Ο Λαλάκης, που θα μπορούσε να ήταν πρωθυπουργός…

Μια ακόμη φανταστική ιστορία για μια φανταστική χώρα. 

Σε μια φανταστική βαλκανική χώρα, τη Γρεκία που λέγαμε, η ενασχόληση με την πολιτική δεν είναι τόσο επάγγελμα, ή λειτούργημα, όσο… κληρονομικό δικαίωμα.

Και γι’ αυτό υπήρχε και υπάρχει μια οικογένεια-δυναστεία, μέλη της οποίας διετέλεσαν πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές, ακόμη και πρόεδροι της δημοκρατίας.

Ο Λαλάκης λοιπόν γεννήθηκε μέσα σε αυτή την οικογένεια, από την οποία κληρονόμησε τα πάντα εκτός από την απαραίτητη πνευματική επάρκεια. Με λίγα λόγια ήταν λίγο… λειψός. Από μικρό όμως τον προετοίμαζαν για μεγαλεία...

 

Δάσκαλοι και καθηγητές του έκαναν ειδικά φροντιστήρια, και διόρθωναν τα γραπτά του, ενώ έμμισθοι φιλόλογοι έγραφαν τις εκθέσεις του, για τις οποίες δέχονταν επαίνους στο σχολείο.

Στο κόμμα, που ίδρυσε θείος του, και στο οποίο γράφτηκε από μικρός, ακόμη και παλαίμαχοι διάσημοι πολιτικοί γελούσαν με την καρδιά τους στα δήθεν αστεία του, ενώ τον χειροκροτούσαν με ενθουσιασμό όταν έπαιρνε το λόγο σε κάποιο συνέδριο ή σε κάποια κομματική εκδήλωση.

Το μέλλον, όπως όλα έδειχναν, ήταν δικό του...

Η περιπέτεια της Λίλας στο… Ντουμπάι!

Πως τα φέρνει η μοίρα αν έχεις άστρο…

Έτσι, τη μέρα που στη χώρα πραγματοποιήθηκαν μεγαλειώδεις και πολυπληθείς συγκεντρώσεις πολιτών που διαμαρτύρονταν για το σκάνδαλο της κυβερνητικής συγκάλυψης μιας σιδηροδρομικής τραγωδίας, που δολοφόνησε 57 αθώες ψυχές, και που οφείλονταν στην ανεπάρκεια ενός συγκεκριμένου υπουργού και πολλών άλλων «παραγόντων», η τύχη το έφερε οι ΗΠΑ να επιτεθούν στο Ιράν, και έτσι η όλη ενημέρωση να εστιάσει στον νέο «παγκόσμιο» πόλεμο που ξέσπασε, και όχι στις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας.

Με τον Κυριάκο (και τον Κ.Κ. του Αχ.) να ξεφυσάνε ανακουφισμένοι.

Μέσα όμως από την σκληρή πραγματικότητα ενίοτε ξεφυτρώνουν μέσα από μικρές ανεπαίσθητες χαραμάδες και κάποιες τριτεύουσες ιστορίες, που προκαλούν… θυμηδία.

Ακολουθεί μια τέτοια…

 

Η Λίλα ζούσε την τέλεια ζωή, μέσα από τα διάφορα «φίλτρα» που η ίδια της είχε βάλει.

Στα 23 της αιωρούνταν, βλέποντας τον κόσμο μέσα από ροζ γυαλιά. Ήταν αυτό που λέμε «ινφλουένσερ», μιά μαέστρος δηλαδή στον χειρισμό των σόσιαλ μίντια, με τα διάφορα προφίλ της να είναι ένα συνονθύλευμα παστέλ εικόνων, ελαφρών στιγμιότυπων, ανούσιων πληροφοριών συνοδευόμενων από  σέλφις,  και κυρίως πληρωμένων διαφημίσεων για προϊόντα εταιριών οι οποίες το μόνο που ζητούσαν ήταν ένα προκλητικό ντύσιμο, ένα σφιχτό κορμί, duck face χείλη, και το περίφημο σύνθημα «Γουάου, περνάμε υπέροχα»...

Με αεροπλάνα και με τρένα, και με τους φίλους τους παλιούς… (και ανερυθρίαστους).

Με αφορμή το πρόσφατο τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Ισπανία, ξαναθυμηθήκαμε τα Τέμπη.

Μόνο που οι Ισπανοί ούτε έσπευσαν να μπαζώσουν τον χώρο, ούτε έστησαν σε χρόνο ντε τε επικοινωνιακά σόου, ούτε είδαμε καμιά πυρόσφαιρα να φωτίζει τον ουρανό.

 

Το μόνο κοινό σημείο των δυο δυστυχημάτων, πέραν των πολλών αθώων νεκρών,  είναι πρώτον ότι τα τρένα και εκεί ανήκουν σε ιταλική εταιρία που τα λειτουργεί, και δεύτερον ότι και οι Ισπανοί μηχανοδηγοί είχαν προειδοποιήσει προ πολλού για τους κινδύνους της συγκεκριμένης περιοχής (ράγες) που συγκρούστηκαν τα τρένα...