Η ανάδυση του λαϊκισμού στην Ευρώπη…

Από την Αλαμπάμα ως τη Δανία, από την Νεβάδα ως την Ολλανδία, και από την Αριζόνα ως τη Σουηδία, τη Γερμανία, την Ουγγαρία και την Πολωνία, οι ψηφοφόροι σπεύδουν να ενταχθούν σε δεξιά και αριστερά λαϊκίστικα, εσωστρεφή, και δημαγωγικά κόμματα και κινήματα, που θέλουν την απομόνωση.

Αυτή η τάση που κυριαρχεί πλέον στην Ευρώπη και στην Αμερική είναι ευρύτερη και πολύ πιο βαθιά από την πολιτική. Η έλξη που ξαφνικά ασκούν αυτού του είδους τα λαϊκίστικα κινήματα μοιάζει να προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από το τεράστιο χάσμα μεταξύ των πιστεύω της μεταμοντέρνας και μεταχριστιανικής δυτικής ελίτ (πολιτικής, πολιτισμικής, ακαδημαϊκής, και αυτής των ΜΜΕ) από τη μία, και των πολλών από την άλλη. Το χάσμα που έχει προκύψει δεν είναι απλά ιδεολογικό. Είναι ηθικό, γλωσσικό, και σχεδόν ανθρωπολογικό…

Ροκ και Αριστερά…

Τ​​ο σημαντικό δεν είναι ότι οι Rolling Stones εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στην Κούβα. Σημαντικότερο είναι το γεγονός ότι το κομμουνιστικό καθεστώς επί 60 και πλέον χρόνια είχε απαγορεύσει τη μουσική τους –τυπικώς την περίοδο 1961-1966, ουσιαστικώς στη συνέχεια–, και οι φαν του συγκροτήματος συμπεριφέρονταν όπως οι δικοί μας αντιστασιακοί στη χούντα. Μαζεύονταν στα σπίτια για να ακούσουν κρυφά την «ιμπεριαλιστική μουσική» τους.

Φυσικά δεν μπορούμε να ξέρουμε με ποιο σκεπτικό το καθεστώς του Φιντέλ Κάστρο απαγόρευε επί της ουσίας τη μουσική πολλών δυτικών συγκροτημάτων (ανάμεσά τους ήταν και οι Beatles), όπως και κάποιους λατινοαμερικανούς καλλιτέχνες. Στις δικτατορίες δεν γίνεται διάλογος για τις απαγορεύσεις, δεν εξηγείται το σκεπτικό. Κάποιοι αποφασίζουν –βαφτίζοντας κάτι «αντεθνικό», «ιμπεριαλιστικό», «νεοφιλελεύθερο», κ.λπ.– και διατάσσουν. Και εκατομμύρια άνθρωποι το στερούνται, έτσι χωρίς αιτιολογία και λογική...

Προσφυγικό: Ένα γεωπολιτικό μνημόνιο…

Το ξέσπασμα της προσφυγικής/μεταναστευτικής κρίσης στην χώρα μας, από τις αρχές του 2015 κι έπειτα έμελλε να λειτουργήσει ως ένα «πολιτικό εργαστήριο» καθώς και ως «τελική κρίση» σε σχέση με τα έμπρακτα αποτελέσματα της ιδεολογίας του κοσμοπολίτικου ανθρωπισμού και των «ανοιχτών συνόρων».
Για πρώτη φορά στο τιμόνι της χώρας, βρέθηκε ένα κόμμα κι ένας άνθρωπος που o πυρήνας της σκέψης τους απηχούσε πραγματικά αυτές τις αντιλήψεις –όσο κι αν είχαν λειανθεί στον βωμό της συγκυβέρνησης με τους ΑΝΕΛ, καθώς και εξαιτίας των «γενικών αναγκαιοτήτων» που επέβαλε ο μετασχηματισμός από ένα μικρό κοινοβουλευτικό κόμμα ριζοσπαστικού ευρωκεντρικού εκσυγχρονισμού, σ’ ένα κόμμα εξουσίας.

Οι προγραμματικές αναφορές του ΣΥΡΙΖΑ στο ζήτημα, ήδη από το 2012, θα έπρεπε να μας είχαν προϊδεάσει, ότι, δοθέντων των δραματικών εξελίξεων στο γεωπολιτικό πεδίο της ευρύτερης περιοχής, ενδεχόμενη άνοδός του στην κυβέρνηση κυοφορούσε εκ των πραγμάτων τον κίνδυνο διολίσθησης της μεταναστευτικής και προσφυγικής κρίσης που ούτως ή άλλως αντιμετώπιζε η χώρα σε ένα ναρκοθετημένο αδιέξοδο…

Χωρίς Πολλά Λόγια: It’s the Economy, Stupid…

Ούτε οι λάσπες της Ειδομένης. Ούτε οι δύστυχοι που απλά δεν έχουν αρχίσει να «εξερευνούν» το χώρο και τη χώρα που ξεβράστηκαν. Θα περάσει καιρός μέχρι να διασπαρούν εκτός hot spots (λέξη και αυτή… ανάμεσα σε τσόντα και wi-fi…) όπου και ανάλογα με το ποιόν και την πείνα του καθενός θα πράξουν ότι τους προστάζει το ένστικτο επιβίωσης τους και η απελπισία τους.

Ανεξάρτητα από θρησκεία, πιστεύω, ή οτιδήποτε άλλο έχουν στο ταλαιπωρημένο μυαλό τους. Όχι πολύ, μιλάμε για λίγες βδομάδες, καλοκαίρι έρχεται. Και τότε…

The Ballad of Bill Hubbard...

Roger Waters

Οι «ανοησίες» κι οι αναπόφευκτες εξελίξεις…

Όσο περνούν οι μέρες όλο και περισσότερο φαίνεται ότι η συζήτηση με αντικείμενο τη διαφθορά και τη διαπλοκή που έγινε την προηγούμενη εβδομάδα στη Βουλή, πιθανότατα θα είναι το σημείο καμπής για την κυβέρνηση.

Δεν είναι μόνο ότι ο Αλέξης Τσίπρας, θεωρώντας ότι το συγκεκριμένο θέμα αποτελεί προνομιακό του αντικείμενο, κατέφυγε σ’ αυτή για να «παίξει εντός έδρας» κι έχασε.

Δεν είναι μόνο ότι η καθημερινότητα τον διαψεύδει συνεχώς.

Το κυριότερο είναι ότι ξεκαθάρισε το τοπίο που θα πορευτούμε στο εγγύς μέλλον.

Το αίτημα του Κυριάκου Μητσοτάκη για παραίτηση της κυβέρνησης κι εκλογές τη στιγμή που δεν μπορεί να τις επιβάλλει, μπορεί να φαίνεται άκαιρο αλλά δείχνει πλέον το πώς θα πορευτούν κυβέρνηση κι αντιπολίτευση.

Ντίαρ Κριστίν, ντοντ πρέσουραϊζ δε Γκρίς!

Διάβαζα σήμερα το μεσημέρι ένα βιβλίο για το πώς λειτουργεί ο Λευκός Οίκος και μελάνιασα, αναλογιζόμενος το πώς λειτουργεί το… Μαξίμου του Αλέξη.

Θα μου πει κανείς πως άλλο η Αμερική άλλο η Ελλάδα. Μιλάμε για ανόμοια μεγέθη, άσχετα αν σε τυπικό επίπεδο και τα δυο είναι ισότιμα και κυρίαρχα κράτη, μέλη κοινών διεθνών οργανισμών, σύμμαχοι,  κλπ.

Ακούς λοιπόν ότι ο τάδε είναι σύμβουλος του προέδρου Ομπάμα, κι αμέσως πάει το μυαλό σου σε απόφοιτους του Χάρβαρντ, σε πολλαπλά πτυχία, σε εξειδικευμένα  Ph.D. και άλλες τέτοιες «αμερικανιές».

Και έρχεσαι στα δικά μας… στο τσίρκουλο δηλαδή του Σύριζα, όπου ακούς σύμβουλος του Τσίπρα κι αμέσως σε πιάνουν τα γέλια, αφού στην καλύτερη περίπτωση πρόκειται για κάποιον φυγόστρατο αιώνιο φοιτητή των ΤΕΙ Μεσολογγίου, με ποινικό μητρώο, και στην χειρότερη για τον ράπερ ή τον άλλο, τον γκόμενο της Σβίγγου. Είσαι αποτυχημένος λούζερ; Ο Σύριζα θα σε κάνει κυβερνητικό σύμβουλο, και τα σκυλιά δεμένα…

Live your myth in Greece…

Eίναι μια εικόνα πάρα πολύ επίμονη: Πρόσφυγες κάνουν μπάνιο στο λιμάνι του Πειραιά με έναν ενθουσιασμό που σου θυμίζει στιγμές στις Κυκλάδες. Βουτιές από ψηλά, παιδιά που σκαρφαλώνουν στα βραχάκια, μανάδες που τα στεγνώνουν με την πετσέτα, αυτοσχεδιασμοί μικρών και μεγάλων κάτω από τον ήλιο της ελληνικής άνοιξης.

Η πρώτη σκέψη είναι κάποιος να τους πει ότι τα νερά δεν είναι κατάλληλα, πώς μπορούν να κολυμπούν απέναντι στα μεγάλα πλοία; Ο βυθός δεν φαίνεται, ποιος ξέρει τι υπάρχει μέσα σ αυτή τη μολυσμένη θάλασσα, αν είναι δυνατόν να αφήνουν τα παιδιά να βουτάνε εκεί. Μια δεύτερη σκέψη είναι ότι δεν έχουν και πολλά καλύτερα να κάνουν, μήπως είναι προτιμότερες οι λάσπες της Ειδομένης ή τα αντίσκοινα πάνω σε πέτρες και τσιμέντο, μήπως είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος που αντιμετωπίζουν τα νερά του Πειραιά;

Μας πήραν είδηση…

Τρομακτικά δεν είναι μόνον όσα συμβαίνουν στους καταυλισμούς των μεταναστών, οι βιασμοί, οι ξυλοδαρμοί, τα μαχαίρια και οι αλυσίδες. Η πιο τρομακτική είδηση είναι ότι ο λιμενάρχης Πειραιά διαπραγματεύθηκε μαζί τους την απελευθέρωση των δύο μεγάλων πυλών του μεγαλύτερου λιμανιού της χώρας, οι διαπραγματεύσεις όμως απέβησαν άγονες.

Τα παιδιά των λουλουδιών...

Μόνον εφτά, όπως άκουσα, δέχτηκαν να αποχωρήσουν. Οι υπόλοιποι αποφάσισαν να παραμείνουν. Γιατί; Γιατί έτσι θέλουν. Δημοκρατία έχουμε. Κοινώς μας πήραν είδηση και κατάλαβαν επιτέλους κι αυτοί με ποιον έχουν να κάνουν. Με ένα περίπου κράτος, που ελέγχει στο περίπου την επικράτειά του και δεν διανοείται να κινητοποιήσει τις δυνάμεις που διαθέτει, αν τις διαθέτει, για να διασφαλίσει τη δημόσια τάξη. Ούτε την περιουσία του αγρότη που θέλει, άκουσον άκουσον, να οργώσει το χωράφι του στην Ειδομένη...

Κερδάμε: Ανοίγουν τα ΑΕΙ για τους «πρόσφυγες»!

Την ένταξη των προσφύγων στα πανεπιστήμια για να παρακολουθούν «τυπικά προγράμματα άλλα και άτυπα ή ακόμα και εξ αποστάσεως μαθήματα» αποφάσισε η έκτακτη σύνοδος των Πρυτάνεων που πραγματοποιήθηκε στη Μυτιλήνη με τη συμμετοχή της αναπληρώτριας υπουργού Παιδείας Σίας Αναγνωστοπούλου.

Όπως αναφέρεται στο ανακοινωθέν η σύνοδος «εστίασε στις δυνατότητες περαιτέρω δραστηριοποίησης των Πανεπιστημίων για την αντιμετώπιση της προσφυγικής κρίσης και την ενίσχυση των προσφύγων».
Η ανακοίνωση είναι ενδεικτική των προθέσεων της κυβέρνησης: