Ο ξεχαρβαλωμένος Λεβιάθαν.

Σύντομη αναφορά στον ανώνυμο φορολογούμενο, στον μικρό ήρωα της μεγάλης πορείας προς την ανάκαμψη, την ανάπτυξη, την οικονομική άνθηση, την επιχειρηματικότητα, την τελική λύση.

Μεγάλη Δευτέρα 29 Απριλίου ήταν, όταν το αίσθημα του καθήκοντος προς την πατρίδα οδήγησε τα βήματά μου σε μεγάλη ΔΟΥ του κέντρου των Αθηνών.

Η ουρά έφτανε ώς το πεζοδρόμιο και όταν ανέβηκα στον πρώτο όροφο, είδα συνωστισμένους καμιά διακοσαριά πολίτες της δημοκρατίας που περίμεναν υπομονετικά.

Παρά τον συνωστισμό, μπορούσες να διακρίνεις στα πρόσωπά τους κάτι σαν αύρα αισιοδοξίας.

Ήταν όλοι τους βέβαιοι ότι το «Σύστημα» κάποια στιγμή θα επανερχόταν στα συγκαλά του.

Διότι το «Σύστημα» τα είχε χάσει εδώ και ώρα, κοινώς είχε πέσει, οι οθόνες των υπερσύγχρονων υπολογιστών είχαν μουμιοποιηθεί, και πράξεις ήταν αδύνατο να γίνουν.

Ο Φίλος!

Είναι  αληθινή τύχη να έχεις έναν Αληθινό Φίλο δίπλα σου.

Και είναι θείο δώρο ο Φίλος αυτός να είναι και ο καθημερινός σου συνεργάτης. Ξεκινάς την ημέρα σου, στο γραφείο στη δουλειά σου, με την καθημερινή δίνη των τρελλών  υποχρεώσεων να καταφθάνει για να σε ταλαιπωρήσει αλλά και να σε προκαλέσει.

Ξέρεις ότι για άλλη μία φορά έχεις να αντιμετωπίσεις ένα θηρίο που όσο και να το κυνηγάς, στέκεται εκεί, ακλόνητο, ανελέητο, ανίκητο, προσπαθώντας να σου αποδείξει ότι του κάκου ματαιοπονείς να το δαμάσεις...

Εσύ όμως συνεχίζεις με πείσμα, ακάθεκτος και όσο αυτό σου φαίνεται ανίκητο, τόσο τρελαίνεσαι και προσπαθείς με ακόμη μεγαλύτερη στοχοπροσήλωση για την υποταγή του...

Αν  είσαι μόνος σε αυτή τη μάχη, γρήγορα αποκαρδιώνεσαι και παραδίδεσαι, καταθέτοντας τα όπλα και συνατώντας τη χλεύη.

Αν είσαι όμως σοφός, έχεις πάντα δίπλα σου τον Φίλο...

Θα φωνάξω τα κανάλια…

Χθες το πρωί πήγα στην Εφορία. Να πληρώσω και όχι να εισπράξω.
Ξέροντας φυσικά ότι είναι η προτελευταία μέρα του μήνα, ήξερα ότι θα γίνεται το αδιαχώρητο.

Μπαίνοντας στον χώρο σάστισα καθώς η ουρά ήταν αρκετά μεγαλύτερη απ’ ό,τι περίμενα και μια ένταση πλανιόταν στην ατμόσφαιρα.

Πήρα τη θέση μου στην ατελείωτη ουρά κοιτώντας νευρικά το ρολόι μου.

Ακριβώς μπροστά μου ένας ευγενέστατος κύριος περίμενε υπομονετικά, κοιτάζοντας τα χαρτιά που κρατούσε στα χέρια του.

Επειδή έχω συνηθίσει τη μουρμούρα που δημιουργεί η πολυκοσμία στις ουρές των δημοσίων υπηρεσιών, δεν έδωσα σημασία παρά την εμφανώς τεταμένη κατάσταση. Προτίμησα να υιοθετήσω την άσκηση ηρεμίας του μπροστινού μου και να μην αναλωθώ σε άσκοπες συζητήσεις για το πόσο χάλια είναι το Δημόσιο και πόσο συνώνυμο με την καθυστέρηση.

Μια γιαγιά απέναντί μου ρουθούνιζε από τα νεύρα της μιλώντας δυνατά στο κινητό της.

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα…

Από τότε που πρωτοάρχισα να καταλαβαίνω πέντε πράγματα, και να γεμίζω με απορίες επί παντός του επιστητού, υπήρχε μία που ήταν δευτερεύουσας σημασίας μεν, αλλά με απασχολούσε δε.

Είχε να κάνει με την ανεξήγητη σπατάλη ανθρώπινου δυναμικού, που χαρακτηρίζει τις ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας, όταν πρόκειται για τις κρίσεις των προαγωγών των στελεχών τους.

Μιλάμε για κανονική σφαγή, όπου θυσιάζονται … στο κενό πάμπολλοι (άξιοι κατά τα άλλα) αξιωματικοί, προκειμένου να προαχθεί ένας νεότερός τους.

Η όλη αυτή διαδικασία μου φαίνονταν παράλογη.

Και μάλλον είναι.

Και ακόμη απορώ που την συνεχίζουμε.

Μια κλασική περίπτωση «κοπανατζή»!

Το Συμβούλιο της Επικρατείας έκανε δεκτή την αίτηση του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρου Ρακιντζή και μετέτρεψε την πειθαρχική ποινή που είχε επιβληθεί σε εκπαιδευτικό, λόγω μακροχρόνιας αδικαιολόγητης αποχής από τα καθήκοντά του (πάνω από δύο χρόνια) από 6μηνη προσωρινή παύση σε οριστική απόλυση. 

Παράλληλα, το ΣτΕ απέρριψε την αίτηση του εκπαιδευτικού που ζητούσε να ακυρωθεί η απόφαση του δευτεροβάθμιου πειθαρχικού συμβουλίου που του επέβαλε την 6μηνη προσωρινή παύση.

«Ζήτω η αναρχία» φώναζαν οι πέντε….

Νέες κατηγορίες απήγγειλε ο Εισαγγελέας σε βάρος των δύο νεαρών που κρίθηκαν προσωρινά κρατούμενοι για συμμετοχή στην οργάνωση «Συνομωσία των Πυρήνων της Φωτιάς».

Οι δύο προφυλακισμένοι νεαροί, σε βάρος των οποίων είχαν εκδοθεί εντάλματα σύλληψης του Εφέτη ανακριτή, αρμόδιου για υποθέσεις τρομοκρατίας, οδηγήθηκαν στον Εισαγγελέα Πρωτοδικών μαζί με τους άλλους τρεις συλληφθέντες στη χθεσινή επιχείρηση της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας στη Νέα Φιλαδέλφεια .

One Better Day...

Madness...  One Better Day!
Το άκουγα όλο το καλοκαίρι του 1984!!!!!!
Strange Α.

Περί ιδιωτικών ΑΕΙ…

Ένα από τα πολλά κακά της κρίσης, είναι η αυξανόμενη καχυποψία του κόσμου προς τις μεταρρυθμίσεις.

Στο μυαλό του μέσου συμπολίτη μας, από τη στιγμή που τις ζητάει η τρόικα, οι μεταρρυθμίσεις έχουν εξισωθεί με μειώσεις μισθών, περικοπές επιδομάτων και απολύσεις.

Βέβαια, τα πράγματα δεν είναι έτσι.

Είναι κοινό, μυστικό ανά τον κόσμο, πως ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης των αρνητικών επιπτώσεων της βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής, είναι η απελευθέρωση της οικονομίας και η προσέλκυση επενδύσεων.

Η πολιτική σημασία της «άχρηστης γνώσης».

Ο κάθε πολίτης μπορεί πάρα πολύ εύκολα να διαπιστώσει ότι ζούμε στην εποχή της εκπληκτικότερης ροής πληροφοριών που γνώρισε ποτέ ο άνθρωπος.

Ποτέ στην ιστορία δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν είχαν τέτοια πρόσβαση σε μαζική συλλογή πληροφοριών όπως στις αρχές του 21ου αιώνα.

Ο πολιτισμός του 21ου αιώνα εδράζεται όσο ποτέ άλλοτε στην πληροφορία, στην επιστήμη, στην εκπαίδευση, στην κουλτούρα και, κατ’ επέκτασιν, στον εκδημοκρατισμό της γνώσεως.

Αυτός που θέλει να πληροφορηθεί και στην συνέχεια να μάθει έχει απίστευτες δυνατότητες.

Παρατηρείται έτσι σε πλανητικό επίπεδο ένας εκδημοκρατισμός της ροής πληροφοριών, οι οποίες διαδίδονται με απίστευτες ταχύτητες και, όχι λίγες φορές, καταρρίπτουν και κάποια τείχη λογοκρισίας.

Είμαστε τελειωμένοι!

Μοῦ ἔχει συμβῇ νὰ μπῶ σὲ λεωφορεῖο, ἐν τελῶς διαλυμένη ἀπὸ τὴν κούρασι, ἀλλὰ αὐτὴν τὴν σκηνὴ οὐδέποτε θὰ ἐπέτρεπα στὸν ἑαυτόν μου, καὶ στοὺς συνταξειδιῶτες μου, νὰ τὴν ζήσω.

 

Μοῦ φαίνεται πὼς ἀποτυπώνει τὴν μεγίστη Ὕβρι, ἐντὸς τῆς ὁποίας διαβιοῦμε!
Ἡ ἀναισθησία καὶ ἡ γαϊδουριὰ σὲ ὅλο της τὸ μεγαλεῖο!