Η γενική (και όχι μόνο) αεροπορία της χώρας πετάει… με αυτόματο πιλότο!

Να θες να αγιάσεις, και να μην μπορείς…

Οπότε, άντε ξανά μανά  περιστατικό με νεόπλουτους χάιδες του στυλ «έχω ελικόπτερο, πάμε για μπάνιο»;

Κάποτε, σαν χθες, τότε δηλαδή που δεν υπήρχαν κάμερες στους δρόμους, ούτε κινητά που τραβούν τα πάντα και τους πάντες, είχαμε μια υπέροχη αίσθηση ασφάλειας.

Σπάνια βλέπαμε αυτοκινητιστικά ατυχήματα, και σχεδόν ποτέ αεροπορικά δυστυχήματα, ή σοβαρά (και φαιδρά) συμβάντα με ελικόπτερα.

Ήμασταν, βλέπετε, μια χώρα όπου όλα λειτουργούσαν άψογα. Απλώς δεν υπήρχε κανείς να τα βιντεοσκοπήσει…

Σήμερα, όμως, η τεχνολογία μάς χάλασε την ησυχία.

Και παραφράζοντας τον Τζίμη Πανούση… κάμερες, κάμερες παντού!

Κινητά λοιπόν σε κάθε χέρι, και τα «σόσιαλ μύδια» σε διαρκή επιφυλακή. Κι έτσι μαθαίνουμε τι πραγματικά συμβαίνει, σε χρόνο ντε τε.

Όχι επειδή ξαφνικά έγιναν όλα χειρότερα, αλλά επειδή πλέον υπάρχει το reel, και το… replay...

Ο Λαλάκης, που θα μπορούσε να ήταν πρωθυπουργός…

Μια ακόμη φανταστική ιστορία για μια φανταστική χώρα. 

Σε μια φανταστική βαλκανική χώρα, τη Γρεκία που λέγαμε, η ενασχόληση με την πολιτική δεν είναι τόσο επάγγελμα, ή λειτούργημα, όσο… κληρονομικό δικαίωμα.

Και γι’ αυτό υπήρχε και υπάρχει μια οικογένεια-δυναστεία, μέλη της οποίας διετέλεσαν πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές, ακόμη και πρόεδροι της δημοκρατίας.

Ο Λαλάκης λοιπόν γεννήθηκε μέσα σε αυτή την οικογένεια, από την οποία κληρονόμησε τα πάντα εκτός από την απαραίτητη πνευματική επάρκεια. Με λίγα λόγια ήταν λίγο… λειψός. Από μικρό όμως τον προετοίμαζαν για μεγαλεία...

 

Δάσκαλοι και καθηγητές του έκαναν ειδικά φροντιστήρια, και διόρθωναν τα γραπτά του, ενώ έμμισθοι φιλόλογοι έγραφαν τις εκθέσεις του, για τις οποίες δέχονταν επαίνους στο σχολείο.

Στο κόμμα, που ίδρυσε θείος του, και στο οποίο γράφτηκε από μικρός, ακόμη και παλαίμαχοι διάσημοι πολιτικοί γελούσαν με την καρδιά τους στα δήθεν αστεία του, ενώ τον χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό όταν έπαιρνε το λόγο σε κάποιο συνέδριο ή σε κάποια κομματική εκδήλωση.

Το μέλλον, όπως όλα έδειχναν, ήταν δικό του...

Η περιπέτεια της Λίλας στο… Ντουμπάι!

Πως τα φέρνει η μοίρα αν έχεις άστρο…

Έτσι, τη μέρα που στη χώρα πραγματοποιήθηκαν μεγαλειώδεις και πολυπληθείς συγκεντρώσεις πολιτών που διαμαρτύρονταν για το σκάνδαλο της κυβερνητικής συγκάλυψης μιας σιδηροδρομικής τραγωδίας, που δολοφόνησε 57 αθώες ψυχές, και που οφείλονταν στην ανεπάρκεια ενός συγκεκριμένου υπουργού και πολλών άλλων «παραγόντων», η τύχη το έφερε οι ΗΠΑ να επιτεθούν στο Ιράν, και έτσι η όλη ενημέρωση να εστιάσει στον νέο «παγκόσμιο» πόλεμο που ξέσπασε, και όχι στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.

Με τον Κυριάκο (και τον Κ.Κ. του Αχ.) να ξεφυσάνε ανακουφισμένοι.

Μέσα όμως από την σκληρή πραγματικότητα ενίοτε ξεφυτρώνουν μέσα από μικρές ανεπαίσθητες χαραμάδες και κάποιες τριτεύουσες ιστορίες, που προκαλούν… θυμηδία.

Ακολουθεί μια τέτοια…

 

Η Λίλα ζούσε την τέλεια ζωή, μέσα από τα διάφορα «φίλτρα» που η ίδια της είχε βάλει.

Στα 23 της αιωρούνταν, βλέποντας τον κόσμο μέσα από ροζ γυαλιά. Ήταν αυτό που λέμε «ινφλουένσερ», μιά μαέστρος δηλαδή στον χειρισμό των σόσιαλ μίντια, με τα διάφορα προφίλ της να είναι ένα συνονθύλευμα παστέλ εικόνων, ελαφρών στιγμιότυπων, ανούσιων πληροφοριών συνοδευόμενων από  σέλφις,  και κυρίως πληρωμένων διαφημίσεων για προϊόντα εταιριών οι οποίες το μόνο που ζητούσαν ήταν ένα προκλητικό ντύσιμο, ένα σφιχτό κορμί, duck face χείλη, και το περίφημο σύνθημα «Γουάου, περνάμε υπέροχα»...

Με αεροπλάνα και με τρένα, και με τους φίλους τους παλιούς… (και ανερυθρίαστους).

Με αφορμή το πρόσφατο τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία, ξαναθυμηθήκαμε τα Τέμπη.

Μόνο που οι Ισπανοί ούτε έσπευσαν να μπαζώσουν τον χώρο, ούτε έστησαν σε χρόνο ντε τε επικοινωνιακά σόου, ούτε είδαμε καμιά πυρόσφαιρα να φωτίζει τον ουρανό.

 

Το μόνο κοινό σημείο των δυο δυστυχημάτων, πέραν των πολλών αθώων νεκρών,  είναι πρώτον ότι τα τρένα και εκεί ανήκουν σε ιταλική εταιρία που τα λειτουργεί, και δεύτερον ότι και οι Ισπανοί μηχανοδηγοί είχαν προειδοποιήσει προ πολλού για τους κινδύνους της συγκεκριμένης περιοχής (ράγες) που συγκρούστηκαν τα τρένα...

Τελικά ποιος έριξε τους δίδυμους πύργους;

Αύριο συμπληρώνονται 24 χρόνια από την 11/9/2001 και τη κατάρρευση των δίδυμων πύργων στη Νέα Υόρκη. Ένα γεγονός που οδήγησε σε βομβαρδισμούς, εισβολές, πολέμους στο Αφγανιστάν και στο Ιράκ, και θανάτους χιλιάδων αθώων και μη.

 

Μέχρι σήμερα, συνεχίζει ακάθεκτη η αμφισβήτηση της επίσημης εκδοχής όσον αφορά στο ποιος σχεδίασε και ποιος εκτέλεσε την «τρομοκρατική» αυτή επιχείρηση. Τα στοιχεία που απορρίπτουν  την επίσημη εκδοχή, είναι πλέον αρκετά… 

Κυριάκο παρ’ το αλλιώς, για το καλό όλων μας…

Εδώ και αρκετό καιρό ο πάντα εν εγρηγόρσει Σαμαράς τοποθετείται επί διαφόρων θεμάτων της πολιτικής επικαιρότητας, κυρίως των εθνικών, σφραγίζοντάς τα με την προσωπική πατριωτική δική του αντίληψη των πραγμάτων.

Κι’ αυτό διότι πάνω απ’ όλα, πέραν του «πατριώτης», ο Σαμαράς είναι ένα καθαρά «πολιτικό ον», έχοντας διατελέσει βουλευτής από τα 26 του.

Οι τοποθετήσεις αυτές, που είναι μάλλον αντίθετες εκείνων της κυβέρνησης του «ανέμελου γόνου», προφανώς τσούζουν, και γι’ αυτό οδήγησαν στη διαγραφή του από το κόμμα το οποίο υπηρετεί από τα νιάτα του, και στο οποίο διετέλεσε αρχηγός, και με το οποίο έγινε και πρωθυπουργός στα πιο δύσκολα ίσως (οικονομικά) χρόνια της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.

 Αυτά που επισημαίνει ο Σαμαράς ενοχλούν. Πώς να το κάνουμε;

Η θρυαλλίδα όμως όλων των δημοσίων τοποθετήσεών του ήταν, όπως φαίνεται, το πρόσφατο άρθρο του στα ΝΕΑ, δια του οποίου για μια ακόμη φορά αποδόμησε την «μειοδοτική» σημερινή εθνική πολιτική, και όχι μόνο...

Όλος ο θίασος επί σκηνής λόγω… Σαμαρά!

Έχει πλάκα η πολιτική επικαιρότητα, δεν λέω.

Γιατί;

Διότι δεν χρειάστηκε παρά ένα άρθρο του Σαμαρά, που αποδομεί την περήφανη εξωτερική πολιτική του Κυριάκου, για να ξεκινήσει ολόκληρη φημολογία και παραφιλολογία για το αν θα κάνει κόμμα ή όχι.

Και άντε το Μαξίμου ταράχτηκε, αλλά πως εξηγείται η ξαφνική επανεμφάνιση κάποιων πολιτικών φαντασμάτων του παρελθόντος, που παρέα με σύγχρονους βρικόλακες, βγήκαν ξανά παγανιά σφυροκοπώντας τον Μεσσήνιο πρώην πρωθυπουργό; 

Και δεν αναφέρομαι μόνο στην συνήθη ύποπτη Ντόρα, που με το συραμμένο χαμόγελο που την διακρίνει πήρε σβάρνα τα κανάλια για να μας πει πόσο αγνώμων είναι ο Σαμαράς, πόσο λίγος, και άλλες τέτοιες αλήθειες…

Το Βατερλό του "ανέμελου"...

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον Μητσοτάκη μετά τη συνέντευξη στον Σρόιτερ είναι το απότομο και σαρωτικό άδειασμα των θέσεων των υποστηρικτών του. Αφενός ο έως χθες πανίσχυρος επικοινωνιακός μηχανισμός είδε να του τραβάει σε μια στιγμή το χαλί κάτω από τα πόδια ο ίδιος ο πρωθυπουγός. Αλλά υπάρχει και ένα ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα εδώ:

 

 

Εκτός από τους ποικιλοτρόπως πληρωμένους υποστηρικτές του, ο Μητσοτάκης και ο μητσοτακισμός γενικότερα έχουν μια αρκετά ισχυρή και σταθερή βάση αγνών και άδολων υποστηρικτών, που απλά πιστεύουν σε αυτά που πρεσβεύει ή, ορθότερα, δείχνει να πιστεύει η Οικογένεια και ιδίως ο Κυριάκος...

 

Κυριάκος: Το κλαδί και το... πριόνι!

Διαβάζω εδώ κι εκεί για το πώς η φετινή αποχή στις ευρωεκλογές θα σπάσει κάθε ρεκόρ.

Η απολιτίκ νεολαία σε συνδυασμό με τον επερχόμενο καύσωνα δικαιολογούν αυτή την δυσμενή πρόβλεψη.

Ποιος νέος θα προτιμήσει να στηθεί σε ουρές για να ψηφίσει την… Βόζενμπεργκ, τον Αυτιά, ή τον Ζαγοράκη,  από το να πάει για μπίρες και βουτιές;

 

Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και τις «απόρρητες εκθέσεις ξένων πρεσβειών» (λέμε τώρα) που μιλάνε για αφαίμαξη της ΝΔ, και μετάγγιση ψήφων σε κόμματα όπως αυτό του Βελό ή της Νίκης, τότε δικαιολογείται απόλυτα ο εμφανής πανικός του Κυριάκου, και τα εκατομμύρια ευρώ (σάμπως δικά του είναι;) που το Μαξίμου ξοδεύει αλόγιστα στην διαφημιστική του εκστρατεία.

Σήμερα μάλιστα το πρωί άκουγα γνωστό δημοσκόπο σε πάνελ να λέει πως 1.5% όσων ψήφισαν ΝΔ πριν από μερικούς μήνες, σκοπεύουν να το ρίξουν στον… ΣΥΡΙΖΑ!

 

Το άστρο του Κυριάκου…

Σαν χθες θυμάμαι τότε που μέσα σε λίγα μόνο τέρμινα κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος το  ιστορικό ΠΑΣΟΚ του 44% , του παντοδύναμου γόνου.

The rest is history… και κάποιοι ποταποί τα θυμόμαστε.

Τα πάντα όλα ήταν εναντίον μας τότε, και η χώρα φλέρταρε καθημερινά με τα συσσίτια.

Το λέει κι ο μακαρίτης πλέον Σόιμπλε (ο «σακάτης» κατά τους Αιλυναράδες της εποχής) στα πρόσφατα δημοσιευμένα απομνημονεύματά του.

Αν δεν ήταν ο Ολάντ, την έγκρισή του οποίου ήθελε η Μέρκελ για να μας διώξει από το ευρώ, όλα σήμερα θα ήταν διαφορετικά.

 

 Ευτυχώς όμως ο Γάλλος πρόεδρος αρνήθηκε να συμμετάσχει στο έγκλημα, λέγοντας τότε πως «δεν μπορούμε να διώξουμε τον Πλάτωνα από την Ευρώπη», ή κάπως έτσι…

Ήταν η εποχή που ο Σαμαράς πάλευε με τα θηρία, τόσο απέναντί του, όσο δίπλα του, αλλά και πίσω του...

Τα πράγματα είναι απλά… Αθώοι όλοι!

Τα πράγματα στη χώρα μας είναι απλά. Μη το κουράζουμε.

Σε πολιτικό επίπεδο έχουμε καθεστώς κληρονομικής τηλεοπτικής δημοκρατίας, όπου οι γόνοι και τα τζάκια πολιτεύονται ως μεσάζοντες συγκεκριμένων επιχειρηματιών, και κυβερνούν, και τα ΜΜΕ τους στηρίζουν και τους γλείφουν…

 

Σε οικονομικό επίπεδο έχουμε κρατικοδίαιτο παρασιτικό καπιταλισμό, όπου οι (δήθεν) επιχειρηματίες, που λέγαμε,  πλουτίζουν από έργα και συμβάσεις αποκλειστικά με το δημόσιο, ενώ οι περισσότεροι εξ’ αυτών ελέγχουν και τα αδέκαστα ΜΜΕ (παγκόσμια πρωτοτυπία).

Η διαπλοκή της διαπλοκής, και πάει λέγοντας…

 

Κάτσε να φύγει πρώτα ο Σύριζας, και θα δεις…

Κλείσαμε τέσσερα και κάτι χρόνια με κυβέρνηση «αρίστων νοικοκυραίων».

Έχουμε δει να έρχονται και να φεύγουν πέντε «αποφασισμένοι» υπουργοί ΠροΠο, και η εγκληματικότητα αντί να μειωθεί θεριεύει. Ειδικά εκείνη των ανηλίκων.

Όπως π.χ. προχθές τα χαράματα παρακαλώ, σε μπαρ της Καλαμάτας, όπου 16χρονος μαχαίρωσε 40χρονο.

Ναι, χαράματα σε μπαρ.

Το ότι απαγορεύεται σε ανήλικους να μπαίνουν σε μπαρ, όπου σερβίρεται αλκοόλ, δεν αναφέρεται καν. Πόσο δε μάλλον χαράματα! Καταλαβαίνετε δηλαδή τι έλεγχοι γίνονται…

Και το κλου; Όπως άκουσα στις ειδήσεις, ο εν λόγω 16χρονος είχε συλληφθεί και πέρσι επειδή μαχαίρωσε 28χρονο, αλλά αφέθηκε ελεύθερος από τις δικαστικές αρχές!!!!

Το κλασικό δηλαδή «οδηγήθηκε στον εισαγγελέα προκειμένου να αφεθεί ελεύθερος»...

Η παπαγαλία ως τεχνική μάθησης, και οι φτυχιούχοι ανεπιστήμονες…

Χρόνια τώρα ανάμεσα στις χίλιες δυο απορίες μου για την παράλογη καθημερινότητά μας, υπάρχουν και οι εξής δυο που με ταλανίζουν:

Πως γίνεται και υπάρχουν πάμπολλοι πτυχιούχοι όντας ηλίθιοι και αδαείς, και εξίσου πάμπολλοι πανέξυπνοι ενημερωμένοι συμπολίτες μας με μόνο εφόδιο ένα απολυτήριο λυκείου;

 

Έχω γνωρίσει ουκ ολίγους και των δυο κατηγοριών στις πολλές πλέον δεκαετίες που βρίσκομαι εν ζωή, και ψάχνομαι διαρκώς.

Με ενδεικτικό παράδειγμα τα τηλεοπτικά παιχνίδια γνώσεων, όπου διάφοροι «φτυχιούχοι» αγνοούν βασικά πράγματα στην ιστορία, στην πολιτική, στη γεωγραφία, κλπ.

Χώρια οι κατά καιρούς συναναστροφές μου με «φτυχιούχους», φίλους, γνωστούς, συναδέλφους, πολλοί εκ των οποίων αγνοούν πράγματα που όμως θα έπρεπε (νομίζω) να είναι αυτονόητα...

Ο Πούτιν έθεσε εκτός νόμου τους γκέι! Τι λέει ο Στέφανος επ’ αυτού;

Τα έχω ξαναγράψει, αλλά ποιος ακούει και ποιος διαβάζει;

Αναφέρομαι στους πούρους αριστερούς της μπανανίας μας, κυρίως τους συριζαίους, που ανάθεμά με αν έχουν διαβάσει ποτέ Μαρξ, την ιδεολογία όμως του οποίου υπηρετούν (νομίζουν) με ζέση, με πάρα πολλούς εξ αυτών να έχουν κάνει σημαντικές πολιτικές καριέρες επί δεκαετίες διαστρεβλώνοντας τον μαρξισμό.

Αγνοώντας φερ’ ειπείν τις αρνητικές απόψεις του Μαρξ για τους δημόσιους υπαλλήλους, για τους αγρότες, ή και για τους «λαθρομετανάστες» της εποχής του...

Δεν υπάρχει τιμωρία στον παράδεισο…

Άκουγα χθες σε τηλεοπτικό ρεπορτάζ τη μάνα ενός 15χρονου, που συνελήφθη επειδή μαζί με 2-3 ακόμη συνομήλικους του έδειραν και λήστεψαν τον υποδιευθυντή ενός γυμνασίου.

«Το παιδί μου είναι αθώο», έλεγε. «Απλά τυχαία βρέθηκε στο σημείο και μάλιστα πήγε να αποτρέψει τις βίαιες πράξεις των άλλων…»

Ο πόνος της ήταν εμφανής, σε σημείο να αναρωτηθώ, μήπως έχει δίκιο η γυναίκα; Μήπως το βλαστάρι της διώκεται αδίκως;

 Μέχρι που άκουσα στη συνέχεια τον δημοσιογράφο να τη ρωτάει αν αληθεύει ότι ο 15χρονος έχει ήδη συλληφθεί 5-6 φορές στο παρελθόν για παρόμοια αδικήματα. «Ε… ναι» ψέλλισε, «αλλά είναι αθώος».

Και αυτό είναι το κλου της υπόθεσης.

Άντε η  μάνα είναι μάνα… το σύστημά μας όμως;

Παιδί 15 χρόνων, με 5-6 συλλήψεις ήδη στο ενεργητικό του, αλλά ελεύθερο να κάνει κι άλλο αδίκημα.

Τι να φοβηθεί; Ποιος να τον αποτρέψει από τον δρόμο που διάλεξε;

Ο Σύρος βιαστής τα είπε όλα!

Πλούσια η δυστοπική επικαιρότητα στη μπανανία που ζούμε, διαψεύδοντας τους φόβους που είχα το ’19 ότι αν φύγει ο Σύριζας και έρθουν όλα στη θέση τους με ποιους θα γελάω, και για ποιους θα γκρινιάζω;

Επί Σύριζα πίστευα και έγραφα πως στον πόλεμο της καθημερινότητας οι νοικοκυραίοι έχασαν.

Και πως αν τυχόν γίνει το θαύμα και ο σοφός λαός ξυπνήσει και διώξει τους κατσαπλιάδες, και φέρει στα πράγματα τους νοικοκυραίους της ΝΔ, όλα θα πηγαίνουν πρίμα. Οπότε ούτε γέλια με τις γκάφες, ούτε γκρίνια για τις επικίνδυνες πολιτικές τους.

Εσύ είσαι που το λες;

 

Μετά από 4 και κάτι χρόνια αριστείας, η χώρα μας είναι πρώτη στην ακρίβεια, στον πληθωρισμό, στο κόστος ενέργειας και καυσίμων, και μεταξύ των τελευταίων σε ετήσιο μέσο εισόδημα σε ολόκληρη την ΕΕ.

Χαρακτηριστικά, το ρεύμα κοστίζει τέσσερις φορές λιγότερο από το δικό μας στις  4 όμορες χώρες των Βαλκανίων, που μόλις πριν από 30 χρόνια ζούσαν σε αυστηρά κομμουνιστικά καθεστώτα...

Η Γιούλα Μπουρδόλη απαντά στον Κεν Κάσελ…

Οι ραγδαίες εξελίξεις στον Σύριζα, εκτός από τον κίνδυνο διάσπασης αυτού του κόμματος, που επί χρόνια είχε στα χέρια του τη τύχη της πατρίδας, έχουν προκαλέσει και παράπλευρες απώλειες, όπως αυτή της Γιούλας Μπουρδόλη, γνωστής ακτιβίστριας, ινφλουένσερ, και πρώην προέδρου των αγάμων θυγατέρων, που ζει αυτοεξόριστη στη μακρινή Γουατεμάλα, από το 2015.

Αφορμή για το ξέσπασμα της Γιούλας, που δημοσιεύουμε αυτούσιο παρακάτω,  αποτέλεσε η «άνανδρη», όπως λέει η ίδια, διαγραφή της από τον Κεν (έτσι τον αποκαλεί τον Κασσελάκη), ενώ δεν είναι καν μέλος του Σύριζα…

 

Αλλά ας αφήσουμε την Γιούλα να μας τα πει όλα με τα δικά της λόγια...

Ο προβοκατόρικος ρόλος της τρομοκρατικής Χαμάς…

 

Aυτό που βλέπουμε να συμβαίνει στη Γάζα και στο Ισραήλ είναι πρωτοφανές και αποτρόπαιο.

Θυμίζει μάλλον Μεσαίωνα, τότε που οι παράκτιες πόλεις ήταν έρμαια των επιδρομών πειρατών, Βίκινγκς, και άλλων «βαρβάρων», που έσφαζαν, έκαιγαν, λεηλατούσαν, και απήγαγαν.

Και όμως το βλέπουμε σήμερα, εν έτει 2023, και μάλιστα απέναντι σε ένα κράτος που φημίζεται για τα αποτελεσματικά και υπερσύγχρονα συστήματα άμυνάς του.

 

Μια αιφνιδιαστική, πλην όμως καλά οργανωμένη επίθεση από την ισλαμική οργάνωση Χαμάς, εναντίον αμάχων κυρίως, και μάλιστα ημέρα Σάββατο, ιερή για τους Εβραίους, με την εβραϊκή γιορτή Σίμτσατ Τόρα σε πλήρη εξέλιξη.

Χιλιάδες πύραυλοι έπληξαν το Ισραήλ, την ώρα που χιλιάδες τρομοκράτες υπερκέρασαν με κάθε μέσο, ακόμη και με αλεξίπτωτα παραπέντε, τις ισραηλινές αμυντικές θέσεις, εισβάλλοντας σε οικισμούς, απαγάγοντας, βασανίζοντας, και δολοφονώντας Εβραίους, κυρίως άμαχους (γυναίκες και παιδιά)...

Στον «αέρα» η ασφάλεια πτήσεων και επιβατών;

 Λίγο μετά την ανείπωτη τραγωδία των Τεμπών, έβλεπα σε διάφορα ΜΜΜ προειδοποιήσεις και καταγγελίες εργαζομένων στην Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας για το ενδεχόμενο παρόμοιου (αεροπορικού αυτή τη φορά) ατυχήματος, εξαιτίας της απίστευτης  και αδιάλλακτης πολιτικής του παραιτηθέντος υπουργού Μεταφορών.

Ο οποίος εν μέσω πανδημίας και λοκντάουν, έφερε στη βουλή και ψηφίστηκε ο νόμος 4757/20, βάσει του οποίου καταργήθηκαν όλες οι κρατικές εποπτικές αρχές στα 40 και πλέον αεροδρόμια της χώρας.

Αεροδρόμια, πυλώνες του τουρισμού και της οικονομίας μας, τα 15 μεγαλύτερα εκ των οποίων τα διαχειρίζονται και τα εκμεταλλεύονται ιδιώτες.

 

Ιδιώτες, οι οποίοι όχι μόνο δεν έχουν καμιά αρμοδιότητα να ελέγξουν ή να εποπτεύσουν την εφαρμογή της διεθνούς και ελληνικής αεροπορικής νομοθεσίας, αλλά ούτε τους ενδιαφέρει.

Αποτέλεσμα είναι εδώ και τρία σχεδόν χρόνια τα αεροδρόμια της Ελλάδας να είναι ξέφραγα αμπέλια, με την ασφάλειά τους (safety) να επαφίεται στο φιλότιμο και στον πατριωτισμό των ιδιωτικών εταιριών που δραστηριοποιούνται σε αυτά…

Να γιατί θα ψηφίσω τον Κυριάκο…

Και εκεί που είχα κατασταλάξει στο τι θα ψηφίσω, τσουπ… είχαμε εξελίξεις, και ανατροπές.

50 κόμματα είναι αυτά… πλέρια δημοκρατία και μπόλικη πολυφωνία. Και όμως είχα καταλήξει.

Έλα όμως που ήρθε από την μια ο Άρειος Πάγος, κι από την άλλη ο παιδικός φίλος μου ο Ντίμης (μετακλητός σε γραφείο υπουργού), και ήρθαν τα πάνω κάτω.

Τι έγινε; Ο Άρειος Πάγος έθεσε εκτός εκλογικής διαδικασίας το κόμμα των Εμφιετζόγλου-Μπογδάνου που είχα αποφασίσει να ψηφίσω…

Ευτυχώς που βρέθηκε ο Ντίμης, με τον οποίο πήγα χθες βράδυ για τσίπουρα, και μου εξήγησε το όνειρο. Μου είπε αλήθειες, και τελικά με έπεισε. Να’ ναι καλά το παλικάρι.

Θα ψηφίσω λοιπόν Κυριάκο για την προκοπή του τόπου.

Γιατί; Διότι ο Κυριάκος είναι ένας από εμάς.

Και επίσης διότι, όπως έχει πει πολλές φορές ο ίδιος, δεν στηρίχτηκε στο όνομα του μπαμπά του (άλλος πολιτικός τιτάνας), αλλά στη δουλειά. Σαν κανονικός άνθρωπος.

Δουλειά, δουλειά, δουλειά… λέει, άσχετα αν κάποιοι κακότροποι τον χλευάζουν, λέγοντας πως κανείς στο σόι του δεν έχει δουλέψει τα τελευταία 70 χρόνια.

Τέτοιοι σαμποτέρ της ελπίδας πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν, γι’ αυτό και δεν τους δίνω σημασία , οπότε πάμε παρακάτω… στα ουσιώδη...