It Should Have Been You...

The Waterboys!

Οποιος κάνει καλά τη δουλειά του πάει σπίτι του;

Μακάριοι οι αδιάφοροι, οι ντιλαδόροι, οι ισορροπιστές και οι λουφαδόροι της κάθε κυβέρνησης.

Εντάξει, μπορεί να το έχουμε καταλάβει ότι ο ανασχηματισμός εδώ και πολλά χρόνια είναι μια πολιτικάντικη τακτική με πολύ short ορίζοντες, που ενίοτε γυρίζει και μπούμερανγκ.

Σαν κάτι ζευγάρια που επειδή δεν πάει καλά ο γάμος τους κι έχουν και ένα παιδάκι, δεν ξέρουν τι να κάνουν και καταλήγουν να του κάνουν αδελφάκι μπας και φτιάξει λίγο η κατάσταση…

Η άκρα του τάφου σιωπή για την καταδίκη Καμμένου.

Μία πολύ σημαντική δικαστική απόφαση για τα πολιτικά ήθη και έθιμα στην χώρα μας πέρασε «στα ψιλά», προφανώς δι’ ευνόητους λόγους, άσχετους όμως με την δημοκρατία και την ενημέρωση.

Γνήσιο προϊόν της αντιμνημονιακής υστερίας στην χώρα μας, ήτοι της αρνήσεως οποιασδήποτε αλλαγής από το στρεβλό παρελθόν, ο κ. Πάνος Καμμένος, ιδρυτής και πρόεδρος από διετίας του κόμματος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, καθημερινά υβρίζει, απειλεί, φωνασκεί και χλευάζει την νοημοσύνη αυτών των συμπατριωτών μας που έχουν την παράξενη μανία να… σκέπτονται.

Άλλο λαϊκός και άλλο λαϊκιστής…

Μερικοί τα μπερδεύουν. Λαϊκός δεν σημαίνει πανηγυριτζής.

Δεν σημαίνει ευτελής, βάρβαρος, ημιμαθής ή και αγράμματος, για κατανάλωση. Η αληθινή λαϊκότητα απέχει από αυτήν της τηλοψίας, όσο το αυθεντικό λαϊκό τραγούδι από τα σκυλοτράγουδα.

Άλλο ο Μάρκος κι άλλο ο Καρβέλας.

Το απόσταγμα της αληθινής λαϊκότητας είναι λιτό, δωρικό, ποτέ φλύαρο κι ευτελές.

Είναι σαν να συγκρίνεις το ζεϊμπέκικο του μάγκα με αυτό το χοροπηδηχτό πράμα, που χορεύουν μπουλουκηδόν στις πίστες αποτριχωμένα αγοράκια με κολλητά παντελόνια και τατουάζ ή μισοξεβράκωτες γκόμενες, με το διάστρεμμα εν όψει λόγω γόβας.

Στα όρια της γελοιότητας…

Στο πρωτοσέλιδο των New York Times δημοσιεύθηκε φωτογραφία από τις ειρηνικές συγκρούσεις των ευγενικών και εύθραυστων καθαριστριών που ευπρεπώς και με διακριτικότητα πολιτισμένου πολίτη, καταλαμβάνουν την είσοδο, κατασκηνώνουν πότε στο Υπουργείο Οικονομικών και πότε στην αυλή των Δικαστηρίων εκβιάζοντας-πάντοτε συμβολικά – την επαναπρόσληψη τους.

Τον πόλεμο αυτόν αποτύπωσε το δημοσίευμα με μια εύγλωττη φωτογραφία που αδικεί όμως την «μαχητικότητα» των εν λόγω δημοσίων υπαλλήλων που συμπτωματικώς με αυτή την ειδικότητα (δημοσίων υπαλλήλων–καθαριστριών) δεν θα βρούμε σε άλλο κράτος της μετα-σοβιετικής Ευρώπης..

Φτιάχνοντας τη τέλεια καταιγίδα…

Πολύ λογικά ο κ. Ανδρέας Λοβέρδος ζήτησε χρόνο για να μην πάρει δυσάρεστες αποφάσεις με τους διοικητικούς των ΑΕΙ.

Εκλογές έρχονται και θα χρειαστεί κάθε ψήφο όχι μόνο για να βγει βουλευτής, αλλά με μία ακόμη πρωτιά στη Β΄ Αθηνών αποκτά πλεονέκτημα στον αγώνα για την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ.

Blue Jean Blues...

ZZ Top

Τριάρα: Σταθερή αξία…

Λίγο επειδή μικροδείχνω, λίγο επειδή μικροφέρνω, και κυρίως επειδή παλιμπαιδίζω γενικώς, οι περισσότεροι απ’ αυτούς με τους οποίους συναναστρέφομαι είναι συνήθως αρκετά πιο μικροί σε ηλικία από εμένα, από 25άρηδες, ως το πολύ 40αρηδες.

Με αποτέλεσμα ώρες ώρες να αισθάνομαι σαν τον Ντόριαν Γκρέι, και να απευθύνομαι σε ώτα μη ακουόντων, εκπέμποντας σε μια άλλα συχνότητα.

Και αυτό διότι οι «πιτσιρικάδες» αυτοί μεγάλωσαν σε μια διαφορετική από τη δική μου Ελλάδα, αγνοώντας βασικές παραμέτρους του τι πραγματικά εστί «ψωροκώσταινα»…

Οι μετανάστες ευχαριστούν τον … Σάντος.

Για λόγους ειλικρίνειας, θα ήθελα να ξεκαθαρίσω από την αρχή του κειμένου πως σταμάτησα να υποστηρίζω την εθνική Ελλάδας από τη μακρινή εποχή που την ανέγραφαν εθνική Ελλάδος και στην ομάδα συμμετείχε ο «ακατονόμαστος» –όσο έπαιζε σε μας, στον Ολυμπιακό, το πλήρες όνομά του ήταν Γιώργος Δεληκάρης–, εκπροσωπώντας την ομάδα του Πειραιά.

Όταν αυτός έφυγε, τελείωσε και η σχέση μου με την εθνική Ελλάδας.

Οπότε, εκ προοιμίου, δεν είμαι ο πιο αντικειμενικός ποδοσφαιρόφιλος για να μιλήσει σχετικά με την –ακόμη μια– άθλια εμφάνισή της στο χθεσινό αγώνα του Παγκόσμιου Κυπέλλου Βραζιλίας.

Η ιστορία της πλατείας Εξαρχείων…

Πολλά και διάφορα έχουν γραφτεί κατά καιρούς για την περιοχή των Εξαρχείων. Η φήμη που τα συνοδεύει, κατά κόρον αρνητική: «Άνδρο παρανομίας», «αυτόνομο κράτος», «χώρος επεισοδίων», είναι μόνο μερικοί από τους... ελαφρύτερους χαρακτηρισμούς που της έχουν αποδοθεί.

Μύθοι και πραγματικότητες έχουν μπλεχτεί, δίχως να επηρεάζουν ούτε στο ελάχιστο την ταυτότητα των Εξαρχείων και, κυρίως, την ιστορική σημασία που διαδραμάτισαν για πνευματικά, ιδεολογικά και πολιτιστικά ρεύματα που εμφανίστηκαν κατά καιρούς και βρήκαν στην περιοχή πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθούν...