Δε λες κουβέντα...

Σωτηρία Μπέλλου & Δήμος Μούτσης

Ο ΠΑΟΚ να κερδάει…

Θα τη θυμούνται στον ΠΑΟΚ την Τσικνοπέμπτη του 2017 και το 0-3 της Σάλκε. Αξέχαστη θα τους μείνει και η παρουσία του Ευκλείδη Τσακαλώτου στο γήπεδο, τον οποίο δεν θεωρούν ακριβώς γούρι οι φίλαθλοι. Με το γλαφυρό του τρόπο, ο υπουργός Οικονομικών έχει περιγράψει στο παρελθόν αντιδράσεις φιλάθλων που του έλεγαν με τη γνωστή διακριτικότητα που τους χαρακτηρίζει «μην ξαναέρθεις στο γήπεδο όταν παίζουμε με Παναθηναϊκό».

Κι εμάς θα μας μείνει αξέχαστη η παρουσία του κ. Τσακαλώτου. Εν μέσω διαπραγμάτευσης, με ανοιχτό το Eurogroup της Δευτέρας, με την αξιολόγηση να μην κλείνει και τη χώρα στον αέρα, ο υπουργός προτίμησε να δει την Πέμπτη ΠΑΟΚ και την Παρασκευή φορείς της Θεσσαλονίκης, στο παράρτημα του πρωθυπουργικού γραφείου που εγκαινίασε ο Αλέξης Τσίπρας στη Θεσσαλονίκη. Αξέχαστος θα μείνει και στον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο που ακόμη τον περιμένει να του απαντήσει στη Βουλή, αλλά ο υπουργός έχει επικαλεστεί «άλλες υποχρεώσεις»…

Ώρα μηδέν…

Η κυβέρνηση των αριστερών ριζοσπαστών και μισαλλόδοξων ακροδεξιών του Αλέξη Τσίπρα και του Πάνου Καμμένου έχει επιτύχει ένα αξεπέραστο ρεκόρ στον κρίσιμο τομέα της διαχείρισης της κρίσης. Έχει κατορθώσει, καταρρίπτοντας ακόμη και τη λογική της τυχαιότητας, να έχει λανθασμένες εκτιμήσεις και να κάνει καταστροφικές επιλογές σε κάθε φάση των διαπραγματεύσεων.

Το μόνο που κάνει είναι η επικοινωνιακή διαχείριση στο εσωτερικό της χώρας των αποτελεσμάτων που είχαν οι επιλογές της. Το τελευταίο φιάσκο ήταν το Eurogroup της 26ης Ιανουαρίου. Χωρίς κανένα σύμμαχο –κάπως μόνον οι Γάλλοι, με τον Ολάντ σε ρόλο κουτσής πάπιας–, έχοντας επενδύσει σε εκμετάλλευση αντιθέσεων στους κόλπους των δανειστών, η κυβέρνηση βρέθηκε σε θέση σχεδόν τόσο δεινή όσο στις αρχές Ιουλίου 2015…

Ο Τσίπρας στον αστερισμό του φόβου!

Υπάρχουν δύο «θεωρίες» που διακινούνται τελευταία…

--Η πρώτη: Ο Τσίπρας τσιρίζει, «διαπραγματεύεται» (τάχα), αλλά στο τέλος θα τα υπογράψει όλα…

--Η δεύτερη: Ο Τσίπρας πάει να δημιουργήσει «αντί-ευρωπαϊκό μένος» στην κοινωνία. Το πάει με «σχέδιο». Κι αφού φτιάξει πλειοψηφικό «αντι-ευρωπαϊσμό» θα πάει σε δημοψήφισμα εξόδου από το ευρώ! Και θα το κερδίσει. Αλλάζοντας και τον προσανατολισμό της χώρας και το ίδιο το δημοκρατικό πολίτευμα…

Αυτές είναι δύο διαφορετικές «θεωρίες». Που οδηγούν σε δύο εντελώς διαφορετικές «εκτιμήσεις»: --Η πρώτη, ότι ο Τσίπρας τελικά θα υπογράψει!

--Η δεύτερη ότι ο Τσίπρας τελικά ΔΕΝ θα υπογράψει και θα μας βγάλει από το ευρώ… Ωστόσο έχουν κάτι κοινό: Πριν δούμε που κάνουν λάθος και οι δύο, ας δούμε το κοινό τους χαρακτηριστικό: Υποθέτουν και οι δύο πως ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κάποιο «Σχέδιο»…

--Στην πρώτη περίπτωση, «να τα υπογράψει όλα στο τέλος», αφού πείσει (τους δικούς του τουλάχιστον) πως «διαπραγματεύθηκε σκληρά»…

--Και στη δεύτερη, να σύρει τη χώρα εκτός ευρώ, αφού δημιουργήσει τεράστια «απέχθεια» στην κοινωνία για την Ευρώπη και τους δανειστές γενικότερα…

Κάποτε θα φτάσουμε να δικαιωθεί και ο Γιάνης!

Στην αυγή της κρίσης μία κοινωνική έξοδος δεν ήταν απλή υπόθεση για τον Κώστα Καραμανλή. Υπήρξαν περιπτώσεις που ο πρώην πρωθυπουργός βρέθηκε σε πραγματικά δύσκολη θέση. Συνέβη και στον Γιώργο Παπανδρέου, ο οποίος χρειάστηκε χρόνο –και μακρά διαστήματα απουσίας στο εξωτερικό- προκειμένου να ανακτήσει ανέφελη πρόσβαση στο δημόσιο βήμα.

Ο Καραμανλής και ο Παπανδρέου θεωρήθηκαν, από μεγάλα κομμάτια της κοινωνίας, υπαίτιοι για την περιπέτεια της χώρας. Ο μεν Καραμανλής επειδή τίναξε το ταμείο στον αέρα, ο δε Παπανδρέου για τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα. Όμως αυτή η χώρα έχει ένα μοναδικό τρόπο να ανοίγει νέες πληγές πάνω στις παλιές. Και είναι από τη μία ο χρόνος που αμβλύνει τα πάθη και από την άλλη η μνήμη των ανθρώπων που είναι κοντή…

The Robots...

Kraftwerk

Τι σημαίνει μια επιστροφή στη δραχμή;

Χρειαζόμαστε αλλαγή πολιτικής και στην Ελλάδα και στην ΕΕ. Χρειαζόμαστε κοινή οικονομική πολιτική (προϋπολογισμό και φορολογία), όχι όμως αλλαγή νομίσματος, που είναι ένα ταξίδι στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα, επισημαίνει το Δίκτυο σε ανάλυσή του για τις πιθανές επιπτώσεις μιας επιστροφής σε εθνικό νόμισμα. 

Η ανάλυση του Δικτύου χαρακτηρίζει «παραμύθι» τα όσα ακούγονται για επιστροφή στη δραχμή, σημειώνοντας ότι όσοι αναπολούν τις εποχές της δραχμής του '80, λησμονούν ότι τότε και σχεδόν έως το 2000 που υιοθετήθηκε το ευρώ, η παγκοσμιοποίηση ήταν απλώς μια λέξη καινούργια. Ο ανταγωνισμός στην ΕΕ δεν περιλάμβανε ακόμα τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, ενώ η ΝΑ Ασία ήταν ακόμα στην προθέρμανση...

Ο Λαλάκης σε παραλήρημα…

Πετάχτηκα στον ύπνο μου. Είδα ότι είχε σηκωθεί όλη η Ευρώπη στο πόδι και φώναζε: Κάτω ο Τύραννος, κάτω ο Τύραννος! Κρατούσαν όλοι πανό με το πρόσωπο του Σόιμπλε, αλλά στο κεφάλι του είχε κάτσει, σαν ξανθή χελιδονοφωλιά που έπεσε από δέντρο, το μπουκλωτό μαλλί του Τράμπ. Ο ΤραμποΣόιμπλε! 

Ξανάπιαναν οι άνθρωποι τις δουλειές τους, ανοίγαν τα σπίτια, τα μαγαζιά που είχανε κλείσει, τα εργοστάσια, οι νέοι πετάγαν τις κούπες και τα φλυτζάνια στον αέρα, εγκαταλείποντας τις καφετέριες και ένα αόρατο χέρι ζωγράφιζε χαμόγελα στα σκυθρωπά πρόσωπα των ανθρώπων. Ο Τύραννος έπεσε. Η Ελλάδα αναπνέει, η Ευρώπη αναπνέει. Μόνο που ήταν όνειρο κι όπως όλα τα όνειρα, καλά ή κακά, χάνονται στο φως του ήλιου…

Η αβάσταχτη ελαφρότητα της διασημότητας…

Ένας μεγάλος ιστορικός είχε γράψει κάποτε πως ένα από τα πιο ενδεικτικά συμπτώματα μιας κοινωνίας σε παρακμή είναι όταν οι άνθρωποι χάνουν πλέον την αίσθηση του τι είναι σημαντικό και τι όχι στη ζωή τους και στη ζωή της χώρας τους. Το θυμήθηκα βλέποντας τις τελευταίες μέρες διάφορα νέα(;) shows στην ελληνική τηλεόραση, όπως είναι το Survivor, το Rising Stars, the Voice κοκ.

Δεν ξέρω αν έχετε καταλάβει ότι η τηλεόραση μας έχει κατακλυσθεί από τραγουδιστές κι από μαγείρους. Έχεις την αίσθηση ότι νυχθημερόν, οι Έλληνες δεν ασχολούνται με τίποτα άλλο. Τραγουδούν και μαγειρεύουν. Κι αν πιστέψουμε τα κανάλια, η χώρα μας έχει περισσότερα ταλέντα από ότι όλες οι ΗΠΑ κι η Ευρώπη μαζί. Μολονότι αυτό δεν είχε κατά νου ο Θουκυδίδης όταν έλεγε (παραφράζοντας την κλασική ρήση από μύθο του Αισώπου), «των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν». Δηλαδή όταν τα σπίτια μας καιγόντουσαν, εμείς τραγουδούσαμε...

Εμπιστεύεσαι την πολιτική τάξη;

Ο Έλληνας πολίτης οφείλει να ρωτήσει τον εαυτό αν μπορεί να εμπιστευθεί την πολιτική τάξη στο μεταναστευτικό ζήτημα. Βασικά, το ερώτημα είναι ρητορικό, μιας και η πολιτική τάξη που οδήγησε την Ελλάδα στην χρεοκοπία και μετέτρεψε αυτή την χρεοκοπία σε μια πολυετή κρίση καταστρέφοντας ότι παραγωγικό είχε επιβιώσει τα προηγούμενα χρόνια, μόνο εμπιστοσύνη δεν εμπνέει. Κι όμως, στο μεταναστευτικό ζήτημα, καλούμαστε να εμπιστευθούμε την πολιτική τάξη της Ελλάδας, ως αν να έχει μια ιστορία θριάμβων στο βιογραφικό της.

Ίσως κάποτε στο μέλλον, αν καταφέρουμε να επιβιώσουμε ως έθνος, η ανακρίβεια και το ψεύδος θα λαμβάνονται σοβαρά υπόψιν και θα προειδοποιούν για σοβαρούς κινδύνους που μια πολιτική δημιουργεί. Για την ώρα, και παρά τα πρόσφατα παθήματα, εφόσον η πολιτική που εφαρμόζεται έχει προοδευτικό πρόσημο, τότε, όλα τα κρίσιμα ερωτήματα θεωρούνται όχι απλώς περιττά, αλλά ύποπτα και κακόβουλα. Στο θέμα δε του μεταναστευτικού, ακόμα και το πιο προφανές ερώτημα θεωρείται αυτομάτως ρατσιστικό…