Adventures of a Lifetime...

Coldplay

Γιατί χαίρεται ο Τσίπρας;

Όσοι έχουν την ευκαιρία να πληροφορηθούν την κατάσταση του Πρωθυπουργού τις τελευταίες δυο ημέρες, λένε ότι επρόκειτο εμφανώς για έναν άλλο Τσίπρα. Πολύ πιο χαμογελαστό, πιο ήρεμο και φιλικό και χαλαρό γενικότερα στη συμπεριφορά του.
 

Αν και η πίεση που ασκούν πάνω του τα γεγονότα και οι εξελίξεις στην υπόθεση του προσφυγικού – μεταναστευτικού και η αξιολόγηση είναι παρούσα, ο ίδιος πιστεύει τις τελευταίες ώρες και πάλι ότι μπορεί να αντιστρέψει το κλίμα, αξιοποιώντας τη διεθνή κρίση και τους χειρισμούς του για τον περιορισμό των επιπτώσεών της στην ελληνική οικονομία και κοινωνία…
 

Τα παλλόμενα πέη και οι περιφερόμενοι φελλοί…

«Είναι αφελληνισμός η ανάθεση της καλλιτεχνικής ευθύνης του Ελληνικού Φεστιβάλ σε μια προσωπικότητα του διαμετρήματος του Γιαν Φαμπρ;»

αναρωτήθηκε ο γνωστός για το φλεγματικό του χιούμορ Αριστείδης Μπαλτάς ψέγοντας εμμέσως τους οπισθοδρομικούς και συντηρητικούς νεοέλληνες που δεν αντελήφθησαν ότι η επιλογή του Βέλγου καλλιτέχνη είναι μια κίνηση κατ' εξοχήν φιλελληνική.

Προσπερνώντας την κριτική περί ραγιαδισμού στην κυβέρνηση θέλουν να μας πείσουν ότι δεν είναι αφελληνισμός να βλέπεις παλλόμενους φαλλούς, ταλαντώμενα στήθη και αδοία που ανοιγοκλείνουν. Ποιος ξέρει;

Ο Ερντογάν αψηφά την Αμερική…

Ο πρόεδρος της Τουρκίας δέχεται μεγάλη κριτική από πλευράς των Αμερικάνων, όμως παραμένει πεπεισμένος  ότι τα κάνει όλα σωστά.

Σε μια ιδιαίτερα απολογητική του ομιλία στο Brookings Institution της Ουάσιγκτον πριν από δύο μέρες, ο Τούρκος ηγέτης «μάλωσε» τη Δύση επειδή διαχωρίζει τους «καλούς» απ τους «κακούς» τρομοκράτες, ενώ χαρακτήρισε τις διώξεις των δημοσιογράφων στη χώρα του ως καταστολή της τρομοκρατίας, και όπως είπε δεν τον ενοχλεί η κριτική, και θα συνεχίσει να διώκει όποιον τον προσβάλει...

Το δίλεπτο μίσος: Τα social media και η πολιτική του φόβου…

Στο εισαγωγικό κεφάλαιο του δυστοπικού εφιάλτη του Orwell «1984» βλέπουμε τον πρωταγωνιστή, Winston Smith, να περιγράφει πως κάθεται σε μια καρέκλα εμπρός από μια γιγαντο-οθόνη ανάμεσα στους συναδέλφους του Υπουργείου Αλήθειας. Παίρνει μέρος σε ένα τελετουργικό που σκοπό έχει να ενισχύσει την πίστη προς το κόμμα. Ακολουθεί η προβολή εχθρικών εικόνων προσεκτικά σχεδιασμένων από το Κόμμα.

Ουρλιαχτά, βρισιές και κατάρες επικεντρώνονται στον παρουσιαζόμενο Goldstein, τον απόλυτο εχθρό του Κράτους, το «αυτάρεσκο πρόσωπο» του οποίου αυτόματα παράγει θυμό και φόβο. Ο Goldstein προσωποποιεί όσα το καθεστώς καταδικάζει και ποδηγετεί δηλ. την ελευθερία του λόγου, του τύπου, του συνέρχεσθαι και την ελευθερία της σκέψης.

Πολιτικά παιγνίδια και πρόσφυγες…

Οι συγκρούσεις μεταξύ προσφύγων στο λιμάνι του Πειραιά,το ναρκοθετημένο κλίμα στην Ειδομένη ,οι διαμαρτυρίες στη Χίο αλλά και τα άλλα νησιά με μεγάλο όγκο προσφύγων, είναι δυστυχώς το αναμενόμενο αποτέλεσμα της χαοτικής κατάστασης που επικρατεί  στη διαχείριση του προσφυγικού.

Η κυβερνητική επιλογή να αφήσει επί της ουσίας τη διαχείριση μεγάλων κέντρων συγκέντρωσης στις ΜΚΟ, χωρίς την παρουσία του κράτους ήταν αναπόφευκτο να δημιουργήσει κάποια στιγμή εκρήξεις και αντιπαραθέσεις…

Ο εθνομηδενισμός οδηγεί σε κοινωνική αναλγησία…

Στο παρελθόν, στην ελληνική παράδοση, μέχρι και την περίοδο του «πατριωτικού» ΠΑΣΟΚ και του Ανδρέα Παπανδρέου της δεκαετίας του ’80, η κοινωνική ευαισθησία ήταν πάντα συναρτημένη με τον πατριωτισμό και την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων –τουλάχιστον από την… Επανάσταση του ’21 και μετά. Πιο πρόσφατα, στην Κατοχή, το ΕΑΜ εξέφρασε ακριβώς αυτήν τη σύνθεση των παραμέτρων της ελληνικής ιδιοπροσωπίας: Κοινωνική δικαιοσύνη και ελεύθερη πατρίδα ήταν οι δύο βασικοί πυλώνες της ιδεολογίας του. 

Επιγενέστερα, ακόμα και η Ένωση Κέντρου του Γεωργίου Παπανδρέου θα συνδυάζει την κοινωνική πολιτική με την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων στο Kυπριακό. Όπως έχουμε επαναλάβει πολλές φορές, ακόμα και η μήτρα των εθνικομηδενιστικών ρευμάτων στην Αριστερά, το ΚΚΕ εσωτερικού, είχε παρ’ όλα αυτά ως σύμβολό του την ελληνική σημαία μαζί με το σφυροδρέπανο. Βέβαια στο ιδεολογικό πεδίο, ιδιαίτερα στην Αριστερά, όπως θα δούμε και στη συνέχεια, αυτή η προτεραιότητα ήταν υπονομευμένη από την υποταγή της πατριωτικής συνιστώσας στη δήθεν «κοινωνική», ωστόσο κουτσά στραβά, μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και το Νταβός του Ανδρέα Παπανδρέου με τον Τουργκούτ Οζάλ, εμφανιζόταν μία συστοίχιση των δύο αυτών διαστάσεων...

Πέρα από τα ψεύδη...

Γιορτή του ψεύδους σήμερα, αλλά δεν θα πούμε χρόνια πολλά στην κυβέρνηση διότι τη γιορτάζει κάθε μέρα. Αλλά το βασικό πρόβλημα του «αριστερού τσούρμου» (με λίγη από ακροδεξιά) που μας κυβερνά δεν είναι μόνο τα ψεύδη. Στο κάτω κάτω της γραφής, όλοι οι πολιτικοί εκφέρουν «επεξεργασμένες αλήθειες»· απλώς τούτοι εδώ και σ’ αυτόν τον τομέα του ’βγαλαν τα μάτια.

Το βασικότερο πρόβλημα είναι η ευθεία επίθεση στη λογική που σύμπασα η κυβέρνηση και οι παρατρεχάμενοί της επιχειρούν. Δεν θα μιλήσουμε για τη «σουρεαλιστική διακυβέρνηση» («Καθημερινή», 26.4.2015) των πρώτων επτά μηνών, τότε που είχαμε υπουργό Οικονομικών ο οποίος διαπραγματευόταν (με τα πουκάμισα έξω) νέο δάνειο και ταυτοχρόνως δήλωνε ότι «τα δάνεια στην Ελλάδα είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας» (Γιάνης Βαρουφάκης, 10.3.2015). Θα αναφερθούμε μόνο στους διαλόγους που έγιναν προχθές (29.3.2016) στη Βουλή με αφορμή τις παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη...

Αλέξη, χρόνια πολλά!

Νομίζω ότι η σημερινή ημέρα, Πρωταπριλιά γαρ, θα πρέπει να ανακηρυχθεί σε μεγάλη γιορτή για τον Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Και μπορούν να το κατοχυρώσουν μάλιστα, καθώς δύσκολα μπορεί να βρεθεί διεθνώς μεγαλύτερο μπαράζ πολιτικών ψεμμάτων σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Ωχριά μπροστά στο παραμύθι που έχουν σερβίρει στην ελληνική κοινωνία ακόμη και ο βαρώνος Μυνχάουζεν. 

Χρόνια πολλά λοιπόν, Αλέξη, και να συνεχίσεις έτσι! Όσο για εκείνους που διαμαρτύρονται ότι η χώρα καταστρέφεται ή οδεύει στον γκρεμό (αν δεν έχει ήδη πέσει), μη δίνεις σημασία. Προφανώς είναι κακοπροαίρετοι διαπλεκόμενοι που αρνούνται να ανοίξουν το μυαλό τους στο μεγαλείο της "Πρώτης φορά αριστερά" διακυβέρνησης. Είναι δημιουργήματα ενός αρρωστημένου και αντικοινωνικού καπιταλιστικού συστήματος που δεν μπορεί να κατανοήσει το όφελος για την κοινωνία που συνεπάγονται η φωχοποίησή της και η διάλυση του παραγωγικού ιστού…

Φεύγεις αλλά αφήνεις πίσω σου συντρίμμια…

Πριν ένα χρόνο λιάζονταν στην Ομόνοια και μετά εξαφανίζονταν. Τώρα σαπίζουν στη λάσπη, ξεροσταλιάζουν στα «κέντρα υποδοχής» ή οδηγούνται σιδηροδέσμιοι σε Αμυγδαλέζες που έκλεισαν. Πενήντα χιλιάδες μέτοικοι αλλά κανείς δεν θέλει να μετοικήσει στην Ελλάδα. Αύριο θα αγριέψουν και ποιος τους κρατά. Άλλοι περιμένουν το νόμπελ Ειρήνης, άλλοι πετάνε γουρουνοκεφαλές, ενώ «αλληλέγγυοι» ταλαιπωρούν το επαναστατικό υποκείμενο της φαντασίας τους.

Ποιος τους το επιτρέπει; Η ανεκτικότητα και η πολυπολιτισμικότητα μετατρέπονται σε κενά πολιτικά παιχνίδια εντυπώσεων. Πάνω σε ένα κορίτσι με μαντίλα που παρελαύνει. Ευρώπη, Ασία, Αφρική ματώνουν από τις επιθέσεις του Ισλαμικού Κράτους. Εδώ χαλαρώνουμε γιατί δεν έχουμε «προϊστορία αποικιοκρατίας»…