The Mysteries of Love.

Antony & the Johnsons...

Το κλειστό επάγγελμα του υπουργού.

Ή αλλιώς: Αφήστε και κανένα μπουμπούκι να ανθίσει….

Ένα από τα πολλά στραβά του πολιτικού μας συστήματος, είναι και η μεγάλη «λειψανδρία» όσον αφορά στη στελέχωσή του.

Και λέγοντας λειψανδρία, δεν αναφέρομαι τόσο στην ποσοτική, όσο στην ποιοτική του σύνθεση.

Για αυτό και συνεχώς βλέπουμε τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα να ανακυκλώνονται σε θέσεις ευθύνης, υπουργικούς θώκους, κλπ.

Λες και δεν υπάρχουν άλλοι.

Λες και οι εκατό ή διακόσιοι ( το πολύ) αυτοί, που εδώ και δυο δεκαετίες εναλλάσσονται στα υπουργεία είναι οι μόνοι ικανοί.

Λες και η κοινωνία δεν παράγει πια αξιόλογα στελέχη.

Με αποτέλεσμα να βλέπουμε και να νιώθουμε στο πετσί μας την αναποτελεσματικότητα της πολιτικής μας τάξης, η οποία πλην  ελάχιστων εξαιρέσεων, χαρακτηρίζεται από ανεπάρκεια.

Από επαγγελματίες πολιτικούς… για να μη πω πολιτικάντηδες.

Από μια κλειστή μουχλιασμένη κάστα-συντεχνία, που δεν επιτρέπει το άνοιγμα της σε «ξένους».

Κάτι σαν τους φαρμακοποιούς δηλαδή…

Αλέξης ο ανεκδιήγητος!

Ο “ξύλινος πολιτικός λόγος” είχε επικρατήσει ως όρος μέχρι σήμερα και είναι σαφές τι περιλάμβανε.

Ένας άγνωστος πλανήτης γλωσσολογίας, φωνολογίας, σημασιολογίας και πραγματολογίας έξω από το γαλαξία της λογικής που χρησιμοποιείται αποκλειστικά από πολιτικούς και συγγενείς ανεξαρτήτως κομματικού couleur.

Στην καλή μας αριστερά, η μαχητικότητα συγχέεται με μια απίθανη υπερβολή, η οποία τις περισσότερες φορές οδηγεί σε κακοποίηση της γλώσσας.

Ενδεικτικά, μερικές ατάκες είναι fixed: “Πλατιά λαϊκά στρώματα” (ΚΚΕ, Λαφαζανικοί), δουλιά (ΚΚΕ), βάθεμα, κόντεμα, τα εις -εμα (ΚΚΕ, συνιστώσες) και εκατοντάδες άλλα παρόμοια.

Άλλοι έχουν copyright εκφράσεων που τις θεωρούν (οι ίδιοι) επικοινωνιακές και βαθέος περιεχομένου, αλλά στην ουσία είναι απλά πομπώδεις και κενές ωσάν αφρολέξ.

Ο τουιτεράκιας, ας πούμε, Παπαδημούλης δεν υπάρχει περίπτωση να δημοσιεύσει δελτίο τύπου ή να παρέμβει στο τηλε-στασίδι χωρίς εξυπνάδα τύπου “ευρωσφαλιάρα”, “ευρωκόλαφος”, “σας πιάσαμε με τη γίδα στον ώμο” και τέτοια ανυποφόρως “ευφυή”.

Η επανεκκίνηση της Δημοκρατίας.

Παρά την αποχώρηση της ΔΗΜΑΡ, πρέπει να ομολογήσουμε ότι είναι η πρώτη φορά στη μεταπολίτευση που μια κυβέρνηση συνεργασίας –κομμάτων με διαφορετική πολιτική καταγωγή και φιλοσοφία– κρατάει τόσο καιρό.

Κι αυτό μπορεί να αποδειχθεί μεγάλη δημοκρατική κατάκτηση.

Κατά κάποιον τρόπο το πολιτικό σύστημα διδάσκεται στην πράξη τη διαβούλευση, έστω σε επίπεδο πολιτικών αρχηγών.

Βεβαίως υπάρχουν κλυδωνισμοί, αλλά πιο περίεργο θα ήταν η απουσία τους.

Μόνο σε απολυταρχικά καθεστώτα παράγονται ομοφωνίες και αυτές είναι πλασματικές.

Η δημοκρατία εφευρέθηκε ώστε να εκφράζονται οι διαφορετικές απόψεις και τα ξεχωριστά συμφέροντα που προϋπάρχουν σε μια κοινωνία, αλλά να εκφράζονται εντός συγκεκριμένου πλαισίου κανόνων, το οποίο αποτρέπει τον αλληλοσκοτωμό.

Ψηφίστε Φαήλο!

Τον Φαήλο τον αγαπάμε ιδιαίτερα εδώ στον Ορθογράφο, ειδικά από τότε που μας διεμήνυσε ότι δεν μπορεί να κοιμηθεί, αν πρώτα δεν ξεκοκαλίσει το μπλογκ μας!

Για αυτό και τον συστήνουμε ανεπιφύλακτα σε όλους τους φίλους νεοδημοκράτες, που συμμετέχουν στο 9^ο τακτικό συνέδριο του κόμματός τους.

Αναδημοσιεύουμε λοιπόν το δικό του μήνυμα:

Δήλωση Σαμαρά για την επιλογή ΤΑΡ.

Από το Γραφείο Τύπου του πρωθυπουργού, εκδόθηκε σήμερα η εξής ανακοίνωση-δήλωση του Αντώνη Σαμαρά:

Παρασκευή, 28  Ιουνίου 2013

Δήλωση του Πρωθυπουργού, κ. Αντώνη Σαμαρά.
Για την επίσημη ανακοίνωση επιλογής του ΤΑΡ από την Κοινοπραξία Shah Deniz

Για ορισμένους η απόκτηση διδακτορικού τίτλου είναι...παιχνιδάκι.

Ή, τουλάχιστον, αυτό φαίνεται να ισχύει στην περίπτωση του Γιάννη Ανδριανού, «εξ

απορρήτων» του Κώστα Καραμανλή την περίοδο διακυβέρνησης της ΝΔ.

Ο νυν βουλευτής Αργολίδας και διευθυντής γραφείου Τύπου του πρώην πρωθυπουργού κατάφερε με χαρακτηριστική ευκολία να ξεκινήσει και να ολοκληρώσει τη διδακτορική διατριβή του στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο της Θράκης, για την οποία φέρεται ότι εργάσθηκε από τα τέλη του 2004 μέχρι τον Ιούνιο του 2008, όταν και ανακηρύχθηκε διδάκτορας.

Ήδη ο κ. Ανδριανός έχει αξιοποιήσει τον ακαδημαϊκό του τίτλο διδάσκοντας «Προστασία Πολιτιστικής Κληρονομιάς», «Ιστορία του Τύπου» και «Ευρωπαϊκό Πολιτισμό» στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών «Πολιτισμός και Εκπαίδευση» του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου.
Επίσης, πληροφορίες τον θέλουν να έχει βάλει πλώρη για παράλληλη πανεπιστημιακή καριέρα και στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.

Αυτό που ξενίζει, ωστόσο, είναι η γρήγορη ανέλιξη του άλλοτε αρθρογράφου της «Απογευματινής» στην πανεπιστημιακή ελίτ.

Ως πτυχιούχος Λυκείου, ο Γ. Ανδριανός είχε ήδη διανύσει μια αξιοπρόσεκτη πορεία στο εσωτερικό της ΝΔ με αφετηρία το γραφείο Τύπου του κόμματος κατά την προεδρία του Μ. Εβερτ (1994-1996)…

Διαλυτικά φαινόμενα στο Πασόκ.

Εκτός ΠΑΣΟΚ θέτει εαυτόν ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες του koolnews.gr.
Την ίδια ώρα οι εξελίξεις αναμένονται καυτές καθώς τον επικεφαλής της είναι πιθανόν να ακολουθήσει και ολόκληρη η Αριστερή Πρωτοβουλία η οποία εναντιώνεται στις επιλογές του ΠΑΣΟΚ σχετικά με την συγκυβέρνηση με την Νέα Δημοκρατία. 

Οι επίσημες ανακοινώσεις αναμένονται το απόγευμα.

Ο φίλος μου ο Γάτος…

Με αφορμή την χθεσινή παγκόσμια ημέρα κατά των ναρκωτικών, θυμήθηκα και αναδημοσιεύω ένα κείμενο που είχα γράψει πριν από δυο ακριβώς χρόνια για το Antinews, και το οποίο περιγράφει το πώς βλέπω εγώ τα ναρκωτικά…

…Ανεβάσαμε τις προάλλες μια μικρούλα είδηση για τη πρόθεση των Ολλανδών να περιορίσουν κάπως τη λειτουργία των διάσημων ναρκω-καφέ τους, και  έγινε ο κακός χαμός. Ογδόντα και βάλε σχόλια, για ένα ζήτημα που τελικά μάλλον απασχολεί πολλούς: Τα ναρκωτικά.

Άλλοι κάθετοι εναντίον, και άλλοι φανατικά υπέρ.

Τα επιχειρήματα πολλά, και από τους μεν και από τους δε.

Γνωρίζω πάνω κάτω την γενική επιχειρηματολογία όσων υποστηρίζουν την ανάγκη νομιμοποίησης των μαλακών (τουλάχιστον ) ναρκωτικών.

Και σε πολλά σημεία έχουν απόλυτο δίκιο, ακόμη και επιστημονικά αν το δούμε, πόσο μάλλον κοινωνικά.

Γνωρίζω όμως και τη περίπτωση του παλιού μου φίλου του «Γάτου».

Οι Τζοβάνιδες της ζωής μας…

Στο γυμνάσιο είχα ένα φίλο, τον Γιάννη.

Είχε έρθει στα 15 του στη Θεσσαλονίκη από ένα χωριό της Δράμας.

Προσαρμόστηκε αμέσως, και μάλιστα με το παραπάνω.

Ήταν η εποχή του Καραμανλή και του Ράλλη, οπότε και ο ιδιαίτερα φιλόδοξος Γιάννης, που πάνω απ όλα θαύμαζε τους πλούσιους, ήταν από τους πιο φανατικούς «δεξιούς».

Και σε μια εποχή που σχεδόν όλοι οι συνομήλικοί μας ακούγανε αντάρτικα, και φορούσαν μεταχειρισμένα στρατιωτικά τζάκετ, ο Γιάννης ξεχώριζε με το επιτηδευμένο «τσιναρίστικο» ντύσιμό του, δηλαδή Λακόστ, Σεμπάγκο, κλπ.

Ο Γιάννης ήταν από φτωχή οικογένεια αγροτών. Από ακτήμονες. Και μάλιστα κομμουνιστές. Με ιστορία διώξεων.

Και αυτό ήταν το μεγάλο του εμπόδιο στο να ζήσει τη ζωή που ονειρεύονταν.

Το μεγάλο του σύμπλεγμα.

Εμπόδιο στο να γίνει κι αυτός μέλος της τότε χρυσής νεολαίας, που ζούσε στον μικρόκοσμό της, περιπλανώμενη μεταξύ καφετεριών, ντισκοτέκ, και τουριστικών παραλιών, πιστή στα κελεύσματα του … Ίακχου.

Κατάφερε όμως να γίνει πωλητής ρούχων σε ένα από τα πιο ιν καταστήματα της Θεσσαλονίκης (Bruno), ενώ παράλληλα δούλευε τα βράδια ως σερβιτόρος σε μια εξίσου ιν ντισκοτέκ (Figaro)…