Η κυρία είναι σκάρτη...

Επειδή διαβάζω διάφορα σχόλια και μηνύματα, κλπ στο φέισμπουκ από "προδομένες" ψυχές, τους αφιερώνω το τραγούδι αυτό του Πασχάλη Τερζή, με την επισήμανση "ας πρόσεχαν"!

Εισοδισμός στη φαιά Δύση (μια φανταστική ιστορία).

«Το τέρας έχει νύχια

Γαμψά και κοφτερά

Το τέρας έχει ουρά

Μα εγώ αγαπώ το τέρας…»

Γιώργος Μαρίνος

Όσοι αντικομμουνιστές εντρυφήσαμε στον Τρότσκι και τον τροτσκισμό, γνωρίζουμε την λέξη αυτή -εισοδισμός-, που υιοθέτησαν οι λιγοστοί τροτσκιστές που επέζησαν από τις σταλινικές… χμμ… περιποιήσεις. 

Μια μερίδα λοιπόν απ’ αυτούς, προσχώρησαν στην άποψη ότι μπορούν να κάνουν τα δικά τους, εισδύοντας σε κόμματα εξουσίας.

Κλασικό παράδειγμα η συνεργασία του αείμνηστου Πάμπλο στο κίνημα του Μπουμεντιέν στην Αλγερία, που προσέφερε τις γνώσεις του στα θέματα κοινωνικοποιήσεων.

Το ίδιο συνέβη μαζικά και στο ΠΑΣΟΚ της συριζέικης φάσης του, ώσπου η καθοδήγηση τους πήρε χαμπάρι και τους διέγραψε μαζικά από τις Τ.Ο.

Οι άνθρωποι πολλά είχαν συνεισφέρει στο νεαρό κίνημα, αλλά όταν άρχισε αυτό να ανδρώνεται, η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών επανελήφθη αναίμακτα.

Γιατί η ΝΔ διόριζε αριστερούς;

Στην πρόσφατη ομιλία του στο συνέδριο της ΝΔ ο Αντώνης Σαμαράς είπε κάτι το πολύ ενδιαφέρον: « ΠΑΣΟΚ και ΝΔ διόριζαν, αλλά κυρίως ανθρώπους της Αριστεράς».

Η ενδιαφέρουσα παρατήρηση του πρωθυπουργού πραγματικά άγγιξε την ουσία ενός πολύ σοβαρού προβλήματος (που σίγουρα θα αποσιωπηθεί από τα περισσότερα ΜΜΕ).

Όμως, δεν πήγε βαθύτερα.

Το ερώτημα είναι αν πράγματι ισχύει η εκτίμηση του πρωθυπουργού, τότε γιατί το έκανε;

Γιατί γέμιζε η ΝΔ την ΕΡΤ με ανθρώπους της Αριστεράς;

Και η απάντηση στο ερώτημα αυτό αποκαλύπτει το δράμα της Ελλάδας.

Αν η Νέα Δημοκρατία είχε γεμίσει την ΕΡΤ με Αριστερούς και αν οι Δεξιοί δήμαρχοι είχαν κάνει ακριβώς το ίδιο με τους δημοτικούς ραδιοσταθμούς, αυτό οφείλετο σε ένα και μοναδικό λόγο: ότι πίστευαν πως με αυτό τον τρόπο εξασφάλιζαν «προοδευτικό άλλοθι».

 

Για όλα φταίνε οι «εφοριακοί»;

Κρατήστε την αναπνοή σας και διαβάστε:

Τα όσα διαδραματίζονται με τη λίστα Laggard είναι γνωστά. 

Η απροθυμία  όλων των κυβερνήσεων για την πάταξη της φοροδιαφυγής είναι γνωστή και δεδομένη. 

Το γεγονός και μόνο ότι, ο ίδιος ο υπουργός Οικονομικών κατηγορείται για την νόθευσή της είναι ενδεικτική. 

Αυτό όμως, αυτή η λίστα δεν είναι τίποτα, μπροστά σε μια άλλη λίστα… 

Δείτε λοιπόν με πολύ μεγάλη προσοχή τι συμβαίνει με μια άλλη λίστα:  

Τη λίστα των 1750 (περίπου ) φυσικών προσώπων (φορολογούμενων Μεγάλου Πλούτου). 

Η επιλογή  έγινε από τη βάση δεδομένων, των φορολογουμένων της Γενικής Γραμματείας Πληροφοριακών Συστημάτων του Υπουργείου Οικονομικών (ΕΤΑΚ 2008 - Διπλότυπα Φ.Μ.Α, λοιπά  τεκμήρια δαπάνης χρήσεων  δάνεια, τυχών καταθέσεις κ.λπ.). 

Για τον έλεγχο των παραπάνω Φυσικών Προσώπων, στα πλαίσια του προγράμματος Υλοποίησης σχεδίου κατά της φοροδιαφυγής 2010 - 2011, με χρήση της εφαρμογής στόχευσης του συστήματος ELENXIS (υπεύθυνη ομάδας ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗ) συγκροτήθηκαν το Μάιο του 2011, με έδρα την Αθήνα τη Θεσσαλονίκη, την Πάτρα, τη Λάρισα και τα Γιάννινα, αρχικά 32 Ειδικά Συνεργεία Ελέγχου που αυξήθηκαν σε 49 τέλους του ίδιου χρόνου.  

Η δυσανεξία της Αριστεράς.

Γράφει σχολιαστής στο fb, σε συζήτηση για τα "της ΔΗΜΑΡ":

"Είναι αξιοπρόσεκτο και λέει πολλά το ότι το 95% (ίσως να λέω και λίγο) αναλόγου ενδιαφέροντος και επιπέδου απόψεων προέρχεται από ανθρώπους είτε εκτός κομμάτων είτε εντός αλλά χωρίς αξιόλογη επιρροή."

Και πέφτει διάνα: η συζήτηση για την κυβερνώσα αριστερά, την κεντροαριστερά, την ανανεωτική και μεταρρυθμιστική, την φιλελεύθερη αριστερά κλπ που συνεχίζεται αενάως από την ημέρα που ανακοινώθηκε η χρεοκοπία του ελληνικού κράτους πριν τρία χρόνια, καρκινοβατεί.

Και κάθε λογικός άνθρωπος αναρωτιέται: "καλά τόσο δύσκολοι είναι οι αριστεροί στο να συναινέσουν, να τα βρουν και να κυβερνήσουν όπως κάνουν οι δεξιοί, οι πασόκοι, οι συριζαίοι τόσον καιρό;"

Που κολλάει συνεχώς "το πράγμα";

Πρόεδρε γερά!!!!!!!!!

Το είχα γράψει και μια άλλη φορά.

Ο Σαμαράς είναι άτυχος, αλλά είμαστε τυχεροί όλοι εμείς που υπάρχει.

Και είναι άτυχος διότι, σε εποχές ήρεμου κοινοβουλευτισμού, οικονομικής ευμάρειας, κλπ όπως οι δυο προηγούμενες δεκαετίες που περάσαμε, το «επάγγελμα» του πολιτικού, είναι όνειρο.

Κάτι σαν «ροκ σταρ», αλλά στο πιο σοβαροφανές.

Και όχι μόνο σε επίπεδο πρωθυπουργού, αλλά ακόμη και σε αυτό του απλού βουλευτή ή του … παράγοντα.

Δείτε π.χ. την Μπιρμπίλη, ή οποιονδήποτε γόνο.

Μιλάμε για λαϊκή λατρεία, για θαυμαστές, για παρατρεχάμενους, για προνόμια, για λιμουζίνες, συνοδείες ασφάλειας, κλπ.

Καταστάσεις εικονικής πραγματικότητας.

Μια χαλαρή πρωθυπουργική θητεία έχει τα ταξιδάκια της, τα συνέδριά της, τα διεθνή φόρα, και άλλα τέτοια πολλά που ο μέσος πολίτης τα βλέπει μόνο σε ταινίες, ή στα δελτία των ειδήσεων.

Όταν όλα πάνε καλά, ο εκάστοτε πρωθυπουργός ζει σαν ένας μικρός Θεός.

Όλο δεξιά…

Ένα από τα σενάρια που διηγούνται «κύκλοι» του ΣΥΡΙΖΑ περιγράφει το μέλλον του Μάκη Βορίδη ως ηγέτη της μεγάλης Δεξιάς που θα χωνεύει στο μεγάλο στομάχι της από Κεντρώους μέχρι χρυσαυγίτες.

Α, ναι, το διηγούνται άνθρωποι που συνομιλούν με υψηλά κλιμάκια της Κουμουνδούρου.

Ο Σαμαράς, λέει, κράτησε τον Βορίδη εκτός κυβέρνησης προκειμένου να τον προστατεύσει από τη φθορά της καθημερινής διαχείρισης, επιτρέποντάς του να αρθρώνει σφαιρικό λόγο στη Βουλή.

Στην κατάλληλη στιγμή θα του μεταβιβάσει το κόμμα και τότε, ο Βορίδης, θα αναλάβει την αναγέννηση της μεγάλης εθνικής παρατάξεως.

Είναι, άλλωστε, ένα πρόσωπο που μπορεί να συνομιλήσει με όλες τις αποχρώσεις της Δεξιάς: από τη φιλελεύθερη μπλε, μέχρι τη χρυσαυγίτικη μαύρη.

The Mysteries of Love.

Antony & the Johnsons...

Το κλειστό επάγγελμα του υπουργού.

Ή αλλιώς: Αφήστε και κανένα μπουμπούκι να ανθίσει….

Ένα από τα πολλά στραβά του πολιτικού μας συστήματος, είναι και η μεγάλη «λειψανδρία» όσον αφορά στη στελέχωσή του.

Και λέγοντας λειψανδρία, δεν αναφέρομαι τόσο στην ποσοτική, όσο στην ποιοτική του σύνθεση.

Για αυτό και συνεχώς βλέπουμε τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα να ανακυκλώνονται σε θέσεις ευθύνης, υπουργικούς θώκους, κλπ.

Λες και δεν υπάρχουν άλλοι.

Λες και οι εκατό ή διακόσιοι ( το πολύ) αυτοί, που εδώ και δυο δεκαετίες εναλλάσσονται στα υπουργεία είναι οι μόνοι ικανοί.

Λες και η κοινωνία δεν παράγει πια αξιόλογα στελέχη.

Με αποτέλεσμα να βλέπουμε και να νιώθουμε στο πετσί μας την αναποτελεσματικότητα της πολιτικής μας τάξης, η οποία πλην  ελάχιστων εξαιρέσεων, χαρακτηρίζεται από ανεπάρκεια.

Από επαγγελματίες πολιτικούς… για να μη πω πολιτικάντηδες.

Από μια κλειστή μουχλιασμένη κάστα-συντεχνία, που δεν επιτρέπει το άνοιγμα της σε «ξένους».

Κάτι σαν τους φαρμακοποιούς δηλαδή…

Αλέξης ο ανεκδιήγητος!

Ο “ξύλινος πολιτικός λόγος” είχε επικρατήσει ως όρος μέχρι σήμερα και είναι σαφές τι περιλάμβανε.

Ένας άγνωστος πλανήτης γλωσσολογίας, φωνολογίας, σημασιολογίας και πραγματολογίας έξω από το γαλαξία της λογικής που χρησιμοποιείται αποκλειστικά από πολιτικούς και συγγενείς ανεξαρτήτως κομματικού couleur.

Στην καλή μας αριστερά, η μαχητικότητα συγχέεται με μια απίθανη υπερβολή, η οποία τις περισσότερες φορές οδηγεί σε κακοποίηση της γλώσσας.

Ενδεικτικά, μερικές ατάκες είναι fixed: “Πλατιά λαϊκά στρώματα” (ΚΚΕ, Λαφαζανικοί), δουλιά (ΚΚΕ), βάθεμα, κόντεμα, τα εις -εμα (ΚΚΕ, συνιστώσες) και εκατοντάδες άλλα παρόμοια.

Άλλοι έχουν copyright εκφράσεων που τις θεωρούν (οι ίδιοι) επικοινωνιακές και βαθέος περιεχομένου, αλλά στην ουσία είναι απλά πομπώδεις και κενές ωσάν αφρολέξ.

Ο τουιτεράκιας, ας πούμε, Παπαδημούλης δεν υπάρχει περίπτωση να δημοσιεύσει δελτίο τύπου ή να παρέμβει στο τηλε-στασίδι χωρίς εξυπνάδα τύπου “ευρωσφαλιάρα”, “ευρωκόλαφος”, “σας πιάσαμε με τη γίδα στον ώμο” και τέτοια ανυποφόρως “ευφυή”.