Βρε τι έπαθε ο κακομοίρης…

Ο Αμερικανός φορτηγατζής Daniel Metzgar δεν τα κατάφερνε και πολύ καλά  στο θέμα του έρωτα, όντας ανεπαρκής στο κάτω διαμέρισμα, οπότε τον Δεκέμβριο του 2009 αποφάσισε και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση, δια της οποίας του εμφυτεύθηκαν … πόντοι (και όχι μόνο).

Το πρόβλημα όμως που προέκυψε είναι ότι η εγχείρηση παραήταν αποτελεσματική!

Και αυτό, διότι όπως καταγγέλλει ο εν λόγω χειρουργημένος, του έμεινε κουσούρι μια μεγάλη στύση, η οποία και κράτησε 8 ολόκληρους μήνες!

Ιπτάμενο ποδήλατο!

Τι είναι;

Ποδήλατο, ή αεροπλάνο;

Ή μήπως και τα δυο…;

Ότι και να είναι, ακούγεται και φαίνεται ενδιαφέρον!

Ο ρόλος του ατόμου στις ιστορικές εξελίξεις (η περίπτωση Σαμαρά).

Ή αλλιώς: Σαμαράς να’ ναι κι ότι να’ ναι!

Ανήκω σε αυτούς που θεωρούν ότι την ιστορία την κάνουν τα άτομα.

Κάποιες χαρισματικές προσωπικότητες, που διαμορφώνουν τις εξελίξεις.

Σε αντίθεση με τη μαρξιστική σχολή σκέψης, που υποβαθμίζει τον ρόλο του ανθρώπου, και ρίχνει όλο το βάρος στις ιστορικές και άλλες συγκυρίες.

Ναι, αλλά θα πετύχαινε η επανάσταση των Μπολσεβίκων αν δεν υπήρχε ο Λένιν;

Θα επιβίωνε στις αρχές του το σοβιετικό καθεστώς, αν δεν υπήρχε ο Τρότσκι;

Θα απαξιώνονταν τόσο ο «κομμουνισμός», αν δεν έβαζε το χεράκι του ο Στάλιν;

Θα υπήρχε αυτή η Ευρώπη που υπάρχει σήμερα, αν δεν μεσολαβούσε το σφαγείο του Β’ΠΠ, ο οποίος ξεκίνησε από ένα μόνο άτομο, τον Αδόλφο;

Και στα δικά μας, πως θα εξελίσσονταν το 1821 αν δεν είχαμε τον Κολοκοτρώνη;

θα υπήρχε πετυχημένο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, αν δεν υπήρχε ο Βελουχιώτης;

Θα ήμασταν σήμερα στην Ευρώπη, όπως είμαστε, αν δεν το έβαζε πείσμα ο Καραμανλής ο πρεσβύτερος;

Και πάει λέγοντας.

Και δεν του τό’ χαμε του Αντώνη...

Η ΕΡΤ αντιπροσωπεύει την πλέον ακραία εκδοχή των αξιών του πελατειακού κράτους που χρεοκόπησε.

Δεν αναφέρομαι στο πρόγραμμα που  ήταν παρασάγγας πιο αξιόλογο από αυτό των ιδιωτικών καναλιών, αλλά στον τρόπο διάρθρωσης και λειτουργίας της.
2.700 άνθρωποι αμείβονταν όσο 10.000 στον ιδιωτικό τομέα και απέδιδαν όσο 200.  Αυτό σε μια εποχή με 1,5 εκατ. ανέργους και αύξοντα αριθμό αυτών που ψάχνουν τροφή στα σκουπίδια είναι σκανδαλώδες.

Το 1,5 εκατ. ανέργων δεν προέκυψε από το μνημόνιο αλλά από τη χρεοκοπία του μοντέλου όπου το δημόσιο(και ΕΡΤ) υπεραντλούσε πόρους από την  ιδιωτική οικονομία.  

Στη  βιολογία αυτό ορίζεται σαν την κατάσταση που το παράσιτο εξοντώνει το ξενιστή (γάγγραινα).

Ποια ΕΡΤ; Τι να λέμε τώρα;

Είχα γνωρίσει έναν συμπαθητικό άνθρωπο που ήταν μέλος χορευτικού ομίλου και έτρεχε παντού όπου νόμιζε ότι η παρουσία του θα βοηθούσε σε αυτό το θολό κατασκεύασμα που λέγεται ακόμη «ελληνική παράδοση κατά τη σύγχρονη εποχή». Έπαιρνε άδεια από τη δουλειά του, έχανε μεροκάματα, κουβαλούσε στολές, λαϊκά όργανα, χόρευε και αισθανόταν πως εκπληρώνει ένα εθνικό καθήκον.

Μου γνωστοποίησε λοιπόν την εμπειρία του μια φορά που φορτώθηκαν σε αυτοκίνητα και μικρά λεωφορεία για να κάνουν ένα εξωτερικό τηλεοπτικό γύρισμα, όπου θα χόρευαν χορούς του τόπου τους.

Αυτό θα γινόταν για λογαριασμό της Ε.Ρ.Τ. και τη λήψη θα την πραγματοποιούσαν σκηνοθέτες, οι βοηθοί τους, τεχνικοί, φροντιστές του κρατικού τηλεοπτικού σταθμού.

 

Μόλις λοιπόν έφθασαν σε ένα μέρος κοντά στο Σούνιο, σε ένα ξέφωτο όπου θα γινόταν το γύρισμα οι άνθρωποι της Ε.Ρ.Τ. τους είπαν (μας διέταξαν μου είπε εκείνος, επί λέξει), να κατεβούμε και να περιμένουμε.

Εκείνοι εξαφανίστηκαν, τους κατάπιε η γη, κυριολεκτικά.

Μετά από δυο-τριών τουλάχιστον ωρών αναμονή εμφανίστηκαν πάλι.

Δεν ήταν μόνον το ότι είχαν πάει σε κάποια ταβέρνα και καλόφαγαν αφήνοντας τους άλλους ντυμένους με τις παραδοσιακές στολές, να περιφέρονται κάτω από τον ήλιο (σκεφθείτε τη σκηνή), αλλά όπως κατάλαβαν η όλη αυτή συμπεριφορά είχε και μια ακόμη πιο απεχθή ουρά.

Διότι οι μάγκες(;) κατά πάγια τακτική το έκαναν αυτό για να αργοπορεί αρκετά το γύρισμα και να γράφουν μέσα στην ημέρα αδρά αμειβόμενες υπερωρίες.

Το δεύτερο βήμα για την ΕΡΤ.

Ήταν πολύ γλαφυρή και πολύ ακριβής η αυτοκριτική που έκανε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου για την ΕΡΤ, μαζί με την κριτική στους προκατόχους του.

Είναι αληθή όσα καταμαρτύρησε για την πολύπαθη κρατική ραδιοτηλεόραση, αλλά δεν ξεχνάμε ότι συνέβαλε ο ίδιος τον περασμένο χρόνο σε όλα αυτά.

Πραγματικά η ΕΡΤ έχει πολλαπλάσιο κόστος και προσωπικό από άλλους τηλεοπτικούς σταθμούς σε σχέση με την πολύ μικρή της τηλεθέαση και χωρίς να εκπέμπει πάντα ποιοτικό περιεχόμενο.

Ορθώς είπε: «Εχει τεράστια περιουσία, η οποία παραμένει αδρανής, αν δεν λεηλατείται υπέρ του ανταγωνισμού. Έχει καθεστώς αδιαφάνειας στη διαχείρισή της: Μιλάμε για μια εταιρεία με έξι λογιστήρια που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους! Καθεστώς αδιαφάνειας στη διαχείριση των συμβάσεων, καθεστώς ακόμα μεγαλύτερης αδιαφάνειας στη διαχείριση του υλικού το οποίο δεν έχει απογραφεί εδώ και οκτώ χρόνια! Για να μην αναφερθούμε στα τεράστια ποσά τα οποία μοιράζει σε ιδιωτικές παραγωγές που θα μπορούσε να κάνει, με πολύ λιγότερα, χρησιμοποιώντας τα δικά της μέσα. Που τα έχει πληρώσει ακριβά ο Ελληνας φορολογούμενος».

The Beat Goes on....

Sonny and Cher!

 

The Call

Σκηνοθεσία: Brad Anderson
Ηθοποιοί:Halle Berry, Abigail Breslin, Morris Chestnut, Michael Eklund

Η ταινία αυτή είναι ο ορισμός του “ξεκινά υποσχόμενα, αλλά μετά την πρώτη ώρα (ακριβώς) χάνει κάθε ενδιαφέρον”.

Θα μπορούσε να είναι πολλά παραπάνω από ένα μετριότατο θριλεράκι.

Η ζαριά του Σαμαρά.

Είναι πάρα πολύ δύσκολο, συχνά ακατόρθωτο, το να εξετάσει κανείς τα πράγματα με σκέτη ψυχρή λογική, όταν τα γεγονότα σηκώνουν τεράστιο κουρνιαχτό και προκαλούν άπειρες συζητήσεις επί μίας ατελείωτης σειράς θεμάτων.

Κι αν ακόμα το επιτύχει κανείς, είναι ακόμα δυσκολότερο να βρει πρόθυμους ακροατές ή αναγνώστες (όπως στο προκείμενο) να μοιραστούν τον συγκεκριμένο τρόπο θεώρησης.

Ή να είναι πρόθυμοι αν όχι να τον κατανοήσουν, τουλάχιστον να μην τον παρεξηγήσουν σκοπίμως.

Επειδή όμως όπως αρέσκομαι να λέω συχνά-πυκνά (αποτελεί εξάλλου και άριστη δικαιολογία για όλους τους αποτυχημένους –εξ’ όσων γνωρίζω ακόμα δεν έχω κερδίσει καμία αναγνώριση επιτυχίας), «τα καλά είναι για λίγους», κάτι που συνεπάγεται ότι επειδή είναι για λίγους δε σημαίνει ότι δε θα πρέπει να τα γευόμαστε ή έστω να τα εξερευνάμε.

Κάπως έτσι λοιπόν προτίθεμαι με το παρόν πόνημα να εξετάσω την, αναμφίβολα πρωτοφανή σχεδόν σε σοκαριστικό βαθμό για τα ελληνικά δεδομένα, απόφαση του Σαμαρά για τον «ξαφνικό θάνατο» της ΕΡΤ σε επίπεδο καθαρής  και ψυχρής λογικής. Και εν τέλει να επιχειρήσω να την αξιολογήσω σε επίπεδο πολιτικού χειρισμού, αν δηλαδή κρίνεται επιτυχημένος (ή για να ακριβολογούμε, αν έχει ικανές πιθανότητες επιτυχίας που να δικαιολογούν το - προφανώς - υψηλό της ρίσκο), και εν τέλει αν αυτός ο χειρισμός είναι υψηλής ή χαμηλής ποιότητας…

Ελλάδα και Αριστερά.

«Υπάρχει ένα στοιχείο σε αυτούς τους ανθρώπους, που είναι γνήσιο. Δεν ξέρω αν η κυρία αυτή (σ.σ.: στη Μαρία Ρεπούση αναφέρεται) ανήκει σ' αυτόν τον τομέα της γνησιότητας. Είναι τραυματισμένοι άνθρωποι από τον εμφύλιο πόλεμο.

Κι εγώ ανήκω στη νικημένη παράταξη του εμφυλίου πολέμου.

Μέχρι που έμεινα εξόριστος στο Παρίσι έβλεπα την ελληνική σημαία και τη σιχαινόμουν. Και σιγά σιγά έμαθα να βλέπω την σημαία και να κλαίω από συγκίνηση και από αγάπη. Έγινε σταδιακά.

Υπάρχει ένα τμήμα αυτού του κόσμου, πάρα πολύ πληγωμένο από τον εμφύλιο πόλεμο, γιατί είναι βαθιά τραυματισμένο γιατί θρηνούν νεκρούς, φρίκες κ.λπ.

Έχουν αυτό το μίσος το οποίο δεν μπορούν να το ξεπεράσουν. Το άλλο σημείο βέβαια είναι μια μπουρδολογική επιστημοσύνη-ανεπιστημοσύνη».
Κώστας Ζουράρις, εκπομπή «Ελεύθερος Σκοπευτής», τηλεόραση ΣΚΑΪ, 2 Ιουνίου 2013

Ο κ. Ζουράρις προέρχεται από την Αριστερά και παραμένει εκεί, με τον δικό του ιδιόμορφο και άναρχο τρόπο.

Κατά δική του ομολογία, όταν βρισκόταν στο Παρίσι κατά τη διάρκεια της επταετίας, ένιωθε σιχαμάρα όταν αντίκριζε την ελληνική σημαία.

Η ταύτισή του με το εθνικό σύμβολό μας προέκυψε έπειτα από δική του προσπάθεια και με την πάροδο του χρόνου.

Το ενδιαφέρον στην αφήγησή του είναι το γεγονός πως δεν αποδίδει την ενστικτώδη απέχθεια στη δικτατορία αλλά στην ήττα της Αριστεράς στην αιματηρή αναμέτρηση 1946-1949.

Οι νεκροί, οι φρίκες και -πάνω απ' όλα- η γεύση της ήττας ήταν τα καθοριστικά στοιχεία που διαμόρφωσαν την ψυχοσύνθεση ανθρώπων σαν τον πρώιμο κ. Ζουράρι και την όψιμη Μαρία Ρεπούση.