Το αγκάθι της παιδείας…

Η χρονιά που έρχεται θα είναι δύσκολη για την Εκπαίδευση.

Σχολεία, πανεπιστήμια και ΤΕΙ είναι υποχρεωμένα να λειτουργήσουν με ακόμα μικρότερη χρηματοδότηση, με ακόμα μικρότερο αριθμό διδασκόντων και διοικητικών υπαλλήλων.

Η δημόσια εκπαίδευση πληρώνει τις ασυνάρτητες πολιτικές της δανεικής ευδαιμονίας με τους μαζικούς πελατειακούς διορισμούς χωρίς κανένα σχέδιο.

Πληρώνει με τρόπο τραυματικό την πολιτική των καθυστερήσεων στην οποία επιδόθηκαν όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις, που αντί να προχωρήσουν άμεσα σε αξιολόγηση δομών και προσωπικού, έσπρωχναν τα προβλήματα κάτω από το χαλί.

 Σήμερα, που ο κόμπος έφτασε στο χτένι, η παρούσα κυβέρνηση «χτυπάει όπου βρίσκει» σε μια απέλπιδα προσπάθεια να περιορίσει το κράτος και μαζί με αυτό και τα ελλείμματά του.

Η αναξιοκρατία και η αδικία κυριαρχούν και πάλι.

Και αυτό προκαλεί απελπισία και οργή.

Σφίξανε και οι ζέστες…

Ουφ τι ζέστη είναι αυτή;   Φύλλο δεν κουνιέται.

Έχω μείνει μ΄ ένα ελαφρύ σορτσάκι αλλά ο ιδρώτας κυλάει  στο πρόσωπο.

Κι είναι μόλις η ενδεκάτη πρωινή…

Τι θα γίνει τη δωδεκάτη ή τη τρίτη; 

Κάθε σκέψη να πάω σε  παραλία να δροσιστώ έχει απορριφθεί, αφού  η διαδρομή πήγαινε έλα  πενήντα χιλιόμετρα, απαιτεί  καύσιμο κι αν προσθέσουμε τα απαραίτητα  εκεί, θα φτάσουμε κοντά στα 30 ευρώ ποσό το οποίο σκέφτεσαι να δώσεις στις μέρες μας.

Κι έτσι παραμένω φυλακισμένος στο πατρικό μου στο χωριό παρέα με τα τρελλοτζιτζίκια, τα μόνα που χαίρονται και τραγουδάνε στη ζέστη.

Α και τις γιαγιάδες της γειτονιάς.

Γιατί η γειτονιά μας  έχει  ένα μόνο παππού, το ξάδερφο μου τον Γιώργο. Μετράω πόσες είναι, η Γιώργενα, η Νίκενα, η Κώστενα, η Βασίλενα, ξανά η Κώστενα, η Χριστάκενα, η Γάκενα, η Κώτσενα, η βάβω Ότα, η Μάκενα.

Δέκα γιαγιάδες, ζωή νάχουνε και σίγουρα έχω ξεχάσει κάποιες, οι οποίες έχουν ξαποστείλει τους άντρες τους εδώ και πολλά χρόνια.

Κι όλες, έτσι λένε, υπεραγαπούσαν τους άντρες τους.

Μεταξύ μας τώρα, εγώ δεν τις πιστεύω.

Δεν έχω δει και καμιά τους να υποφέρει από την απουσία τους.

Το άθλιο φαγητό των ελληνικών νησιών.

Θυμάμαι όταν πήγαινα διακοπές στα περίφημα greek islands, κάθε φορά που καθόμουνα κάπου να φάω αναρωτιόμουν: «θα φάω καλά;», «θα μου πιάσουν τον ποπό;», «τι ποιότητα θα έχει το φαγητό;».

Λυπάμαι που το λέω, αλλά τις περισσότερες φορές έφευγα απογοητευμένη.

Οκτώ στα δέκα μαγαζιά έβλεπαν τον επισκέπτη ως αρπαχτή.

Tweedley dee...

Bob Dylan.... ο μοναδικός!

Η γκλαμουριά της τσόντας…

Μέχρι πρόσφατα η λέξη «τσόντα» δεν μου έφερνε στο μυαλό «βρώμικα» πράγματα. Αντίθετα με γύριζε πίσω, σε πολύ τρυφερά χρόνια.

Μου θύμιζε τους συμμαθητές μου από το γυμνάσιο, κάτι αγόρια αναστατωμένα από τις ορμόνες και με σπυράκια στο πρόσωπο που έκαναν κοπάνες για να πάνε στο ΣΙΝΕΕΠ.

Αν και το σχέδιο τους ήταν πάντα μυστικό, ολόκληρο το σχολείο το είχε βούκινο, γι' αυτό και την άλλη μέρα τους κοιτούσαμε καλά-καλά στο πρόσωπο, ώστε να διαπιστώσουμε τα ίχνη που άφησαν πάνω τους οι «ταινίες σεξ».

Τα κορίτσια δεν είχαμε καμιά δουλειά με αυτά τα πράγματα και δε θυμάμαι ούτε μία που σε κείνη την ηλικία να είχε δει πορνό.

Ήταν μια αποκλειστικά αγορίστικη υπόθεση, ωστόσο οι «δονήσεις» του έφταναν ως εμάς.

Ξέραμε για την κατάσταση που επικρατούσε μέσα στο σινεμά, τις «ομαδικές μαλακίες», τους περίεργους τύπους που κοιτούσαν ξελιγωμένοι τους μαθητές, ξέραμε πως μπορούσαν να τους αντιμετωπίσουν χωρίς κλάψες και τραύματα, με όπλο τους το χιούμορ και τη γενναιότητα που προκύπτει από την άγνοια κινδύνου.

Ήμασταν επίσης ενήμερες για την κακοτεχνία τους, τους «προικισμένους» πρωταγωνιστές, τα διαβόητα «κοντινά πλάνα», είχαμε αντιληφθεί την παρακμιακή τους ενοχή.

Είμαστε όλοι ΣΥΡΙΖΑ!

Τι θα γίνει αν πέσει η παρούσα κυβέρνηση;

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ έτοιμος να κυβερνήσει κι αν ναι πώς και με ποιους θα το κάνει;

Έσωσε ο Βενιζέλος τον Σαμαρά και το αντίθετο;

Τελικά θα καταστραφεί η Ελλάδα αν πάμε σε εκλογές και αποφασίσει ο κόσμος τι θέλει;

Είναι μερικές από τις ερωτήσεις που συχνά – πυκνά κάνουν όλοι περιμένοντας μήπως δουν φως στο τούνελ αλλά και προβλέποντας ότι έρχονται τους επόμενους μήνες ραγδαίες πολιτικές εξελίξεις.

Υπάρχει ζωή πριν από τον θάνατο;

Ζούμε στην εποχή της ασυναρτησίας.

Σε όλα τα επίπεδα.

Πολιτικά, οικονομικά, και κοινωνικά.

Στο πολιτικό επίπεδο, το ΠΑΣΟΚ του «Έξω από την ΕΟΚ» συνεργάζεται κυβερνητικά με την ΝΔ, προκειμένου η χώρα να παραμείνει στο ευρώ, και στην ΕΕ.

Με ότι υποχωρήσεις σημαίνει αυτό για την ΝΔ του Σαμαρά (που ώρες ώρες είναι μόνο κατ’ όνομα πρωθυπουργός, αφού ο Μπένυ ζητάει … παπάδες προκειμένου να τον στηρίξει, και σίγουρα δεν το κάνει εξαιτίας της μεγάλης του καρδιάς).

Μια ετοιμόρροπη συγκυβέρνηση, στο έλεος διάφορων λαϊκιστών βουλευτών, και κόντρα σε κάποιους άλλους ανισόρροπους γιαλαντζί αριστερούς (Σύριζα),και σε όψιμους αλαφιασμένους Ελληναράδες (Αν.Ελ) που ονειρεύονται εθνική ανεξαρτησία, δραχμές,  και…. φακές εισαγωγής.

Τέλος στην ασυλία των νταβατζήδων.

Έχουν χυθεί τόνοι μελάνης για το πάρτι που στήθηκε τα τελευταία 30 χρόνια με τα δημόσια έργα, τις συμβάσεις σε «κολλητούς» επιχειρηματίες ή τους διαγωνισμούς για τα μάτια του κόσμου.

Οι γνωστοί σε όλους νταβατζήδες του δημοσίου έπαιρναν δουλειές κάτω από το τραπέζι, αφού λάδωναν πολιτικούς και μη, υπερτιμολογούσαν τα έργα, εξανάγκαζαν το δημόσιο να υπογράφει λεόντιες συμφωνίες που το δέσμευαν για δεκαετίες ενώ το χρήμα έρεε άφθονο γιατί ήταν δανεικό.

Τόσοι και τόσοι επιχειρηματίες έχουν περάσει, τόσες και τόσες ξένες και ελληνικές εταιρείες έχουν πλουτίσει και τα «έφαγαν μαζί» με πολιτικούς κι όχι μόνο.

Έφτασε λοιπόν το πλήρωμα του χρόνου.

Θες η κρίση, θες ότι η κοινωνία δεν αντέχει άλλο να διαλύεται ενώ οι μόνιμοι θαμώνες της Μυκόνου κάνουν πάρτι με το δημόσιο χρήμα;

Θες ότι υπάρχουν και «τρελοί» με την καλή έννοια δικαστές που δεν αντέχουν άλλο την αδικία, θες ότι η κυβέρνηση αυτή είτε γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς είτε γιατί το θέλει και η ίδια κινεί τις εξελίξεις;

Εφορία Κηφισιάς... Ιστορία μου, αμαρτία μου!

Κάτι στραβό επικρατεί στην εφορία Κηφισιάς, αφού έφορος και προσωπικό (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) την έχουν δει κάτι παραπάνω και από... τον Πάπα Βενέδικτο. Είναι περιττό να σας περιγράψω το ύφος τους, όπως και τον τρόπο που αντιμετωπίζουν τον κόσμο που πάει να βρει άκρη και φεύγει με 25 πίεση.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν είναι αριθμοί.

«Εδικαιούτο (επώνυμο κομματικό στέλεχος) να κάνει δώρο στον εαυτό του, αλλά όχι και πεντακόσια εκατομμύρια»! Φράση- έναυσμα του μεγάλου κοινωνικού μετασχηματισμού την δεκαετία του ’80.  

Πανικόβλητοι σήμερα ψάχνουμε μεθόδους για την αναχαίτιση της διαφθοράς. Ξυπνήσαμε καθυστερημένα.

Ξεχνάμε τις εκρηκτικές συνέπειες που έχει για την κοινωνική ψυχολογία η επισημοποιημένη αμνήστευση και νομιμοποίηση της κατάχρησης του δημοσίου χρήματος, της δωροδοκίας, της κάρπωσης κέρδους από την άσκηση εξουσίας.

Ακόμα και οι ιδιοφυέστερες τεχνικές θεσμικών μεταρρυθμίσεων είναι αδύνατον να αναστείλουν την δυναμική της διαφθοράς.