Το «Τσίρκο Ειδομένη» σας καλωσορίζει…

Από πού να αρχίσει κανείς, πώς να περιγράψει το αίσχος που συμβαίνει στην 25^η ισχυρότερη οικονομία του κόσμου και ποιον τρόπο να βρει να αποτυπώσει τις εικόνες, χωρίς να αισθάνεται ότι προσβάλλει τον αγώνα των δύσμοιρων αυτών ανθρώπων για μια καλύτερη ζωή;

Ας ξεκινήσουμε από την ξερή περιγραφή των όσων συμβαίνουν εκεί. Αρκετές χιλιάδες άνθρωποι είναι συγκεντρωμένοι στον καταυλισμό που έχει δημιουργηθεί de facto στη γραμμή των συνόρων. Το πόσες χιλιάδες, κανείς δεν είναι σε θέση να το πει, καθώς δεν υπάρχει καμιά επίσημη καταγραφή. «Και ποιος κάνει κουμάντο σε αυτόν τον τόπο;» όπως ρώτησε αξιωματούχος ξένης κυβέρνησης. «Κανείς. Οι εκπρόσωποι των ΜKΟ μαζεύονται μια φορά την εβδομάδα κι αποφασίζουν μεταξύ τους», ήταν η απάντηση…

Μπορεί το κακό να είναι αστείο;

Πενήντα χρόνια μετά τη δημοσίευση του «Άιχμαν στην Ιερουσαλήμ», δύσκολα μπορούμε να κατανοήσουμε πόσο θορύβησε τους ομοεθνείς της –αλλά και όλο τον υπόλοιπο κόσμο– η τραυματική διαπίστωση της εβραίας Χάνα Άρεντ: το Κακό μπορεί να είναι τετριμμένο, να είναι κοινότοπο, να είναι μπανάλ.

΄Οσοι είχαν επιβιώσει από τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης ήταν έτοιμοι να συμφιλιωθούν με την ιδέα πως είχαν πέσει θύματα μιας δαιμονικής δύναμης του Κακού –ανάλογης με τη φονική μανία του συνταγματάρχη Κουρτς, όπως θα τον ερμήνευε αργότερα ο Μάρλον Μπράντο–, αλλά όχι κι ενός δημοσίου υπαλλήλου σαν τον Άντολφ Άιχμαν, κάποιου που εκτελούσε διαταγές ολέθρου με την ίδια βαριεστημάρα που ένας άλλος συντοπίτης του θα καθάριζε τον κηπάκο του από τα αγριόχορτα.

Η πολιτική της κυβέρνησης βουλιάζει στις λάσπες της Ειδομένης…

Στην Ειδομένη γκρεμίζεται άλλος ένας μύθος της αριστεράς, εκείνος του μονοπωλίου του ανθρωπισμού.  Η προσπάθεια της κυβέρνησης να  χρησιμοποιήσει τις προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές ως όπλο πίεσης προς τους δανειστές, αποδεικνύεται άλλη μία από τις πολλές αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ. Δυστυχώς, χάνουμε παντού…

Αυτή την στιγμή παραμένει άγνωστο πόσοι ακόμη άνθρωποι θα «εγκλωβιστούν» εντός της ελληνικής επικράτειας. Ο αριθμός τους ξεπερνάει αυτή την στιγμή τις 42.000, ενώ πολλές δεκάδες ακόμη χιλιάδες βρίσκονται στα παράλια, έτοιμοι να περάσουν στην Ελλάδα. Στις επόμενες ημέρες αναμένεται ότι οι ροές θα αυξηθούν κατακόρυφα, καθώς η Τουρκία θα αρχίσει να δέχεται πίσω μετανάστες μετά από την σύναψη συμφωνίας με την Ευρώπη! Όποιος προλάβει…

Σύνταξη στο Δημόσιο μόνο στα 67 έτη…

Μόνο με τη συμπλήρωση του ανωτάτου ορίου ηλικίας, και όχι με τη συμπλήρωση 35ετίας, όπως ίσχυε μέχρι σήμερα, θα συνταξιοδοτούνται οι δημόσιοι υπάλληλοι, σύμφωνα με εφαρμοστική εγκύκλιο του υπουργείου Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης.

Οπως ορίζεται στην εγκύκλιο, όσοι υπάλληλοι συνταξιοδοτήθηκαν από την υπηρεσία τους από 19.8.2015 μέχρι και 27.2.2016 (σ.σ. ημερομηνία έναρξης ισχύος του σχετικού νόμου), έχοντας συμπληρώσει 35ετία, μπορούν να επανέλθουν στις προηγούμενες θέσεις τους με αίτηση που θα υποβάλουν μέχρι τα τέλη του μήνα. Η αίτηση γίνεται δεκτή με απόφαση του αρμόδιου υπουργού ή του αρμοδίου οργάνου κατόπιν γνώμης του οικείου υπηρεσιακού συμβουλίου.

Heaven's gonna burn your eyes...

Thievery Corporation

Η (Κλ)Ειδομένη χώρα και ο κλεφτοκοτάς…

Ευτυχώς με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου απομονώθηκαν οι χώρες εκείνες της Ευρώπης που χτίζουν φράχτες, ανοίγουν τάφρους και δεν επιτρέπουν στους μετανάστες να περάσουν από τα ελληνοσκοπιανά.

Ευτυχώς που στην τελευταία Σύνοδο Κορυφής ικανοποιήθηκαν οι θέσεις της ελληνικής κυβέρνησης και ο κ. Τσίπρας απέσυρε την απειλή του βέτο.
 

Τι; Διαφωνείτε; Τα σύνορα είναι κλειστά; Δεκάδες χιλιάδες μετανάστες εγκλωβίστηκαν ήδη στην Ελλάδα και το ίδιο θα συμβεί με όσους περάσουν στα ελληνικά νησιά το επόμενο διάστημα;
Πώς; Δεν υπάρχει καμιά πρόβλεψη για μετεγκατάσταση των προσφύγων που έχουν ξεμείνει στην Ελλάδα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες;

Γραφικοί αλλά και επικίνδυνοι…

Κάθε μέρα που περνάει πείθομαι και περισσότερο ότι η κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου είναι η χειρότερη που είχε μεταπολεμικά η χώρα. Η μόνη με την οποία θα μπορούσε ίσως να συγκριθεί είναι αυτή του Αδαμάντιου Ανδρουτσόπουλου, το 1973-74 – από άποψη επάρκειας βέβαια και όχι δημοκρατικής νομιμοποίησης, για να αποφύγω και το παραμικρό ενδεχόμενο παρεξήγησης.

Ό,τι κι αν πιάσει στα χέρια της αυτή η κυβέρνηση, κάρβουνο γίνεται. Σε όποιο πεδίο και αν εστιάσει κανείς, διαπιστώνει ανεπάρκεια, αριστεροφανείς αερολογίες, αδυναμία επίλυσης οποιουδήποτε προβλήματος. Μοναδικός τομέας στον οποίο τα περισσότερα κυβερνητικά στελέχη δείχνουν δραστηριότητα είναι αυτός του βολέματος των «ημετέρων». Και δεν εννοώ μόνον περιπτώσεις όπως αυτή του Καρανίκα, με την οποία γελάει όλη η Ελλάδα. Εννοώ και άλλες, λιγότερο φαιδρές, και γι’ αυτό λιγότερο ίσως γνωστές, για τις οποίες όμως θα έπρεπε να ανησυχούμε πολύ περισσότερο, μιας και συνιστούν σαφή ένδειξη της προσπάθειας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να αλώσουν και να ελέγξουν θεσμούς και αρμούς του κρατικού μηχανισμού…

Η μούντζα της Ιστορίας…

Στην Ελλάδα το τρίτο δημοφιλέστερο σπορ, μετά το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, είναι η ρίψη μούντζας στους Ευρωπαίους. Στους Αυστριακούς και τους Ούγγρους σήμερα, παγίως στους Γερμανούς (εκτός κι αν μάς στηρίξει η Μέρκελ στο θέμα των συνόρων), στους Ολλανδούς ή τους Φινλανδούς παλιότερα, έως και στους Κύπριους τά'χουμε ψάλει για την προσήλωσή τους στην υλοποίηση του δικού του μνημονίου.

Κι επειδή το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει περιέλθει στην απόλυτη ανυποληψία (μέχρι και οι Νήσοι Φερόε μάς έχουν κάνει πελάτες), αλλά και το μπάσκετ περνάει την κρίση του, ενδέχεται οι χριστοπαναγίες για την Ευρώπη να έχουν καταστεί το πιο αγαπημένο σπορ στην Ελλάδα. Τώρα, τί σχέση έχει αυτό με την Ειδομένη και το ανθρώπινο δράμα των προσφύγων/μεταναστών; Εχει να κάνει με την ενωμένη Ευρώπη και πολλές στρεβλές αντιλήψεις γι'αυτήν.

Τον πρώτο χρόνο χαίρονται...

Δεν περιμέναμε από τον κ. Αλέξη Τσίπρα να λύσει τα δυσεπίλυτα προβλήματα που σωρεύτηκαν επί έτη στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Θα περιμέναμε, όμως, από τον πρωθυπουργό της χώρας να τα γνωρίζει σε βάθος. Βεβαίως συνηθίσαμε τις πραγματολογικές ανακρίβειες του κ. Τσίπρα, όπως αυτό που είπε στη Σμύρνη, ότι δηλαδή το casus belli «είναι κατάλοιπο της δεκαετίας του 1960», ενώ και οι πρωτοετείς φοιτητές γνωρίζουν ότι ψηφίστηκε από την τουρκική Εθνοσυνέλευση το 1995.

Αλλά, δυστυχώς, εδώ που φτάσαμε, προσπερνάμε τις ανακρίβειες με τον τρόπο του ΣΥΡΙΖΑ: «Ελα μωρέ τώρα...». Αλλά από πού και ώς πού ο κ. Τσίπρας «είναι ο πρώτος πρωθυπουργός που μιλάει ανοιχτά για τα ζητήματα αυτά (σ.σ.: τουρκικές παραβιάσεις και casus belli) μέσα στην Τουρκία;», όπως λένε τα non-paper του Μαξίμου;

«Ντενεκές ξεγάνωτος»…

Περιφέρεται, με το βλακώδες χαμόγελό του, ανάρμοστο απέναντι στη δεινή κατάσταση της χώρας του, από Βρυξέλλες σε Σμύρνη και από Κωνσταντινούπολη σε Μαξίμου. Κάθε νέα «βόλτα» του κατεβάζει ένα ακόμα σκαλί την Ελλάδα, οδηγώντας τη προς το χαίνον βάραθρο, που αυτός και η παρέα του έχει ανοίξει.

 

Κερδάμε!

Εκλιπαρεί πλέον το ΔΝΤ να επιστρέψει, γλύφει ως υποτακτικός τον Νταβούτογλου, έχει μεταβάλει τη χώρα ολόκληρη σε περίκλειστο στρατόπεδο.
Τον καρπαζώνουν από παντού. Και όχι μόνον οι συνήθεις Σόϊμπλε και Ερντογάν, αλλά και οι «φίλοι» του Αυστριακοί, ακόμα και τα Σκόπια και οι Αλβανοί…