This is the sea...

The Waterboys

Όταν οι Αγανακτισμένοι διορίζονται…

«Πλησιάζουν εκλογές» γράφεται κάθε φορά που αποκαλύπτεται μία νέα κομματική πρόσληψη, ένα νέο γραφείο πρωθυπουργού, η δημιουργία τεσσάρων νέων υπουργείων, προσλήψεις στην ΕΡΤ, η τοποθέτηση κάθε τρεις και λίγο νέας στρατιάς ειδικών συμβούλων. Μόνο που πλέον έχουν περάσει πολλοί μήνες και όπως φαίνεται δεν είναι πρόσκαιρα προεκλογικά ρουσφέτια.

Από αγαναΧτίστρια υπεύθυνη γρ. πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη!

Ένα ολόκληρο κομματικό κράτος εγκαθιδρύεται γρήγορα και μεθοδικά, παράλληλα με την εκτόξευση του κόστους λειτουργίας του. Την ώρα που ο προϋπολογισμός προβλέπει νέους φόρους 2,5 δισ. και μείωση συντάξεων κατά 560 εκ, κομματικοί στρατοί τρυπώνουν στην μισθοδοσία του Δημοσίου, εξαργυρώνοντας με λεφτά των φορολογουμένων τις προεκλογικές αντιμνημονιακές τους κορώνες και τη στήριξη που παρείχαν στο κόμμα...

Το Σύνταγμα του κομαντάντε…

Κ​​άποτε η Αριστερά είχε πρόβλημα με το γεγονός ότι το προοίμιο του ελληνικού Συντάγματος αναφέρει αυτό που λένε και οι τουριστικοί οδηγοί: «Επικρατούσα θρησκεία στην Ελλάδα είναι η θρησκεία της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού». Δικαιολογημένη αντίρρηση, διότι σε μια Δημοκρατία το Σύνταγμα είναι όλων των πολιτών. Δεν αρκεί να είναι ουδέτερο, πρέπει και να το δείχνει.

Αυτοί οι Αριστεροί, όμως, δεν έχουν κανένα πρόβλημα με το γεγονός ότι η «δημοκρατία» του Κάστρο στο Σύνταγμά της ορίζει ευθύς εξαρχής ότι οι Κουβανοί «οδηγούνται από τις πολιτικοκοινωνικές ιδέες των Μαρξ, Ενγκελς και Λένιν». Προφανώς, όταν μια χώρα έχει καλό σύστημα υγείας, υποχρεούται να οδηγείται από συγκεκριμένες «πολιτικοκοινωνικές ιδέες». Αυτό, φυσικά, δεν ισχύει για το καλό οδικό δίκτυο, με ή χωρίς autobahn...

Αθάνατος…

Πείτε το αμερικανιά, πείτε με αμερικανάκι… δεν έχει σημασία… σημασία έχει ότι το Big Mac των McDonald's είναι ότι πιο νόστιμο έχει υπάρξει ποτέ. Και άσχετα αν τα εν λόγω φαστ φουντ καταστήματα δεν έπιασαν στην χώρα μας, για πολλούς και διάφορους λόγους, η ουσία είναι ότι παραμένουν Νο1 στα γούστα τόσο των Αμερικάνων, όσο και του υπόλοιπου πλανήτη.

Και θυμήθηκα την λατρεία που είχα ανέκαθεν για αυτά τα συγκεκριμένα χάμπουργκερ, επειδή όπως διαβάζω στον διεθνή τύπο (ο δικός μας ασχολείται μόνο με την Νοτοπούλου) την Δευτέρα που μας πέρασε πέθανε πλήρης ημερών ο εφευρέτης τους, ο Michael "Jim" Delligatti…

Τιμή και δόξα σε όσους αντιστάθηκαν…

Το μυαλό μου και η καρδιά μου είναι με αυτούς που αντιστάθηκαν στο ολοκληρωτικό καθεστώς του Φιντέλ Κάστρο. Είναι με αυτούς που αψήφησαν τον τρόμο και την καταπίεση, χωρίς να λογαριάζουν το προσωπικό κόστος. Με εκείνους που όρθωσαν το ανάστημά τους, που δεν εμήδισαν. Ιδίως με εκείνους, που είχαν το διανοητικό θάρρος να παραδεχτούν ότι το «όνειρο της Επανάστασης» στο οποίο πίστεψαν, ήταν ένας εφιάλτης.

Αισθάνομαι τυχερός που γνώρισα προσωπικά έναν από αυτούς. Τον Daniel Alar-con Ramirez, γνωστό ως Benigno, που στρατεύθηκε ολόψυχα στη Μεγάλη Ουτοπία. Από τους πρωτεργάτες της Κουβανέζικης Επανάστασης, αντάρτης με τον Τσε στη Βολιβία, ανώτατος αξιωματούχος στην Κούβα του Φιντέλ, βίωσε μια αφόρητη συνει-δησιακή κρίση και δραπέτευσε από τον «παράδεισο», επιβιώνοντας ως οικοδόμος στο Παρίσι...

Φρανσουά Φιγιόν: Ο άγγελος του θανάτου της ΕΕ…

Η αιφνίδια και ορμητική πορεία του Φρανσουά Φιγιόν, προς την νίκη στις προκριματικές εκλογές της γαλλικής δεξιάς, σημαίνει το οριστικό τέλος της φιλοευρωπαϊκής και φιλογερμανικής πολιτικής ελίτ της Γαλλίας.

Ο πρώην πρωθυπουργός βρίσκεται μόλις ένα μικρό βήμα πριν από τις θέσεις της Μαρίν Λεπέν, η οποία προτείνει άμεσα δημοψήφισμα εξόδου της Γαλλίας από το ευρώ. Ο Φιγιόν το λέει κάπως διαφορετικά, με άλλα λόγια, αλλά πολύ κοντά στην ίδια ουσία: θα κάνω δημοψήφισμα για να δώσω «τέλος στον διοικητικό φεντεραλισμό», έγραψε με τρόπο αποφασιστικό στον Monde στις 27 Ιουνίου.

Τι σημαίνει αυτό; 

Κάστρο: Ο τελευταίος απόλυτος μονάρχης…

Ο Φιντέλ Κάστρο ήταν ο τελευταίος σε μια μακρά σειρά Ισπανών απολυταρχικών ηγετών, στην παράδοση του Φερδινάνδου της Αραγονίας και της Ισαβέλλας της Καστίλλης. Έζησε πολύ, και μίλησε πολύ περισσότερο. Στην προσπάθειά του να διορθώσει την ιστορία, συνέδεσε τη ζωή του με σκέψεις μέσα από ατέλειωτους λόγους και πολύωρες ομιλίες, συγκεντρώσεις, βιβλία, και συνεντεύξεις.

Ήταν επαναλαμβανόμενος και εμμονικός, και του άρεσε η χειραγώγηση. Γνώριζε την ιδέα του Γερμανού προπαγανδιστή Γκέμπελ, ότι ένα ψέμα θα πρέπει να λέγεται με σιγουριά, να φωνάζεται δυνατά, και να επαναλαμβάνεται μέχρι ο κόσμος να το πιστέψει...

Hasta la victoria ή... άστα να πάνε Αλέξη…

«Eίναι μεγάλη τιμή να συμμετέχω σε μια τόσο ιστορική στιγμή, εκπροσωπώντας τον ελληνικό λαό». Με τα λόγια αυτά ξεκίνησε τον επικήδειό του για τον Φιντέλ Κάστρο ο Αλέξης Τσίπρας. Εκπροσωπεί τον ελληνικό λαό χωρίς να τον ρωτήσει αν αυτός θέλει να λέει την κάθε παπάτζα που του έρχεται στο κεφάλι για την Κούβα, τον Κάστρο, την επανάσταση και άλλες αρλούμπες.

Πριν από μερικές ημέρες εξοργίστηκαν κάποιοι γιατί γράψαμε ότι ντρεπόμαστε για την Ελλάδα και για συγκεκριμένους λόγους. Η αλήθεια είναι ότι ντρεπόμαστε και για έναν ακόμη. Γιατί επιτρέψαμε να μας εκπροσωπεί στη… γιορτή αυτή του τρίτου σοσιαλιστικού κόσμου αυτός ο κύριος που λέει ότι είναι πρωθυπουργός. Εμείς τον στείλαμε στην Αβάνα για να πει όσα είπε χθες και για να τον χειροκροτεί ο Μαδούρο και το λοιπό ψευτοαριστερό σινάφι που έχουν κάτω από «δημοκρατική μπότα» το λαό τους…

Μα καλά… δεν ντράπηκε;

Καταλαβαίνω πολύ καλά την επιθυμία του πρωθυπουργού να πάει στην κηδεία του Κάστρο στην Κούβα. Ήταν στην παιδική και εφηβική του φαντασία ένας επαναστάτης ίνδαλμα. Ένα πρότυπο. Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι ένα: Δε ντράπηκε;

Εγώ θα ντρεπόμουν να πάω να σταθώ μπροστά στα λείψανα του ανθρώπου που θαύμαζα, που ορκιζόμουν ότι θα μοιάσω, που μ’ εμπιστεύτηκε με τα μηνύματά του και που εγώ στην πράξη τον πρόδωσα στα πάντα. Σημασία δεν έχει αν ο Φιντέλ είχε δίκιο ή άδικο σε όσα έκανε. Σημασία έχει η συνέπεια, τι έλεγε και τι είναι ο ένας και ο άλλος...

Αλέξης: Από μικρός στον όμορφο αγώνα για την επανάσταση…

Η νύχτα ήταν παγερή… το κρύο αφόρητο, και το μαύρο σκοτάδι αδιαπέραστο. Στους δρόμους της πόλης δεν κυκλοφορούσε ψυχή. Ακόμη και τα αδέσποτα είχαν εξαφανιστεί, ως δια μαγείας.  Μόνο που και που, κάποια τζιπ με τα στρατιωτικά περίπολα του καθεστώτος έκαναν μια γρήγορη περατσάδα για τον εντοπισμό ανταρτών. Όμως ήταν τέτοιος ο χειμώνας, που πέρα από τη βλάστηση είχε παγώσει και τις ψυχές των ανθρώπων, που κουρνιασμένοι μέσα στα φτωχικά τους μετρούσαν τις ώρες και τις μέρες για την πολυπόθητη επανάσταση, ανήμποροι να κάνουν το οτιδήποτε. Τσακισμένοι … γονατισμένοι…

Όλοι; Όχι. Διότι μέσα στο μικρό δωματιάκι του σχολείου, δίπλα στο πλυσταριό, εκεί που σε κάποια άλλη χούντα, πιο μακρινή, οι Εσατζήδες βασάνιζαν τους μπαμπάδες τους, μια μικρή παρέα από νέα παιδιά, με το χαμόγελο μόνιμα αποτυπωμένο στα πρόωρα γερασμένα πρόσωπά τους… οργάνωνε την αντεπίθεση...