80, τότε που η πανίσχυρη ΑΥΡΙΑΝΗ χτυπούσε το ντέφι, και σύσσωμο το Πασόκ της πλέριας δημοκρατίας ακολουθούσε το ρυθμό…

Ο βουδισμός και ο ... γρύλος.

Όσο περνάνε τα χρόνια, και όσο μελετάω τα βουδιστικά κείμενα (και προσπαθώ να τα εξηγήσω σε φίλους και γνωστούς που ζητούν να μάθουν τι είναι ουσιαστικό και τι μπορεί να μεταφερθεί πάνω από τα πολιτισμικά σύνορα μεταξύ Ανατολής και Δύσης), τείνω να καταλήξω ότι το μεγαλύτερο μέρος του βουδισμού μπορεί να συνοψιστεί σε ένα ανέκδοτο από το γυμνάσιο –τουλάχιστον τότε το έμαθα εγώ–, το «ανέκδοτο με το γρύλο».

Είμαι σίγουρος ότι οι περισσότεροι θα το θυμούνται ή θα το αναγνωρίσουν στην πορεία, όμως για τους νεότερους θα το παραθέσω ευθύς αμέσως.

Οι Χρυσοί Όρχεις του Περικλή...

Τις προάλλες βρέθηκα τυχαία στο καφέ του Μουσείου της Ακρόπολης, στο μπαλκόνι, διαβάζοντας στο tablet μου Θουκυδίδη.

Τις διαπραγματεύσεις μεταξύ Αθηναίων και Μηλίων κατά τη διάρκεια του Πελοποννησιακού Πολέμου.

Οι Μήλιοι παρέμεναν ουδέτεροι στον Πόλεμο που είχε ξεσπάσει μεταξύ Σπάρτης και Αθήνας και δεν ήθελαν να ενταχθούν στην Αθηναϊκή Συμμαχία.

Η Αθηναϊκή Συμμαχία ήταν μία πολιτική και στρατιωτική ένωση περίπου 150 αρχαίων ελληνικών πόλεων-κρατών, υπό την κηδεμονία της πόλης των Αθηνών, που είχε ως στόχο την αντιμετώπιση της περσικής απειλής.

Οι Αθηναίοι λοιπόν, εκθέτουν μια σειρά επιχειρημάτων για να αποδείξουν πως είναι ορθό και προς το συμφέρον της Μήλου να ενταχθεί στην Αθηναϊκή Συμμαχία, όπως μετονομάστηκε η Δηλιακή Συμμαχία όταν ο Περικλής μετέφερε το συμμαχικό ταμείο στην Αθήνα…

Τι γνώριζε ο γέροντας; Part II

Μεγάλο ενδιαφέρον έχει προκαλέσει σε διάφορους κύκλους η πρόσφατη δημοσίευση των χαμένων τετραδίων του όσιου παππούλη Στρέιντζ, του αποκαλούμενου και ποταπού, ο οποίος  έζησε και δίδαξε στη Μακεδονία, στα τέλη του 18ου αιώνα, και το έργο του οποίου παρουσιάσαμε εδώ.

Φήμες θέλουν ακόμη και τις μυστικές υπηρεσίες της Ρωσίας να εξετάζουν ενδελεχώς τις «προφητείες» που έκανε ο γέροντας σε ανύποπτο χρόνο, και που σήμερα δείχνουν πιο επίκαιρες από ποτέ, άσχετα αν στο ενδιάμεσο διάστημα, ή ακόμη και στην εποχή που έζησε ο γέροντας, κανένας δεν τις έδινε ιδιαίτερη σημασία…

Τι γνώριζε ο γέροντας;

Τα τελευταία αυτά δύσκολα χρόνια που ζούμε, και εξαιτίας της βαθιάς πρωτόγνωρης κρίσης που βιώνουμε, πολλοί συνέλληνες αναζήτησαν εκ νέου καταφύγιο στην ορθόδοξη παράδοσή μας.

Και ψάχνοντας τα αρχαία κιτάπια, ανακάλυψαν και τις προφητείες, που είχαν διατυπώσει διάφοροι σοφοί γέροντες, όσιοι, μοναχοί, ιερείς, ερημίτες, κ.ά.

Προφητείες, που αν τις αναλύσει κανείς, βλέπει το σήμερα!

Ένας από τους εύστοχους αυτούς γέροντες του παρελθόντος ήταν και ο όσιος Στρέιντζ, ο αποκαλούμενος «ποταπός», που έζησε στα τέλη του 18^ου αιώνα, περιφερόμενος στη Μακεδονία, και διδάσκοντας την αρετή, αλλά και το … μέλλον!

Το ξέρω, αλλά είναι στη φύση μου….

Όλοι ξέρουμε το περίφημο παραμύθι με τον βάτραχο και τον σκορπιό, που παρότι ο πρώτος βοήθησε τον δεύτερο να διασχίσει το ποτάμι, κουβαλώντας τον στη πλάτη, εκείνος μόλις έφτασαν απέναντι τον τσίμπησε ύπουλα….

«Είναι στη φύση μου», δικαιολογήθηκε…

Και αυτό το μικρό παραμύθι μου ήρθε στο μυαλό μετά από μια συνάντηση που είχα χθες βράδυ με τον παιδικό μου φίλο τον Γ.

Οι δυο αγελάδες, και η λειτουργία του κόσμου μας…

Βρήκα ένα χιουμοριστικό κειμενάκι.

Έπεσα επάνω του τυχαία.

Δεν θυμάμαι καν που…

Το μόνο που ξέρω είναι ότι έχει τίτλο: TWO COWS ~{Matthias Varga}

Μου άρεσε όμως πολύ, γι’ αυτό έκατσα πέντε λεπτά, το μετέφρασα, και σας το παρουσιάζω.

Απολαύστε το….

Μια απίστευτη φάρσα… που άφησε εποχή!

Μια μέρα του Νοεμβρίου του 1996 ο προπονητής της Σαουθάμπτον εκείνη την σεζόν, Γκρέιαμ Σούνες, έλαβε ένα τηλεφώνημα.

Στην άλλη άκρη της γραμμής βρισκόταν ο Ζόρζ Γουεά, ο οποίος μόλις την προηγούμενη χρονιά είχε ανακηρυχθεί καλύτερος παίκτης του κόσμου.

Σύμφωνα με τα όσα αποκάλυψε μετά ο Σούνες, ο Γουεά του μίλησε για έναν ξάδερφο του από τη Σενεγάλη, ο οποίος είναι καλός επιθετικός, έχει αγωνιστεί στο παρελθόν στην Παρί Σεν Ζερμέν και είναι και διεθνής με την εθνική της χώρας του, με την οποία πρόσφατα κιόλας είχε σκοράρει.

Η συζήτηση εξελίχθηκε τόσο καλά που ο Σούνες δέχτηκε να δοκιμάσει τον προτεινόμενο από τον Γουεά παίκτη, ο οποίος εκείνη την περίοδο βρισκόταν σε αναζήτηση ομάδας.

Λίγο καιρό μετά απ” αυτό το τηλεφώνημα ο 31χρονος Σενεγαλέζος Άλι Ντία πέρασε την πόρτα των γραφείων της Σαουθάμπτον και υπέγραψε ένα δοκιμαστικό συμβόλαιο ενός μήνα.

Παρά το γεγονός ότι στη μια και μοναδική προπόνηση που συμμετείχε προβλημάτισε με τις ικανότητες του, ή για την ακρίβεια με την έλλειψη αυτών, η τύχη αποδείχτηκε σύμμαχος του, όπως σε κάθε περίεργη και κουλή ιστορία αυτού του κόσμου…

Το παράλογο της λογικής…

Τρεις τύποι πάνε σε ένα μπαρ και παραγγέλνουν από ένα ποτό.

Ο λογαριασμός αντιστοιχεί σε 10 ευρώ για τον καθένα, τα οποία και πληρώνουν.

Στη συνέχεια το ξανασκέφτονται και παραπονιούνται για τις υψηλές τιμές.

Ο ιδιοκτήτης τους λυπάται, και λέει στον μπάρμαν να τους επιστρέψει 5 ευρώ.

Ο μπάρμαν δυσκολεύεται στο να μοιράσει τα 5 ευρώ σε τρία άτομα, και αποφασίζει να τσεπώσει  τα 2 και να επιστρέψει από ένα στους πελάτες. Οπότε έχουμε: Οι τρεις τύποι πλήρωσαν από 10 ευρώ ο καθένας, δηλαδή 30 στο σύνολο…

Μη βιάζεσαι να κρίνεις (Μέρος 2ον)

Μια φορά και ένα καιρό, σε έναν μακρινό γαλήνιο τόπο, πνιγμένο στη βλάστηση και στα γάργαρα νερά, υπήρχε ένα μικρό ειρηνικό βασίλειο, με έναν γενναίο και καλόψυχο βασιλιά.

Ο βασιλιάς αυτός είχε και έναν σκύλο, τον οποίο αγαπούσε σαν παιδί του, και που τον είχε από μικρό κουτάβι.

Ήταν ένα τεράστιο κανελί μαστίφ, που τον συντρόφευε παντού.

Στις βόλτες, στο κυνήγι, ακόμη και στον πόλεμο…

Το όνομά του Ντούτσε.

Μη βιάζεσαι να κρίνεις…

Ο χειρούργος μπήκε βιαστικός στο νοσοκομείο, αφού δέχτηκε κλήση για μια επείγουσα και δύσκολη επέμβαση.

Φόρεσε γρήγορα τη ρόμπα του και κατευθύνθηκε προς το χειρουργείο όπου στην αίθουσα αναμονής συνάντησε τον πατέρα του παιδιού που θα χειρουργούσε.

Εκείνος μόλις αντίκρισε το γιατρό του φώναξε με αγωνία:

«Γιατί έκανες τόση ώρα να έρθεις; Είσαι εντελώς ανεύθυνος; Η ζωή του γιου μου κινδυνεύει.»

Ο γιατρός τον κοίταξε στα μάτια και απάντησε:

«Συγνώμη, δεν ήμουν στο νοσοκομείο, αλλά ήρθα όσο μπορούσα πιο γρήγορα, μόλις με κάλεσαν. Και τώρα ηρεμήστε για να κάνω και εγώ τη δουλειά μου».

«Να ηρεμήσω; Αν ήταν ο γιος σου τώρα σ’ εκείνο το δωμάτιο, θα ηρεμούσες; Αν ο γιος σου πέθαινε τώρα, τι θα έκανες;», είπε ο πατέρας οργισμένος.

Ο γιατρός απάντησε :

«Θα επαναλάμβανα, ότι είπε ο Ιώβ στη Βίβλο: Από τη σκόνη ερχόμαστε και στη σκόνη καταλήγουμε· ο Κύριος έδωσε, και ο Κύριος αφαίρεσε· ας είναι ευλογημένο το όνομα του Κυρίου. Πηγαίνετε τώρα να προσευχηθείτε για το γιό σας κι εμείς θα κάνουμε το καλύτερο με τη βοήθεια του Θεού».

«Να δίνεις συμβουλές, όταν δεν σε αφορά κάτι, είναι τόσο εύκολο…», μουρμούρισε ο πατέρας.

 

Ο Προκόπης ο δημοσιοσχεσίτης!

Αυτή η ιστορία με την εκλογή του νέου Πάπα, μου έφερε στο νου ένα παλιό καλό ανέκδοτο, που είχα ακούσει πριν από πολλά πολλά χρόνια.

Και επειδή είναι όντως  αστείο, το παραθέτω, όπως το θυμάμαι, για να το μάθουν και οι νεότεροι…

Χιούμορ, και σάτιρα…

Αυτό το κείμενο είναι μέρος ενός παλιότερου, αλλά θα το χρησιμοποιήσω ως απάντηση στους ισχυρούς που βαφτίζουν τη σάτιρα "κακόγουστη πλάκα διεστραμμένων μυαλών".

Ένας Αμερικάνος κωμικός είχε ορίσει τη διαφορά ανάμεσα στην πλάκα και το χιούμορ ως εξής: «Πλάκα είναι να ρίχνεις μια τούρτα στα μούτρα του άλλου και να γελάς. Χιούμορ είναι να σου ρίχνουν μια τούρτα και να γελάς.»
Το κωμικό όμως, μπορεί να είναι και κάτι παραπάνω από το πέταγμα τουρτών.