Η μεγάλη απόδραση: Εκλογές Σεπτεμβρίου 2015…

Εν τέλει αποδείχτηκε για μια ακόμα φορά πως ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας προσωπικά, κατόρθωσαν να κερδίσουν το στοίχημα που έθεσαν με το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015: Και να εξαπατήσουν τους Έλληνες αντιμνημονιακούς μέσα από ένα ψευδεπίγραφο δίλημμα, αλλά και να τους μεταβάλουν σε μνημονιακούς, οδηγώντας τους σε ένα πρωτοφανές αδιέξοδο μια και η εμμονή στην αντιμνημονιακή ρητορεία οδηγούσε στον… Βαρουφάκη, τη Ραχήλ και τη Ζωή.

Η δυναμική του δημοψηφίσματος, αυτού του 62% των Ελλήνων που συντάχθηκε με το ΟΧΙ, ήταν αρκετή ώστε στον απόηχό του, μέσα σε μόλις δύο μήνες –και πριν αρχίσουν οι Έλληνες να καταβάλουν το πανάκριβο κόστος του μνημονίου–, να προσφέρει στον Τσίπρα ένα σημαντικό προβάδισμα έναντι των παλαιο-μνημονιακών αντιπάλων του.

Διότι εάν όλες οι μείζονες επιλογές ήταν εξ ίσου μνημονιακές, για ποιο λόγο να επιλέξει κανείς τους φθαρμένους παλαιο-μνημονιακούς και όχι τους νεο-μνημονιακούς;

Ομάδα που χάνει, αλλάζει…

Οι προπονητές ποδοσφαίρου υποστηρίζουν ότι «ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει». Αυτό λογικά συνεπάγεται ότι ομάδα που χάνει πρέπει να αλλάξει.

Η ομάδα της Νέας Δημοκρατίας ηττήθηκε στις ευρωεκλογές του 2014, στις εκλογές του Ιανουαρίου και στο δημοψήφισμα εντός του 2015, αλλά δεν άλλαξε.

Οπότε το αποτέλεσμα των εκλογών της 20ής Σεπτεμβρίου ήταν περίπου προδιαγεγραμμένο, άλλη μια ήττα, μια οικτρή αποτυχία.

Αυτή την φορά πιο οδυνηρή από ποτέ, επειδή η Νέα Δημοκρατία είχε απέναντί της την χειρότερη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης, η οποία διακρίθηκε στην αποδιάρθρωση όσων δομών του κράτους και της κοινωνίας είχαν επιβιώσει από την λαίλαπα των τελευταίων ετών...

Όλα θολά και απαίσια…(ή μήπως όχι;)

Πως το είπε πει ο Καρυωτάκης; «Όλα θολά κι απαίσια… πιο άθλια κι από πριν»! Και είχε δίκιο, άσχετα αν όταν το έλεγε δεν είχε υπόψη του το μακρινό μέλλον, δηλαδή το δικό μας παρόν.

Όλα θολά κι απαίσια λοιπόν, και τα κεφάλια ξανά μέσα για κάποιο διάστημα, με έναν λαό που «έχει τον ίλιγγο του θανάτου», που θα έλεγε κι ο Καρυωτάκης, και στον οποίο θα κάνει κουμάντο ο ανανεωμένος Αλέξης μαζί με τον κολλητό του τον όψιμο αριστερό συγκαμένο, σε μια Ελλάδα που οι πολίτες της ενσαρκώνουν το «βαράτε με κι ας κλαίω»...

Ούτε μέρα για πανηγυρισμούς…

1.     Θρίαμβος, καθαρά προσωπικός και μεγάλος θρίαμβος, του Αλέξη Τσίπρα. Το γράφω από τον Ιούλιο. Είναι πολιτικά κυρίαρχος. Η ημερομηνία που επέλεξε για εκλογές ήταν ιδανική γι’ αυτόν. Αλλά νομίζω ότι σήμερα έφτασε στο απόγειο της δύναμής του.

Από εδώ και πέρα αρχίζουν τα πολύ δύσκολα.

Οι 155 βουλευτές είναι πολύ λίγοι. 

Τι μας περιμένει από αύριο…

Σε καθεστώς ασφυκτικών πιέσεων χρόνου θα βρεθεί η νέα κυβέρνηση αμέσως μετά τη συγκρότησή της, καθώς οι δεσμεύσεις οι οποίες έχουν αναληφθεί με το μνημόνιο αλλά και η εικόνα εκτροχιασμού που εμφανίζει ο προϋπολογισμός δεν αφήνουν το παραμικρό περιθώριο εφησυχασμού.

O χρόνος θα είναι ο μεγαλύτερος αντίπαλος της νέας κυβέρνησης και του νέου οικονομικού επιτελείου, που κληρονομεί μια «μαύρη τρύπα» στα έσοδα του προϋπολογισμού ύψους 4,1 δισ. ευρώ και από την πρώτη στιγμή θα κληθεί να αναστρέψει την αρνητική εικόνα για να επιτευχθεί ο στόχος του νέου μνημονίου που προβλέπει πρωτογενές έλλειμμα 0,25% του AEΠ για φέτος. Όμως, ακόμη και αυτός ο στόχος είναι αμφίβολο αν θα επιτευχθεί σε συνθήκες ύφεσης και σε καθεστώς capital controls, ενώ στα ταμεία του Δημοσίου θα πρέπει να εισρεύσουν έσοδα ύψους 18,1 δισ. ευρώ έως το τέλος Δεκεμβρίου.

Παράλληλα, μέχρι το τέλος του έτους η νέα κυβέρνηση θα πρέπει να περάσει από τη Bουλή και να νομοθετήσει μια σειρά από δύσκολα προαπαιτούμενα μέτρα που θα «ξεκλειδώσουν» τις επόμενες δόσεις από τα συνολικά 86 δισ. ευρώ του νέου χρηματοδοτικού προγράμματος….

Τσιπραίοι και Κορωνάκηδες…

 «Είναι φασιστικό και ρατσιστικό να μας  χωρίζουν στις τάξεις οι καθηγητές των    Αγγλικών, σε αρχάριους και προχωρημένους»… 

Σύμφωνα με αυτόν τον κατακαημένο έφηβο  που εξέμεσε στη Βουλή των whatevers το παραπάνω απόφθεγμα, φασισμός και ρατσισμός είναι ό,τι δεν μας βολεύει!

Είναι σίγουρο ότι ο τύπος προετοιμάζεται για αιώνιος κλητήρας σε Υπουργείο, ή για αιώνιος φοιτητής διαμαρτυρόμενος για τις αδικίες «του συστήματος». ένας ακόμα Κορωνάκης δηλαδή και που ξέρεις ίσως και πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Σίγουρα η ογκώδης άγνοιά του είναι επαρκής λόγος λατρείας της ογκώδους άγνοιας του Τσίπρα στον οποίο είναι φυσικό να θέλει να μοιάσει...

Φοβού τους Διαμαντούρους και «Εκσυγχρονισμόν» φέροντας…

Εκεί που νομίζεις ότι η πολιτική ζωή δεν έχει να σου προσφέρει άλλο ενδιαφέρον πέραν του διλήμματος «Ανάταξη ή Οπισθογύρισμα» καταφέρνουν πάντοτε οι Έλληνες πολιτικοί να σου προσφέρουν κάποιου είδους ενδιαφέρον και μία ευκαιρία για να γράψεις το άρθρο σου.

Κάπως έτσι μόνον μπορεί να αντιμετωπιστεί η πνευματική ανεπάρκεια του Συντηρητικού χώρου να αντιδράσει ευθύς εξ αρχής απέναντι στην υποψηφιότητα Νικηφόρου Διαμαντούρου.

Παρεμπιπτόντως, είναι απορίας άξιον εάν υφίσταται ακόμα το «Ίδρυμα Κωνσταντίνος Καραμανλής» και εάν ναι, πού είναι οι παρεμβάσεις του;

Ο μύθος της Αριστερής ηθικής υπεροχής...

Μια ζωή ακούμε το παραμύθι.

Μια ζωή έχουν καταφέρει να κάνουν συνείδηση στην κοινωνία το μότο τους ότι «είμαι Αριστερός, άρα είμαι έντιμος»!

Κι όταν κάποιος αντέτεινε ή αντιτείνει ότι η εντιμότητα δεν είναι θέμα πολιτικής τοποθέτησης αλλά προσωπικής στάσης του καθενός, λάμβανες ή λαμβάνεις την απάντηση με φράσεις του τύπου…. άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.

Τα ίδια συμβαίνουν και τώρα με την υπόθεση Φλαμπουράρη.

Όταν, μάλιστα αποκαλύφθηκε αρχικά η συμμετοχή του στην τεχνική εταιρεία που έλαβε έργα αξίας 3,9 εκ. ευρώ από την περιφέρεια Πελοποννήσου, η αντίδρασή του ήταν ότι …είναι 50 χρόνια στην Αριστερά!

Κι ότι τον συκοφαντούν για ν’ αποδομήσουν το αναμφισβήτητο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς.

Απίστευτη υπεροψία…

Τι θα ψηφίσω;

Ή αλλιώς: Ενώπιος ενωπίω με την κάλπη…

Αύριο έχουμε μια ακόμη «μητέρα όλων των μαχών», και μια δεύτερη και ίσως τελευταία ευκαιρία να συνέλθει η χώρα. Κάτι για το οποίο πολύ αμφιβάλλω, αφού το προηγούμενο μαζικό IQ test (δημοψήφισμα) απέδειξε καταφανώς αυτό που πάντα υποψιαζόμουν… ότι η συντριπτική πλειοψηφία των συμπατριωτών μας παίζει με «λειψή τράπουλα».

Τέλος πάντων, ες αύριον τα σπουδαία, οπότε έχουμε και λέμε…

Ο σύριζα, όπως λέω και γράφω εδώ και χρόνια, είναι η «προσωποποίηση» της καταστροφής για τη χώρα μας. Ο υπονομευτής δυο τριών γενεών. Με ψηφοφόρους που ενσαρκώνουν το «βαράτε με κι ας κλαίω».

Ένα κομματίδιο που  επί δεκαετίες ήταν εκεί όπου ανήκουν όλα αυτά τα ανερμάτιστα ακραία μορφώματα… στο περιθώριο.

Παλεύοντας κάθε τόσο να περάσει το 3% μπας και δει βουλή, και πάρει την κρατική επιδότηση.

Με τα διάφορα στελέχη του, κάθε αριστερής καρυδιάς καρύδι,  να πουλάνε μούρη, να πουλάνε ακεραιότητα, να καταγγέλλουν τους πάντες και τα πάντα, και να ζουν το όνειρο του να είσαι γιαλαντζί Αριστερός σε μια δυτική δημοκρατική χώρα,  όντας στην απ έξω, πάντα στο απυρόβλητο, και χωρίς καμιά ανάληψη ευθύνης.

Μόνο διαμαρτυρία, χαβαλέ, άρνηση, και στείρα κριτική…

Να μην ξεχάσω πριν ψηφίσω…

1)      Αυτή τη φορά είπα να δω λίγο ντιμπέιτ. Σημείωσα ότι για πολλοστή φορά οι δημοσιογράφοι που ρωτούσαν δεν συνέχιζαν λέγοντας «Δεν απαντήσατε. Ξαναρωτάω». Πάλι και πάλι, μέχρι να γίνει φανερό ότι ο ερωτώμενος αρνούνταν ή δεν μπορούσε να απαντήσει, έλεγε ψέματα, γενικολογούσε ή αερολογούσε, με βάση το εντατικό media training που είχε περάσει.

Βαρέθηκα και –χωρίς να κλείσω το λάπτοπ, για να κλέβω λιγάκι– στράφηκα στη λαμπρή αυτοβιογραφία του Νίκου Δήμου «Οι δρόμοι μου» (δεύτερη φορά, τη μελετάω πια)…