Summer in Siam...

The Pogues

Ο κύριος Σόιμπλε…

Στην τελευταία του συνέντευξη ως υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας, ο κ. Σόϊμπλε, έκανε αυτό που αναμένεται από ένα σημαντικό πολιτικό, που ολοκληρώνει μια μεγάλη πορεία: Υπερασπίστηκε το έργο του! Στην προκειμένη περίπτωση, μιλώντας μάλιστα σε ελληνικό ακροατήριο (στον Αλέξη Παπαχελά του SKAI), αναφέρθηκε στην Ελληνική κρίση, σε όλη τη διάρκεια της οποίας έπαιξε κρίσιμο ρόλο.

Από τα διάφορα που είπε κρατώ το σημείο στο οποίο αναφέρθηκε στην κυβέρνηση Σαμαρά. Γιατί αυτή η περίοδος είναι σημαντική; Γιατί τότε, όπως θα δούμε, χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία για τη χώρα. Και γιατί μόνο αν ξαναμπούμε στο δρόμο που είχε χαραχθεί τότε, θα μπορέσουμε να βγούμε, κάποτε από το τούνελ. Και για ένα λόγο ακόμα: Γιατί με αυτά που είπε ο Σόϊμπλε, ανατράπηκαν και κάποιοι μύθοι για το τελευταίο διάστημα της διακυβέρνησης Σαμαρά…

Όλοι έξω!

Αντί για είκοσι χρόνια, έμεινε στη φυλακή μόλις 2,5 χρόνια, λόγω των διατάξεων του νόμου - Οι αστυνομικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου, καθώς οι πόλεις γεμίζουν με κακοποιούς.

O ληστής με το καλάσνικοφ που το καλοκαίρι του 2014 μαζί με τρεις ακόμη ένοπλους συνεργούς του εισέβαλαν σε κοσμηματοπωλείο στην καρδιά της Αρχαίας Ολυμπίας και πυροβολώντας στον αέρα άρπαξαν κοσμήματα αξίας εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ και μετρητά αποφυλακίστηκε μετά από δυόμισι χρόνια κράτησης!

Η Ευρώπη παραπαίει…

Όσο ένθερμος οπαδός της ευρωπαϊκής ιδέας και της ολοκλήρωσης και να είναι κάποιος, εν τούτοις δεν πρέπει να αγνοεί τα συνεχή σήματα κινδύνου που το ευρωπαϊκό εγχείρημα προβάλλει με απόγνωση. Σήματα όμως που οι ιθύνοντες των Βρυξελλών μοιάζουν να παραβλέπουν. Τα βλέπουν όμως οι λαοί και αντιδρούν με τον μόνο τρόπο που διαθέτουν. Tην κάλπη.

Οι μεγάλες ιδέες που προέκυψαν ως μαγικές λύσεις μετά από το τέλος του Β’ΠΠ, οι οποίες θα καθιστούσαν την μέχρι πρότινος εμπόλεμη Ευρώπη σε μια ειρηνική ανοικτή κοινωνία των λαών της, με όπλο την αλληλεγγύη, δείχνουν σήμερα φρούδες και ανέφικτες. Ιδέες όπως είναι τα ανοικτά σύνορα, το ελεύθερο εμπόριο, η οικονομική στήριξη των αδύναμων μελών, το ενιαίο νόμισμα, το άνοιγμα προς Ανατολάς, η ζώνη Σένγκεν κλπ. Όλα αυτά τα ωραία όχι μόνο δεν δείχνουν να πέτυχαν τους αρχικούς στόχους αλλά μάλλον οδήγησαν σε ένα νέο χάσμα εντός των κόλπων της γηραιάς ηπείρου, που όλο και μεγεθύνεται. Και παρά τις πρόσφατες αισιόδοξες παρατηρήσεις του Γιούνκερ ότι η κρίση που έχει ξεσπάσει τείνει να ξεπεραστεί, όλες οι ενδείξεις μας λένε το αντίθετο...

Το «τρέξιμο» αρχίζει, αβέβαιος ο τερματισμός…

Οι φωτογραφίες του Αλέξη Τσίπρα με αθλητική περιβολή μπορεί να διακινήθηκαν και να προβλήθηκαν για προπαγανδιστικούς λόγους, αλλά αποτυπώνουν (και) αυτό που θα συμβεί τους επόμενους μήνες: η κυβέρνηση θα τρέχει να προλάβει γεγονότα και ημερομηνίες μέχρι το καλοκαίρι του 2018, ώστε του χρόνου τέτοιες μέρες να είναι έτοιμη να στήσει τις κάλπες, αν δει ότι την συμφέρει.

Θα είναι ένα σπριντ διαρκείας (το προβάλλουν θετικά και γερμανικές εφημερίδες, εδώ) με προκαθορισμένες «στάσεις»:

– Μία περί τα τέλη του χρόνου, για να μοιραστεί ένα μέρος του «πλεονάσματος». Η έγκριση των Θεσμών έχει ήδη προεξοφληθεί. Η βεβαιότητα που εκφράζουν οι υπουργοί-διαπραγματευτές (εδώ) εκπορεύεται από τη δεδηλωμένη βούληση των Ευρωπαίων να μην υπάρχουν αναταράξεις, αφού έτσι κι αλλιώς ο κ. Τσίπρας και οι συν αυτώ συμμορφώνονται πλήρως προς τις υποδείξεις τους…

Only Thing That Shines...

Shriekback

Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ θα έχουν κακό τέλος…

Η κυβερνητική λυκοφιλία μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ είναι αρραγής. Μέχρι τώρα, ακόμα και τα πιο δύσκολα μέτρα κατάφερναν να τα «περνούν». Είτε με τον Καμμένο να λέει ένα ξεψυχισμένο «ΝΑΙ» είτε με την ψήφο βουλευτών της αντιπολίτευσης, οι οποίοι _κατά τη γνώμη μου_ έδιναν εξετάσεις «σταθερότητας απόψεων» ψηφίζοντας μεν νομοσχέδια με τα οποία συμφωνούσαν, αλλά παρέχοντας ουσιαστικά στήριξη στον εσμό που έχουμε ως κυβέρνηση.

Κανονικά, ακόμα και αν συμφωνούσε οποιοσδήποτε βουλευτής της αντιπολίτευσης με οποιοδήποτε νομοσχέδιο των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, θα έπρεπε να το καταψηφίζει. Γιατί; Μα, και εγώ διαφωνώ με την θανατική ποινή, αλλά αν κάποιος πειράξει το παιδί μου θα του πάρω το κεφάλι! Δεν έπρεπε, έστω και έμμεσα, να στηρίζεται μία κυβέρνηση η οποία καθημερινά ασελγεί επάνω στο παιδί όλων μας, στην Πατρίδα μας…

Κάντο όπως ο Αλέξης…

Τα «παλιά καλά» χρόνια ο καθένας ήξερε (ή τουλάχιστον έτσι έδειχνε) που ανήκε. Ο δεξιός ήταν δεξιός κι ο αριστερός ήταν αριστερός. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευαν.  Στα χρόνια της μεταπολίτευσης, τότε που η αριστερά από κυνηγημένη έγινε μόδα, πήρε κεφάλι παντού (εκτός από τους διαδρόμους της εξουσίας) κυριαρχώντας σε όλες σχεδόν τις εκφάνσεις της ελληνικής κοινωνίας, με αποτέλεσμα αν κάποιος δεν ήταν ή δεν δήλωνε αριστερός να μην μπορεί να σταυρώσει ούτε γκόμενα.

Ακόμη και τότε, όμως, ο αριστερός ήταν σε μεγάλο βαθμό αριστερός με ότι αυτό σήμαινε τότε. Είχε διαβάσει δηλαδή ιστορία, είχε μελετήσει Μαρξ, Πουλαντζά κλπ., αισθάνονταν αδικημένος και αλληλέγγυος προς τους κατατρεγμένους όλου του κόσμου, ζούσε λιτά, και εν πάση περιπτώσει μπορεί να μην διακινδύνευε το κεφάλι του όπως οι παλιότεροι αριστεροί, αλλά σίγουρα πίστευε και αυτός σε μια «ιδανική» κοινωνία, όπου κανένας άνθρωπος δεν θα εκμεταλλεύεται τον συνάνθρωπό του. Ήταν δηλαδή συνειδητοποιημένος. Παραπλανημένος μεν, συνειδητοποιημένος δε…

Ο Τεύτονας και οι Βαλκάνιοι: Εγκώμιον Σόιμπλε…

Έχοντας παρακολουθήσει τη συνέντευξη του απερχόμενου Γερμανού υπουργού οικονομικών, στο τέλος της μου είχε μείνει μια πικρή γεύση στο στόμα. Δεν ήταν τόσο το ότι ο Τεύτονας παρέμεινε άτεγκτος και σταθερός στις γνωστές θέσεις του.

Πράγμα που πολλοί το ερμήνευαν και το ερμηνεύουν σαν μια τιμωρητική τακτική η οποία υποκινείται από μια προσωπική μεταφυσική ενός ακινητοποιημένου ανθρώπου με καλβινιστική-θεολογική σχεδόν προσέγγιση ορισμένων πραγμάτων, απέναντι σε ένα χαρούμενο «λαό»(!).  Τον οποίο, σύμφωνα με τα επικρατούντα λαϊκά αφηγήματα, οι βόρειοι δήμιοι του , δεν τον αφήνουν να χαίρεται τον έρωτα και το τσίπουρο πλατσουρίζοντας στα γαλανά νερά του Αιγαίου…

Ο Καρανίκας, η Μακρόνησος και ο Χατζιδάκις…

Πολλές φορές η  καθημερινότητα σε γεμίζει θλίψη. Δεν φταίει μόνο ο κωμικός κόσμος της πολιτικής αλλά και ο συνδυασμός όσων δημόσιων "περιηγητών" περιστρέφονται γύρω σου, προσπαθώντας να εξασφαλίσουν, όσο το δυνατόν περισσότερα ψιχία αγοραίου κύρους.

Η χθεσινή μέρα ήταν σίγουρα στενάχωρη ως προς την αποτίμηση των ειδήσεων. Από τη μία, τσακώθηκε ο Καρανίκας με τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την ΛΑΕ, για την Μακρόνησο και από την άλλη, ήταν τα γενέθλια του Μάνου Χατζηδάκι (23 Οκτωβρίου 1925)...