30.9.14

Περί δημοσκοπήσεων…



Διαβάζουμε στον Τύπο ότι οι αναλυτές του ΣΥΡΙΖΑ διακινούν non paper με συμπεράσματα επί των τελευταίων δημοσκοπήσεων.
Πέρα από την αυτονόητη «πρωτιά», αγωνιούν να προαναγγείλουν την επερχόμενη αυτοδυναμία!




Η πολιτική των αριθμών είναι παλαιά υπόθεση.
Βέβαια, των επιλεγμένων αριθμών, των αριθμών που συνάδουν με τις πολιτικές προσδοκίες και «εγγυώνται» το επιθυμητό πολιτικό αποτέλεσμα.


Οι πρόωρες εκλογές και τα χρυσά μεροκάματα…



Αν και η αριθμητική δεν βγαίνει, διαβάστε γιατί θα μπορούσε να εκλεγεί πρόεδρος της Δημοκρατίας, με συνασπισμό βουλευτών:




Φούντωσαν και πάλι στα σενάρια για πρόωρες εκλογές, μετά τη διαφωνία στη συγκυβέρνηση, αν θα υιοθετηθούν οι επιταγές της τρόικας για αλλαγές στο ασφαλιστικό και θέσπιση των ομαδικών απολύσεων, αλλά και την εσωτερική αντιπαράθεση στη Ν.Δ με φόντο τις απολύσεις στους δήμους.


Ο καθηγητής κι η πόρνη…



Αν ήταν λίγο δίκαιη η κοινωνία που ζούμε, θα έπρεπε από προχθές να φιγουράρουν τα πρόσωπα των καθηγητών-παιδεραστών σε όλα τα περίπτερα και σε όλες τις τηλεοράσεις.
Δεν είναι όμως και το ξέρουμε.




Θεωρεί ο κ. Λοβέρδος και το Υπουργείο Παιδείας -είναι ακόμη και Θρησκευμάτων;- ότι μια κοπέλα, χρήστρια ναρκωτικών ουσιών, είναι πιο επικίνδυνη από έναν καθηγητή που είναι παιδεραστής.

Η γνώμη δεν είναι γνώση…



Υπάρχουν δυο βασικοί παράγοντες που καθορίζουν την πνευματική και πολιτική κατάσταση μιας κοινωνίας: Η άγνοια και η βλακεία.
Όταν δε, συνοδεύεται η βλακεία από άγνοια, δεν είναι απλά ένα πρόβλημα, διότι τα προβλήματα έχουν λύσεις, είναι κατάσταση, γιατί είναι ανίατη.



Είναι η άγκυρα που βυθίζει την κοινωνία, στην άβυσσο της πνευματικής απολίθωσης.
Η άγνοια πάντα ήταν το ελαφρυντικό για τους πολίτες όσον αφορά την ευθύνη των επιλογών τους.
Σε μια εποχή όμως, όπου η πρόσβαση στη γνώση είναι εύκολη για τους περισσότερους, η άγνοια είναι καθαρά επιλογή και στάση ζωής, όπου η δειλία και η ανευθυνότητα, για να υπάρξει το αίσθημα της ασφάλειας, αντικαθιστά τη γνώση και την αρετή, για την ελευθερία.

Αμφίπολη: Τα 14 σενάρια για τον «ένοικο» του τάφου…



Ποιος είναι θαμμένος στον Τύμβο Καστά της Αμφίπολης;
Ιδού οι 14 «διατυπωθείσες θεωρίες», ανεξαρτήτως ιστορικών πηγών ή προσδοκιών και πέρα από το πιθανό ή το απίθανο




Είναι ο πιο διάσημος άγνωστος «νεκρός» στην Ελλάδα των τελευταίων, τουλάχιστον, τριάντα ετών.
Βεβαίως, ουδείς γνωρίζει εάν είναι ένας ή, πρόκειται για περισσότερα πρόσωπα, όπως ουδείς μπορεί να πει, τουλάχιστον στην παρούσα φάση, με βεβαιότητα ότι, ο Τύμβος Καστά είναι όντως ταφικό μνημείο (και όχι, σύμφωνα με κάποιες υποθέσεις που διατυπώνονται τις τελευταίες ημέρες χαμηλόφωνα, ιερό, ναός).


29.9.14

A Whiter Shade of Pale...

Procol Harum



Άνθρακας ο θησαυρός.



Μολονότι έχουν παρέλθει αρκετές ημέρες από την ομιλία του κ. Τσίπρα στην Έκθεση της Θεσσαλονίκης και έχει σχολιαστεί και κριθεί από πολλούς, θα ήθελα και εγώ να σχολιάσω τις «δεσμεύσεις» του, για καλύτερη κατανόηση της άγνοιας, της ανευθυνότητας αλλά και του απύθμενου λαϊκισμού που αποκαλύπτουν.



Σε σύγκριση με τις ριπές των προεκλογικών υποσχέσεων του κ. Τσίπρα, που υποσχέθηκε, όπως συνηθίζει, τα πάντα στους πάντες, η διαβεβαίωση του «Γιωργάκη» προς τους ψηφοφόρους ότι «λεφτά υπάρχουν» υπήρξε ένα αφελές προεκλογικό ψέμα, που το πλήρωσε ο ελληνικός λαός πολύ ακριβά…


Μια κωμικοτραγική περίπτωση...



Για κάποιον περίεργο λόγο που ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω, οι δημοσιογράφοι που μεταπηδούν στην πολιτική συνηθίζουν να υποστηρίζουν, πάντα με την ίδια στερεότυπη ψωροπερηφάνια, ότι πάνω απ’ όλα τα άλλα παραμένουν Δημοσιογράφοι – με το δέλτα κεφαλαίο και ένα «ταρατατζούμ» ως υπόκρουση. (Δεν καταλαβαίνουν, βέβαια, οι αφελείς ότι έτσι κάνουν τη θέση τους δύο φορές χειρότερη, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης...)



Ο Αργύρης Ντινόπουλος, υπουργός Εσωτερικών, απέδειξε την περασμένη Παρασκευή ότι και σήμερα, ως υπουργός, παραμένει ο ίδιος δημοσιογράφος που συνέβαλε κάποτε με τις «αρκουδιές» του στα Ιμια, ώστε η Ελλάδα με την Τουρκία να φθάσουν στο παρά τρίχα της σύρραξης. (Υπηρεσία για την οποία ο εξυπνότερος λαός του κόσμου επιβράβευσε τον Ντινόπουλο, κάνοντάς τον δήμαρχο πρώτα και έπειτα βουλευτή.)


Είμαστε στον αέρα. Ας τελειώνουμε...



Η κυβέρνηση μετά τις εκλογές του 2012 εξασφάλισε τη στήριξη των Ευρωπαίων και τη συνέχιση της εκταμίευσης των δόσεων παριστάνοντας πως κάνει μεταρρυθμίσεις.



Επί της ουσίας αυτό που έχει συμβεί τα χρόνια της χρεοκοπίας είναι η αύξηση των φόρων σε μια όλο και μικρότερη φορολογική βάση.
Φορολογούν τα συνήθη υποζύγια εκ των οποίων κάθε μήνα αυξάνεται ο αριθμός όσων αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις υποχρεώσεις…
Με μαθηματική ακρίβεια η εξέλιξη αυτή οδηγεί στην κατάρρευση…

Τα μπαρ στο σοσιαλισμό…



Συχνά η αριστερά, κυρίως η πιο ριζοσπαστική, κατηγορείται ότι δεν έχει προτάσεις και ότι ο λόγος της είναι στείρα καταγγελτικός, ενώ τα προτάγματά της νεφελώδη, γενικόλογα και ελάχιστα πειστικά, καθώς παρουσιάζουν έλλειψη ρεαλισμού και επαφής με την καθημερινότητα.





Αντιπαρερχόμενος τη φιλελεύθερη κριτική περί «στείρας άρνησης» καθώς αυτή είναι προφανές ότι οφείλεται στη θέση άμυνας στην οποία βρίσκεται η αριστερά απέναντι στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα (αν υποθέσουμε ότι βρισκόταν η αριστερά σε θέση ισχύος και επιχειρούσε π.χ. ευρείες κρατικοποιήσεις χωρίς αποζημίωση, τότε θα ήταν, δίχως άλλο,  οι δεξιοί με τη «στείρα άρνηση»), δεν μπορώ παρά να αναγνωρίσω ότι η παραπάνω κριτική έχει μια κάποια βάση από τη στιγμή που είναι εμφανής η έλλειψη συγκεκριμένου προγραμματικού λόγου από τη μεριά της αριστεράς.