Χωρίς γραβάτα...

Στις 14 Οκτωβρίου του 2013, ο Αλέξης Τσίπρας ρωτήθηκε γιατί δεν φοράει γραβάτα. Η απάντησή του, ήταν λίγο ως πολύ αναμενόμενη: «Κουβαλάω το βάρος του ότι αν ποτέ φορέσω, θα θεωρηθεί ότι είναι μια μετατόπιση προς τον συμβιβασμό, σημειολογική μετατόπιση προς τον συμβιβασμό».

Πέρασαν δυο χρόνια από τότε. Ο Τσίπρας εξακολουθεί να μην φοράει γραβάτα, προφανώς για τους ίδιους λόγους…

Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι…

Ξαφνικά βρέθηκα μπροστά σε ένα εκπληκτικό συμπέρασμα: Δεν υπάρχουν συντηρητικοί και φιλελεύθεροι – ούτε οπισθοδρομικοί και προοδευτικοί: υπάρχουν απλώς κουτοί και έξυπνοι.

Η τοποθέτηση ενός ανθρώπου είναι ανάλογη με τις νοητικές του ικανότητες.

Ο συντηρητικός είναι κατά βάση κουτός. Φοβάται το καινούριο γιατί δεν το καταλαβαίνει.

Τρέμει την αλλαγή γιατί δεν προφταίνει να την παρακολουθήσει. Ταμπουρώνεται μέσα στο γνωστό, στο δεδομένο, στο οικείο – και δεν το κουνάει ρούπι…

Η εγγενής αδυναμία των κομμάτων…

Αλήθεια, έχει κανείς αναρωτηθεί και προβληματιστεί σχετικά με το τι είδος, τι είδη, ανθρώπων είναι αυτά που έλκονται από τα κόμματα; Που σπεύδουν να τα στελεχώσουν, που διαθέτουν ώρες και μέρες από τη ζωή τους σ’ αυτά, αντί π.χ. να κάνουν κάτι άλλο, ένα ποδήλατο, κάνα 5χ5, καμιά θεατρική ομάδα, κάτι σε χόμπι ρε αδερφέ όπως όλος ο «φυσιολογικός» κόσμος;

Μπορεί να μην ξέρω ποια ακριβώς είναι η έννοια του «φυσιολογικού», ξέρω όμως ότι σχεδόν κανένας εκεί έξω δεν θεωρεί και τόσο φυσιολογικούς όσους ξοδεύουν τον όποιο ελεύθερο χρόνο τους στα πολιτικά κόμματα, ιδίως στα χαμηλά επίπεδα…

Στάση προσοχής …

Ο έλληνας πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, την ώρα της ανάκρουσης του εθνικού ύμνου της Γαλλίας ενώπιον του επίσημου προσκεκλημένου της χώρας μας, του γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολλάντ, δεν στάθηκε προσοχή. Καθόταν με ανοιχτά τα πόδια και με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά.

Το σχόλιο που ακολουθεί, γραμμένο εν θερμώ, ίσως παίρνει αφορμή από αυτή τη στάση. [ΤΒJ]

Η ευγένεια είναι πολύ περίεργο πράγμα.

Είναι καθρέφτης: αυτός που την έχει την κρατά μπροστά σου, και μέσα της βλέπεις τον ίδιο σου τον εαυτό. Βλέπεις λ.χ. την παράταιρη εικόνα σου, την ασχήμια σου, το εξαιρετικά μικρό σου μέγεθος.

Είναι παράλληλα καθρέφτης μεγεθυντικός, όπου κάθε σημείο ηθικής και νοητικής απλυσιάς αποκαλύπτεται, και καθρέφτης σμίκρυνσης: ξαφνικά η εικόνα σου μικραίνει, μικραίνει, έως ότου είσαι μια θολή δυσδιάκριτη εικόνα…

Αυτοκριτική…

Δύσκολα εμφανίζεται στην Ιστορία τέτοια οβιδιακή μεταμόρφωση, τέτοια μετάλλαξη ενός πολιτικού ηγέτη, όπως αυτή του κ. Τσίπρα. Και το ίδιο δύσκολα ένα αριστερό κόμμα, ή έστω το μέρος εκείνο του κομματικού σώματος που του απέμεινε, παρακολουθεί αυτή τη μετεξέλιξη προσπαθώντας να μιλήσει τη γλώσσα που μιλούσε πριν να αυτομολήσει στην πολιτική που αντιμαχόταν.

Σπανίως, επίσης, στην Ιστορία αυτή η μεταμόρφωση συντελείται τόσο γρήγορα. Και τόσο ξετσίπωτα...

Η ταξική επιλογή του 13% στην ιδιωτική εκπαίδευση…

Oλοι γνωρίζουμε ότι το σύνολο της κοινωνίας καλείται να πληρώσει το βαρύ τίμημα της προσαρμογής στο Τρίτο Πρόγραμμα και είναι ηλίου φαεινότερο ότι η επίσκεψη του Κουαρτέτου θα οδηγήσει σε επιτάχυνση μέτρων, που για όλους θα είναι δυσάρεστα. Υπάρχει όμως μια κατανομή των βαρών, η οποία σηκώνει συζήτηση.

Και εν προκειμένω η επιβάρυνση με τον ΦΠΑ της ιδιωτικής εκπαίδευσης.

Οποιος έχει αξιολογήσει το ποσοτικό αποτέλεσμα του μέτρου αυτού αντιλαμβάνεται ότι είναι εξαιρετικά αμφίβολο. Και αυτό διότι τα ιδιωτικά σχολεία θα συμψηφίζουν τον ΦΠΑ στα έξοδα αναλωσίμων αλλά και άλλων στοιχείων κόστους, όπως κάθε επιχείρηση...

Τα αεροδρόμια, οι συνδικαλιστές εκπαιδευτικοί, και το αιώνιο κουτόχορτο…

Μια από τις «αστείες» ειδήσεις που προέκυψαν το τελευταίο διάστημα, τις οποίες πλέον δεν προλαβαίνει κανείς όσο ενημερωμένος κι αν είναι, όπως π.χ. το ότι χθες βράδυ στο επίσημο δείπνο προς τιμήν του Γάλλου προέδρου Ολάντ ο Φίλης ζήτησε… ρετσίνα, και ο Βούτσης έβγαλε τα παπούτσια του κάτω από το τραπέζι(!), είναι και εκείνο με την προσφυγή στο Συμβούλιο Επικρατείας κατά της παραχώρησης των περιφερειακών αεροδρομίων, που έκαναν οι συνδικαλιστές των αεροδρομίων, μαζί με τους … καθηγητές της Ε’ ΕΛΜΕ!

Μιλάμε για καθεστώς υπαρκτού σουρεαλισμού, οπότε όλα δικαιολογούνται θα μου πείτε.

Το σκεπτικό των καθηγητών είναι ότι εφόσον τα μέλη της ΕΛΜΕ χρησιμοποιούν συχνά τα αεροδρόμια, αν αυτά τα πάρουν οι κακοί ξένοι τότε θα ακριβύνουν, και άρα θα υποστούν οικονομική βλάβη!!!! Το γεγονός ότι οι συριζανέλ που μας κυβερνάνε μας έχουν πνίξει στους φόρους, στα χαράτσια, και στην ύφεση, δεν το συζητάνε… τα ταξιδάκια τους στα Λονδίνα μην ακριβύνουν και από κει και πέρα ας καεί το πελεκούδι…

Χυδαιότητα…

Το χειρότερο στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται αυτή τη στιγμή η χώρα και η ελληνική κοινωνία δεν είναι η οικονομική δυσπραγία, ούτε η πλήρης καταρράκωση του ιδιωτικού τομέα της χώρας, ούτε προφανώς τα capital controls.

Φοβάμαι τις συνέπειες αυτής της κατάστασης, αλλά πιστεύω πως ο άνθρωπος, πάντα θα βρίσκει τρόπους να επιβιώνει, να προχωράει ανάμεσα στις ρωγμές που υποχρεωτικά αφήνουν όλα τα καταπιεστικά συστήματα και να επιτρέπει στον εαυτό του την επιβίωση και την καινοτομία.

Είναι στην φύση του αυτό. Είναι το ανθρώπινο σκουλήκι της ελευθερίας που δεν μπορεί να ηττηθεί, όσους περιορισμούς και να βάλεις…

Η συνωμοσία των ηλιθίων…

Παίρνω ψωμί και ο φούρναρης, τα μιλάμε που και που, μου λέει: Βρες μου έναν Έλληνα να έρθει εδώ δίπλα. Εχω πέντε τόνους ξύλα, να τα βάλει στην αποθήκη.
Τέσσερις με πέντε ώρες δουλειάς είναι και θα πάρει ένα πενηντάρικο. Άμα βρεις έναν, θα σου δώσω και εσένα πενήντα ευρώ!

Ένας γνωστός μου έχει σιδηρουργείο, έψαχνε προ λίγων μηνών βοηθό. Θα του έδινε τριάντα ευρώ την ημέρα και έξτρα τις όποιες εξωτερικές δουλειές. Τίποτα και εκεί, κανένας Έλληνας δεν πήγε να ζητήσει τη δουλεία.

Στο βενζινάδικο του Μιχάλη, της παλιοσειράς μου, περιττό να σας πως πω δεν πήγε ούτε ένας που να έχει μητρική γλώσσα την ελληνική να πει: αν χρειαστείτε άτομο, αυτό είναι το τηλέφωνο μου.

Μαϊμού Ρόλεξ, φο μπιζού και πλαστοί Τσαρούχηδες...

Αμφιβάλω αν ο μέσος Έλληνας έχει καταλάβει τι έρχεται με το Περιουσιολόγιο. Βεβαίως το εγχείρημα υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να καταλήξει σε ένα μεγαλοπρεπές φιάσκο.

Ωστόσο μπορεί να αποτελέσει και μία πολύ μεγάλη παγίδα. Στα δίχτυα της οποίας μάλλον θα πέσουν και πάλι οι συνήθεις ύποπτοι, οι μικρομεσαίοι φορολογούμενοι. 

Μακάρι να μπει μία τάξη σε αυτή τη δύσμοιρη χώρα, αλλά ωστόσο πολύ φοβάμαι ότι στην υπόθεση αυτή θα υπάρξουν πολλές επικίνδυνες γκρίζες ζώνες. Και ούτε η φοροδιαφυγή θα χτυπηθεί, τουλάχιστον εκεί όπου πραγματικά είναι μεγάλη και υπάρχουν περιθώρια για σημαντικά έσοδα, ενώ από την άλλη πλευρά θα ζήσουμε σκηνές απείρου κάλλους.