Στον 21ο αιώνα διακρίνεται το εξής κοινότοπο στην εγχώρια
επαναστατική μέθεξη.
Οι ποινικές πράξεις καλύπτονται απ’το πέπλο της εμπόλεμης
λογοδιάρροιας καθώς οτιδήποτε κολάσιμο εμπίπτει στην πολιτική πράξη, με όρους
Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, τότε που η Αυστριακή αυτοκρατορία παρέδωσε πνεύμα,
δημιουργώντας τα βραχύβια σταλινικά μορφώματα που σκοπός τους ήταν η πτώση του
Κεφαλαίου, η σοσιαλιστική επανάσταση και οι εργασιακές υποθέσεις που στέναζαν
κάτω απ’τη δικτατορία του προλεταριάτου.
Όπως οι ουκρανικές, μολδαβικές και γεωργιανές ομόσπονδες
δημοκρατίες προσβλέπανε στην ανεξαρτητοποίησή τους, το ίδιο συμβαίνει και στην
κατακερματισμένη ελληνική επικράτεια όπου η επιρροή της Δύσης δεν άγγιξε
καθόλου τον ένθεο τοπικισμό των κατοίκων, δεδομένου ότι η εξολόθρευση της μπουρζουαζίας
παραμένει πρώτιστο καθήκον, μπολιασμένο με φρικτή διανοουμενίστικη μαρξιστική
θεωρία για την βεβιασμένη υστεροφημία, θυμίζοντας την παιδιάστικη ρωσική
επανάσταση του 1905.
Η θέση υπέρ της χρήσης βίας για την διάλυση του αστικού
κράτους διατυπώνεται στα δύο έργα του Λένιν: Κράτος και Επανάσταση
& Δύο τακτικές της Σοσιαλδημοκρατίας στη δημοκρατική επανάσταση.