Τη δεκαετία του 1970, με τη λήξη του πολέμου του
Βιετνάμ, η αμερικανική κοινωνία, και ιδιαίτερα η νεολαία, ήταν σφόδρα
αντιπολεμική, φανατικά υπέρ της ειρήνης, και μάλιστα η γενικευμένη εναντίωση
στον στρατό είχε φτάσει σε τέτοιο σημείο ώστε οι Αμερικανοί υποδέχονταν τους μπαρουτοκαπνισμένους
στρατιώτες που επέστρεφαν από τα μέτωπα του Βιετνάμ με διαδηλώσεις, βρισιές,
και χαρακτηρίζοντάς τους baby killers.
Στο μυαλό του μέσου Αμερικανού ο κάθε στρατιώτης,
ασχέτως ευθυνών, είχε ταυτιστεί με τα όποια εγκλήματα πολέμου διαπράττονταν στο
Βιετνάμ.
Όλη αυτή η αντιπολεμική ατμόσφαιρα και κουλτούρα,
που εκφράστηκε και από το κίνημα των χίπις, απεικονίστηκε με ακρίβεια στις ταινίες της εποχής,
που σχεδόν όλες προσπαθούσαν να περάσουν αντιπολεμικά και αντιστρατιωτικά
μηνύματα.
Στις επόμενες δεκαετίες όμως, όλα αυτά άλλαξαν,
και από το 1991 και μετά, με όλες τις εμπλοκές των ΗΠΑ σε πολέμους στη Μ.
Ανατολή και αλλού, η πλειονότητα των Αμερικανών ξανάγινε σφόδρα πατριωτική, ενώ
τα μέλη των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ χαίρουν ιδιαίτερης εκτίμησης και θαυμασμού
από σύμπασα την αμερικανική κοινωνία.
Και πιο πολύ απ’ όλους, η ελίτ των ελίτ, τα μέλη των Navy Seals. Των κομάντο δηλαδή του αμερικανικού πολεμικού ναυτικού,
ή αλλιώς τους επίλεκτους ΟΥΚάδες των ΗΠΑ, τους οποίους προσπαθεί να μιμηθεί κι
ο δικός μας υπ.ΕΘ.Α. ο οποίος αρέσκεται να ντύνεται σαν εκείνους.…