31.10.14

Τι περιμένουμε από έναν λαό υπνωτισμένο;



Σαν χθες θυμάμαι που όλοι μαζί λοιδορούσαμε τη γενιά των … 700 ευρώ.
Τότε που ο φραπές σε συνοικιακό καφέ είχε φτάσει τα 4.5 ευρώ, και τα Χάμερ και οι Καγιέν κυριαρχούσαν στους δρόμους.
Τότε που ελέω του τυφλού δανεισμού, η Ελλάδα έδενε (κυριολεκτικά) τα σκυλιά με λουκάνικα (εισαγωγής).




Τότε που όλοι ανεξαιρέτως ζούσαμε σαν να μην υπάρχει αύριο.
Κολλημένοι στις οθόνες να παρακολουθούμε τις μετοχές του Λαναρά και των Ελληνικών Αποθηκών ΑΕ.
Και το βράδυ πρώτο τραπέζι πίστα να ραίνουμε με γαρδένιες (Βουλγαρίας) τα χρυσά λαρύγγια και τα ξέκωλα των ονείρων μας.
Η χρυσή εποχή της φτιασιδωμένης ψωροκώσταινας.
Της ζαρωμένης σαν σταφίδα Γρεβενών γιαγιάκας, που έκανε μπότοξ με τα πακέτα Ντελόρ, και νόμιζε ότι έγινε γκομενάρα…


Ο Αλέξης και ο Στουρνάρας…



Ο Στουρνάρας μ’ αρέσει.
Ο Αλέξης όχι.
Αν δεν υπήρχε ο Στουρνάρας (στη συγκεκριμένη συγκυρία) θα έπρεπε να τον εφεύρουμε.
Αν δεν υπήρχε ο Αλέξης, θα είχαμε ήδη ξεπεράσει τη κρίση.
Τόσο απλά.



Ο Στουρνάρας στήριξε τις άοκνες προσπάθειες του Σαμαρά, και μαζί με δυο τρεις άλλους, έβαλε πλάτη για να συνεχίσουμε να υπάρχουμε ως χώρα σε μια δύσκολη εποχή, τότε που βασίλευε το χάος, ο αγαναΧτισμός, η στείρα άρνηση, τα σαμποτάζ, η δραχμολαγνεία, οι μπαχαλάκηδες,  κλπ,  και που κάθε μέρα κινδυνεύαμε να γίνουμε η Σομαλία του Βορρά.
Με τη σφραγίδα του σύριζα.
Σε μια εποχή δηλαδή όπου κυριάρχησε ο «τσιπρισμός», το τελευταίο και πιο φαιδρό στάδιο του γιαλαντζί βαλκάνιου αριστερισμού που μας δέρνει.
Γι αυτό και μόνο χαλάλι του του Στουρνάρα, κι ας περνάει καλά εκεί που είναι σήμερα.

Γιατί οι έφηβες της Ευρώπης γίνονται μέλη της ISIS;



Διότι θέλουν το ίδιο πράγμα με τους έφηβους: Ένα δυνατό σκοπό.
Οι έφηβες είναι το κέντρο βάρους της Δύσης.
Σχεδόν όλη η Δυτική ποπ κουλτούρα, είναι προσαρμοσμένη στις προτιμήσεις των έφηβων κοριτσιών.
Τα σύγχρονα θαύματα της τεχνολογίας  και τα ήθη που έχουν διαμορφωθεί με τη χρήση των κινητών τηλεφώνων, έχουν οδηγήσει τις έφηβες  να κλειδώνονται στα δωμάτια τους.



Πραγματικά, ο δυτικός πολιτισμός έχει κάνει τον κόσμο ένα ασφαλές μέρος για τα έφηβα κορίτσια.
Πάνε σχολείο, δουλεύουν, και αποφασίζουν ποιόν και πότε θα παντρευτούν, ή ακόμα αποφασίζουν να μην παντρευτούν ποτέ.
Όταν λοιπόν οι έφηβες αυτές αλλάζουν κατεύθυνση και αγκαλιάζουν την ISIS, τότε η Δύση ηττάται…


Μαχήτρια του φωτός… μαθήτρια του Κούντερα!



Σήμερα, αναλαμβάνω ταπεινά τον ρόλο του αγγελιαφόρου.
Επειδή θεωρώ πολύ πιθανό να μην έχετε πρόσβαση στον «θαυμαστό νέο κόσμο» των social media, θεωρώ υποχρέωσή μου να σας μεταφέρω ―ακριβώς όπως το ανήρτησε, τηρώντας με ευλάβεια στίξη και ορθογραφία του πρωτοτύπου― το μήνυμα της κ. Δήμητρας Λιάνη-Παπανδρέου, χήρας του αειμνήστου Προέδρου, εις το Facebook, επί τη εθνική επετείω της 28ης Οκτωβρίου. (Παρακαλώ θυμηθείτε ότι, αν ο Τσοχατζόπουλος για πέντε ψήφους δεν κυβέρνησε την Ελλάδα, η κ. Λιάνη-Παπανδρέου την κυβέρνησε, με τον τρόπο της).



Ακολουθεί το μήνυμα της χήρας του Ανδρέα Παπανδρέου:
«Ο νους μου ταξιδεύει σ’ εκείνους τους χρόνους... σ’ εκείνες τις ώρες... Στοιχειώνει (σ.σ.: ο νους στοιχειώνει) στη φράση: ...Εχθρέ, γιατί δεν ρώτησες ποιον πας να κατακτήσεις;... (σ.σ.: άψογος δεκαπεντασύλλαβος)...



Τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα…



Ο αφορισμός ότι «πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού» βρίσκει, νομίζω, την απόλυτη δικαίωσή του στα όσα ήρθαν τις τελευταίες ημέρες στη δημοσιότητα για τα πρώτα δείγματα γραφής της νέας διοίκησης, υπό την κυρία Ρένα Δούρου, στην Περιφέρεια Αττικής.




Δεν είναι μόνο το ζήτημα με τον διαγωνισμό για το συνεργείο καθαριότητας που είναι αλήθεια ότι είχε ξεκινήσει από την προηγούμενη διοίκηση Σγουρού, πλην, όμως, προχώρησε κανονικότατα επί των ημερών της νέας περιφερειάρχη, παρά τους συνειρμούς που μοιραία δημιουργούνται με τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών και την εκ των υστέρων προσπάθεια να δικαιολογηθούν τα αδικαιολόγητα…

To «Halo Effect…



Ή αλλιώς το «σύνδρομο αντανακλαστικής μεταφοράς» στις Εκλογές.
  
Η πρόσφατη αλλαγή στην εκλογική νομοθεσία, με τον διπλασιασμό σχεδόν, των απαιτουμένων υποψηφίων για την κατάρτιση ψηφοδελτίων, οδήγησε  τους επικεφαλής των συνδυασμών και τα επιτελεία τους, σε μια αγωνιώδη και πιεστική προσπάθεια για να εξασφαλίσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο αριθμό προσώπων, προκειμένου να καλύψουν τις νέες αριθμητικές απαιτήσεις.




Αποτέλεσμα είναι να παρουσιασθεί ένας τεράστιος αριθμός πολιτών, σε σχέση με παλαιότερες εκλογικές αναμετρήσεις, οι οποίοι κατήλθαν, αποδεχόμενοι υποψηφιότητα, στον Αυτοδιοικητικό, Περιφερειακό και Ευρωπαϊκό εκλογικό στίβο.

30.10.14

Underneath a Stretching Skyline...

Your Favorite Enemies




Ελλάδα: Μια χώρα μαϊμού...



Ελλάδα: Μια μπανανία που όμως δεν βγάζει ούτε μπανάνες.
Τις εισάγει κι αυτές…
Ελλάδα, μια χώρα που για να στρώσει πραγματικά και να ξαναγίνει μέρος του δυτικού «πολιτισμού», θα πρέπει να περάσει από κάποιου είδους στρες τεστ, από κάποιο ηλεκτροσόκ.
Από κάτι δραστικό τέλος πάντων…



Μπας και ξυπνήσουμε από τον λήθαργο της επίπλαστης ευημερίας, και επιστρέψουμε στη κανονικότητα, όπως ο υπόλοιπος δυτικός κόσμος.
Αλλιώς, το γενικευμένο μπάχαλο θα συνεχίζεται στο διηνεκές…
Και γιατί με έπιασε αυτός ο οργισμένος πεσιμισμός;
Διότι όπου και να κοιτάξω γύρω μου βλέπω τοίχους. Βλέπω ντουβάρια.
Βλέπω μαύρη αντίδραση που όμως πλασάρεται ως πρωτοπορία, και ως "προοδευτισμός".
Βλέπω σκοτάδι...


Περί καθαριστριών!



Επειδή στην Ελλάδα διαχρονικά μας αρέσει ο Νίκος Ξανθόπουλος.
Επειδή κλαίμε με την πρώτη ευκαιρία.
Μόλις ο καθένας χάσει τη δουλειά του ακόμα κι αν τον πληρώνουμε από την τσέπη μας για κάτι αχρείαστο.
Που στεναχωριόμαστε μόλις η κάθε συντεχνιακή «σέχτα» αρχίσει τη μελούρα.



Επειδή κανένας δεν σεβάστηκε τους 1,5 εκατομμύρια ανέργους του ιδιωτικού τομέα.
Επειδή κανένας δεν σέβεται τους άλλους 2 εκατομμύρια εργαζόμενους στην ελεύθερη αγορά που παράγουν πλούτο υπό συνθήκες δύσκολες και που πληρώνουν όρους.
Επειδή πολύ μελάνι και πολύ …τραγούδι έπεσε για αυτές.
Ήλθε η ώρα να βάλουμε κάποια πράγματα σε τάξη…

Όλη η αλήθεια για τη γερμανική κατοχή…



1.Οι Γερμανοί εισέβαλλαν στην Ελλάδα τη δεκαετία του 70.
Αυτό μπορείς να το καταλάβεις από τα κτίρια, το ντύσιμο, το μακιγιάζ και τα μίνι που τα φόραγαν ακόμα και στην Κωπαΐδα στην "Υπολοχαγό Νατάσσα".



2.Η Ελληνίδα ακόμα και εκείνα τα δύσκολα χρόνια ήταν πάντα κοκέτα.
Μπορεί να μην είχε να φάει, αλλά ακόμα και όταν τη μαστιγώνανε, μια ψεύτικη βλεφαρίδα θα τη φορούσε ότι και να γινόταν.  
Και μανικιούρ και μακιγιάζ σοβάς ώστε να μην πέσει ακόμα κι αν ψήνεται  4 μέρε από τον πυρετό  ή την πετάξουν στα νερά.Αρκεί να θυμηθείς πάλι την «Υπολοχαγό Νατάσσα»…