Δώδεκα λόγοι για να ψηφίσουμε Άδωνη Γεωργιάδη…

Πιστεύω πως οι επικείμενες εκλογές για την ανάδειξη Προέδρου στη Νέα Δημοκρατία είναι πολύ σημαντικές, όχι μόνο για τη μεγάλη αυτή πολιτική παράταξη, αλλά κυρίως για τη χώρα, η οποία βρίσκεται σε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία.

Η Νέα Δημοκρατία κάτω από τη νέα της ηγεσία δεν θα πρέπει μόνο να ασκήσει ουσιαστική αντιπολίτευση (χωρίς λαϊκιστικά χαρακτηριστικά και μικροπολιτικές πρακτικές) αλλά κυρίως να πείσει την κοινή γνώμη ότι ως αυριανή κυβέρνηση είναι σε θέση να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση, μέσα από: 

* Έναν ιδιωτικό τομέα που θα αναπτύσσεται δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας

* Μια δημόσια διοίκηση που θα νοικοκυρεύεται και θα εκσυγχρονίζεται

* Ένα ισχυρό κράτος όπου οι νόμοι θα τηρούνται και οι θεσμοί θα ενδυναμώνονται

* Ένα περιβάλλον δικαιοσύνης, κινήτρων και ίσων ευκαιριών για όλους.

Τα κλισέ για την τρομοκρατία…

Θερίζουν πάλι τα αριστερά κλισέ στον δημόσιο διάλογο. Κάποιοι μιλούν για «φτωχοδιαβόλους των ευρωπαϊκών προαστίων» που λόγω κοινωνικής αδικίας πήραν τα όπλα, αποσιωπώντας το γεγονός ότι οι μακελάρηδες μπορεί να μην ανήκουν στην ανώτερη τάξη (όπως ο Οσάμα μπιν Λάντεν), αλλά δεν ήταν δα και κλοσάρ. Σε οικογένειες της μεσαίας τάξης ανατράφηκαν, όπως εκατομμύρια άλλοι που δεν δολοφόνησαν αθώους.

Αλλοι πάλι μιλούν για ισλαμιστές που είναι μεν φονιάδες, αλλά έχουν ψυχολογικό υπόβαθρο. Εχουν προηγούμενα, λένε, από τις Σταυροφορίες ή την αποικιοκρατία. Παραγνωρίζουν βέβαια το γεγονός ότι ουδείς Βιετναμέζος ανατινάχθηκε σε αμερικανικό καφέ για να εκδικηθεί την πολύ πιο πρόσφατη επέμβαση των ΗΠΑ και τους τόνους φυτοκτόνων χημικών (Agent Orange) που ακόμη ταλαιπωρούν την ασιατική αυτή χώρα. Υπήρξαν τεράστιες αδικίες και πολλοί κατατρεγμένοι στη Λατινική Αμερική, αλλά ουδείς οπαδός του Τσε Γκεβάρα πήρε το καλάσνικοφ για να θερίσει ανυποψίαστους σε θέατρα...

Το καλοψυχόμετρο και η αστυνομία του πένθους στα ελληνικά social media…

Όταν το καλοκαίρι άρχισαν να δημοσιεύονται οι πρώτες φωτογραφίες πνιγμένων προσφύγων, ο κίνδυνος είχε αρχίσει να διαφαίνεται, αλλά ελάχιστοι τον καταλάβαιναν τότε. Λίγο το δέος μπροστά στη φρίκη, λίγο η πώρωση του μαζοποιημένου συναισθήματος, στον κόσμο δεν αρκούσε η προβολή των φρικιαστικών φωτογραφιών από τις εφημερίδες και τα σάητ.

Δεν του αρκούσε η καταγραφή της ιστορίας μέσω του τύπου, γιατί το σοκ του και ο εθισμός στην ασχήμια απαιτούσαν προσωπική εμπλοκή στην ιστορία. Έτσι, οι φωτογραφίες άρχισαν να αναπαράγονται στα social media, όχι απλώς από ειδησεογραφικές σελίδες, αλλά από προσωπικά προφίλ, ξανά, ξανά και ξανά.

Η θανατολαγνεία απλώθηκε σε όλα τα timeline, κατέλαβε ολόκληρο το news feed, ξεπέρασε φυσικά τον σκοπό και την ουσία της διάδοσης της είδησης και γιγαντώθηκε ως ηλεκτρονική πορνογραφία με ανθρωπιστικό προκάλυμμα.

The Forgotten People...

Thievery Corporation

«Ο Θεός μας είναι Ισχυρότερος»…

Στην Δύση του πολιτιστικού μαρξισμού έχουμε ένα κυρίαρχο αφήγημα: «φταίει πάντοτε και πρωτίστως η Δύση και μετά όλοι οι άλλοι». Αλλά και όταν φταίνε οι «όλοι άλλοι» δεν φταίνε επί της ουσίας αυτοί, φταίνε οι Δυτικοί που είναι «ιμπεριαλιστές και δολοφόνοι των λαών».

Αυτή η Δυτικής προελεύσεως αντι – Δυτική ιδεολογία βασίζεται στην μεταπολεμική «κουλτούρα της ενοχής» (GuiltCulture) που αποτελεί ένα ψυχολογικό φαινόμενο μίσους για τον Εαυτό (Self – Hating ή Εαυτοφοβία). Φορέας αυτού του φαινομένου ήταν η Νέα Αριστερά στην Αμερική και την Ευρώπη καταγγέλοντας τον «βάρβαρο Δυτικό καπιταλισμό των ιμπεριαλιστικών όπλων» έναντι των «θυμάτων της Μ. Ανατολής». Το ιδεολόγημα αυτό τοποθετήθηκε στις νοητικές διόπτρες όλων των Δυτικών αφού αναπαράγεται διαρκώς από τα ΜΜΕ και διδάσκεται στα σχολεία...

Περί Άδωνι…

Τα παλιά καλά χρόνια αρκούσε ένα σκούρο κουστούμι κι ένα βλοσυρό βλέμμα, για να κάνει κανείς καριέρα πολιτικού στην Ελλάδα. Μετά ήρθαν τα ιδιωτικά κανάλια, και αυτό που χρειάζονταν πάνω απ όλα ήταν μπόλικες εμφανίσεις στα πάνελ, ατέλειωτο μπλα μπλα και… ατάκες. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι όσοι μαϊντανοί περάσανε από τα κανάλια σε καθημερινή σχεδόν βάση, στο τέλος γίνανε μέχρι και υπουργοί… ανεξαρτήτως  επαγγέλματος, και ανεξαρτήτως κόμματος.

Σήμερα, στην εποχή του διαδικτύου και των κοινωνικών μέσων, τα παραπάνω δεν αρκούν. Χρειάζεται το κάτι άλλο… αυτό που μια ολόκληρη νέα γενιά θεωρεί δεδομένο και καθημερινότητα, και το οποίο για τους παλιότερους εξ ημών είναι terra imcognita. Και αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά τα τσακάλια του Σύριζα, εξ ου και έχουν ολόκληρες λεγεώνες 20αρηδων τρολ, που ξημεροβραδιάζονται στο ίντερνετ, μην αφήνοντας να πέσει κάτω το παραμικρό…

Η εθνική ντροπή της διαπραγμάτευσης…

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο πρωθυπουργός της χώρας μας έχει φέρει συχνά σε δύσκολη θέση. Πότε είναι τα αγγλικά του, πότε τα ελληνικά του, πότε οι γεωγραφικές του γνώσεις, πότε οι πολιτικές του θέσεις. Αν είναι όμως ένα το πεδίο της κραυγαλέας και ντροπιαστικής αποτυχίας του, αυτό είναι το πεδίο της διαπραγμάτευσης.

Ουδέποτε η συγκεκριμένη έννοια διαπραγμάτευση έχει κατακρεουργηθεί περισσότερο στην παγκόσμια ιστορία.

Ο κύριος Τσίπρας είναι ασταμάτητος. Δεν παύει να μιλά συνεχώς για διαπραγμάτευση συνδέοντας την εξωτερική πολιτική με οικονομικά θέματα, με εσωτερικά πολιτικά ζητήματα, με κομματικά συμφέροντα, σε έναν ακατάσχετο αχταρμά μπουρδολογίας…

ΣΥΡΙΖΑ: Κερδάμε, ή την κάνουμε με ελαφρά πηδηματάκια;

Από την εποχή των ανάλγητων σαμαροβενιζέλων υπήρχαν δυο κυρίαρχες σχολές σκέψης όσον αφορά στο τι μέλλει γενέσθαι αν ποτέ ο Σύριζας γινόταν κυβέρνηση. Η πρώτη τον ήθελε να φέρνει την καταστροφή, ενώ η δεύτερη τον θεωρούσε σωτήρα και ελπίδα της χώρας. Εγώ, ως ποταπός και μικροπρεπής, συντασσόμουν με την πρώτη… και μάλλον επιβεβαιώθηκα.

Σήμερα, μετά από ένα σχεδόν χρόνο συριζέικης ελευθερίας και πλατέματος της δημοκρατίας, πάλι υπάρχουν δυο σχολές σκέψεις για το (εγγύς) μέλλον. Η πρώτη θέλει τον Σύριζα να μας εγκαταλείπει άρον άρον, ενώ η δεύτερη τον βλέπει να κυριαρχεί για πολλά ακόμη τέρμινα. Προσωπικά συντάσσομαι με την πρώτη, και μέλει να αποδειχτεί αν έχω δίκιο...

Κυβέρνηση… στα τέσσερα…

«Πιεζόμαστε λίγο διότι, όπως γνωρίζετε, η ανακεφαλαιοποίηση πηγαίνει πιο γρήγορα από όσο πιστεύαμε και υπό αυτή την έννοια είμαστε θύματα της ίδιας μας της επιτυχίας, διότι οι τράπεζες δείχνουν να ανακεφαλαιοποιούνται λίγο νωρίτερα, οπότε ορισμένα από τα θέματα που θα μπορούσαμε να διευθετήσουμε αργότερα καλούμαστε να τα διευθετήσουμε νωρίτερα. Εχουμε τώρα μια εβδομάδα για να τελειώσουμε κάποια από τα πράγματα που έχουν απομείνει από την πρώτη δέσμη των προαπαιτούμενων».

 

Δεν είναι τα άθλια ελληνικά του που οδήγησαν τον Τσακαλώτο να κάνει αυτή την προκλητική δήλωση, μετά το τέλος του Eurogroup της περασμένης Δευτέρας. Ηξερε πολύ καλά τι έλεγε. Είναι η αλαζονεία εκείνου που έχει «πηδήξει το χαντάκι» και είναι αποφασισμένος να εφαρμόσει με συνέπεια όσα προβλέπει το τρίτο Μνημόνιο. Είναι ο «ενστερνισμός» του Μνημόνιου, που τάχα το υπέγραψαν χωρίς να το πιστεύουν, επειδή οι δανειστές τους έβαλαν το πιστόλι στον κρόταφο. Είναι η συνείδηση πως δε δίνει εξετάσεις στον ελληνικό λαό, αλλά στην ελληνική μπουρζουαζία, η οποία θα τον κρίνει από την ανταπόκρισή του στις απαιτήσεις του Μνημονίου, το οποίο αποτελεί τη Magna Carta του ελληνικού καπιταλισμού.

Ο Τσίπρας στην Τουρκία και πώς να μη χαθεί η μπάλα…

Η επίσκεψη του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα στην Τουρκία αναμένεται να ξεκινήσει ευχάριστα. Αν δεν προκύψει κάποιο απρόοπτο, θα παρακολουθήσει τον φιλικό ποδοσφαιρικό αγώνα των εθνικών ομάδων  των δύο χωρών στην Κωνσταντινούπολη, μαζί με τον ομόλογό του Αχμέτ Νταβούτογλου.

Είναι άγνωστο αν η συνέχεια θα είναι το ίδιο ευχάριστη.

Αύριο θα μεταβεί στην Αγκυρα για την πρώτη επίσημη συνάντησή του με τον πρόεδρο Ταγίπ Ερντογάν. Σε άλλες εποχές, τα διμερή θέματα( Κυριακό, Αιγαίο, υφαλοκρηπίδα) θα ήταν στην κορυφή της ατζέντας και θα μονοπωλούσαν το ενδιαφέρον. Σήμερα το ενδιαφέρον είναι σχεδόν μονόπλευρα προσανατολισμένο στο προσφυγικό και μάλιστα υπό τη βαριά σκιά της πρόσφατης τρομοκρατικής επίθεσης στο Παρίσι…