Αλέξης: Όταν ο κυνισμός συναντά την αγραμματοσύνη…

«Σημειό...», είπε πρώτα ο πρόεδρος.

«Σημασιό...», δοκίμασε αμέσως μετά.

Είδε ότι δεν του έβγαινε κανένα από τα δύο, ίσως γιατί δεν ήξερε ακριβώς τι σημαίνει «σημειολογία» και τι «σημασιολογία»· οπότε, το έπιασε από την αρχή: «Δευτερεύουσες γεγονότα», είπε και συνέχισε.

Κατάλαβε άραγε την ασυμφωνία γένους μετοχής και ουσιαστικού;

Μήπως κατάλαβε, αλλά έκρινε ότι δεν είχε σημασία να διορθώσει το λάθος του;

Και τι από τα δύο άραγε θα ήταν το χειρότερο: η άγνοια των κανόνων της γλώσσας ή μήπως η περιφρόνησή του γι’ αυτούς;

Στο «σχολειό» από το οποίο πέρασε ο Αλέξης Τσίπρας τέτοιου τύπου διακρίσεις μάλλον δεν τον απασχόλησαν ιδιαιτέρως - ίσως και ποτέ.

Αυτός δεν διάβαζε. Αγωνιζόταν...

Ο νόμος του Λυντς σε μετάφραση…

H κυρία που κλωτσάει το κορίτσι εκπροσωπεί ένα σημαντικό μέρος των πολιτών αυτής της  χώρας.

Εξάλλου και μόνο το γεγονός ότι το κάνει σε ένα από τους πιο διάσημους, πολυσύχναστους και ακριβότερους δρόμους της πρωτεύουσας είναι ενδεικτικό.

Το σουλούπι, τα ρούχα, τα παπούτσια και το περιοδικό μόδας που κρατάει υποδηλώνουν με το πιο εμφατικό τρόπο ότι ένα τμήμα της μεσαίας τάξης «υποφέρει» για την Αλεξάνδρεια που έχασε και μαζί μ’ αυτή χάνει και τη ψυχραιμία του.

Κρατισμός: Η πρώτη ύλη της διαφθοράς.

Με αφορμή την δίκη και την σχετική απολογία του πάλαι ποτέ ισχυρού άνδρα του ΠΑΣΟΚ και του ελληνικού σοσιαλισμού κ. Άκη Τσοχατζόπουλου, απεφάσισε στην διάρκεια της θερινής ανάπαυλας να ασχοληθώ με έναν άγνωστο στην Ελλάδα Βρεταννό γιατρό και φιλόσοφο, τον Μπερνάρ Μαντεβίλ.

Η ανάγνωση πριν αρκετά χρόνια του βιβλίου του «Ο Μύθος των Μελισσών», που κυκλοφόρησε στις αρχές του 18ου αιώνα, με είχε εντυπωσιάσει γιατί ο συγγραφέας έφερνε στο προσκήνιο μία διάσταση της ζωής σε ένα μελίσσι, που στην εποχή της είχε χαρακτηριστεί προκλητική.

Ούτε λίγο ούτε πολύ, υποστήριζε ότι η διαφθορά που επικρατεί στο «βασίλειο των μελισσών» είναι παράγοντας ευημερίας και δημιουργίας, γιατί στην ουσία αποτελεί μία μορφή ελευθερίας.
Αυτή την προσέγγιση της διαφθοράς συμμερίζονται στις μέρες μας ο Καναδός θεωρητικός του αναρχο-φιλελευθερισμού και οικονομολόγος καθηγητής Πιερ Λεμιέ και ο Γάλλος υφηγητής φιλοσοφίας Γκασπάρ Κενινγκ, συγγραφέας του βιβλίου «Οι διακριτικές αρετές της διαφθοράς» (εκδ. Grasset).

Οι συνδικαλιστοπατέρες και οι … κυριλέ!

Κάποιες προσωπικές μου δουλειές με έφεραν χθες το μεσημεράκι στο κέντρο της πόλης, όπου έπεσα πάνω στο εκπαιδευτικό συλλαλητήριο. 

Χιλιάδες εκπαιδευτικοί, διοικητικοί των πανεπιστημίων, αρκετοί φοιτητές, διαδήλωναν στους κεντρικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης κατά της διαθεσιμότητας και των απολύσεων, που χτυπούν την πόρτα των μέχρι τώρα ιερών και ανέγγιχτων επαγγελματικών κλάδων του στενού πυρήνα του ελληνικού δημοσίου.

Περπάτησα για μερικές εκατοντάδες μέτρα δίπλα τους, παρατηρώντας φάτσες και μορφασμούς, ακούγοντας τα συνθήματά τους, διαβάζοντας τα πανό και τις προκηρύξεις που μοίραζαν στους περαστικούς.

Και μετά το μνημόνιο τι;

Αν ο κ. Αλέξης Τσίπρας θέλει να γίνει πρωθυπουργός για να καταργήσει το Μνημόνιο, τζάμπα παιδεύεται.

Το Μνημόνιο μετά τον Μάιο του 2014 δεν θα υπάρχει με καμιά κυβέρνηση.

Τότε θα δοθεί η τελευταία δόση των δανεικών από τους Ευρωπαίους φορολογούμενους και το ΔΝΤ, οπότε αντίο τρόικα, αντίο άγχος των ελέγχων κι αντίο δόσεις.

Η Ελλάδα θα έχει πολλές υποχρεώσεις, αλλά θα συνεχίσει να έχει τη δυνατότητα να βγει στις αγορές.

Να σημειώσουμε ότι και σήμερα ουδείς την εμποδίζει να βγάλει ομόλογα, απλώς κανείς δεν τα αγοράζει με επιτόκιο κάτω του 10%, κάτι που τα κάνει ασύμφορα για τη χώρα.

Congratulations....

The Rolling Stones...

Ο Αλέξης, τα λαϊκά ινδάλματα, και οι πολιτικοί παρίες…..

Τα τελευταία 3-4 χρόνια της κρίσης δημιούργησαν, εκτός από φτώχια και δυστυχία, και κάποιες δοξασίες.

Οι οποίες επαναλαμβανόμενες συνεχώς, τείνουν να γίνουν καθεστηκυίες αλήθειες….

Δημιουργώντας νέα «είδωλα», και γκρεμίζοντας άλλα.

Ένα κλασικό παράδειγμα αυτής της νέας τάσης είναι οι «άγιοι γέροντες», που αν πιστέψουμε αυτά που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα και από σάιτ σε σάιτ, οι παππούληδες τα είχαν πει όλα, και τα είχαν προβλέψει όλα….

Ακόμη και το πρωτογενές πλεόνασμα!

Ήμουν και εγώ εκεί! (Με τον Τσίπρα, στις καταλήψεις ‘90-’91).

Σπανίως  παίρνω συνεντεύξεις.

Για να πάρεις συνεντεύξεις πρέπει να έχεις πρόσβαση σε πρόσωπα που ο άλλος θα ενδιαφερθεί να κάτσει να ακούσει κάτι που με τη σειρά του προϋποθέτει ότι τα πρόσωπα αυτά είναι αν μη τι άλλο γνωστά, «επώνυμα».

Έλα όμως που και εγώ «ανώνυμος» ων γνωρίζω μόνο άτομα τέτοιας κατηγορίας; Σήμερα όμως κάνω μια εξαίρεση.

Όχι γιατί ο συνεντευξιαζόμενος δεν είναι «ανώνυμος» (είναι, και θέλει να παραμείνει τέτοιος γι’ αυτό και θα τον αναφέρουμε με τα αρχικά του Ν.Κ.), αλλά επειδή αυτό που έχει να μας πει ίσως φανεί ενδιαφέρον σε σχέση με ένα ζήτημα που συχνά-πυκνά το ακούμε αναφορικά με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης κο Τσίπρα, που μας υπενθυμίζει ότι ξεκίνησε την πολιτική-αγωνιστική του καριέρα πρωτοστατώντας στις καταλήψεις  του 1990-1991, ενώ μυθικές διαστάσεις (σχεδόν) έχει πάρει η εμφάνισή του στην τότε εκπομπή της Παναγιωταρέα (αυτής με το λευκό τσουλούφι).

Υπάρχουν λοιπόν πολλές απορίες για το τι και πώς, ακριβώς, συνέβη τότε.

Κανένας λοιπόν πιο κατάλληλος από το φίλο μου Ν.Κ. αρχικαταληψία της εποχής σε λύκειο της Άνω Τούμπας για να μας δώσει τα φώτα του.

Ακολουθεί η συνέντευξη που μου έδωσε πριν μερικές μέρες μεταξύ φραπέ στην αρχή και βαρελίσιας μπύρας στη συνέχεια σε μαγαζί, όχι πολύ μακριά από το σχολείο εκείνο…

Ο μύθος της άλλης Ελλάδας.

Δεν υπάρχει "άλλη Ελλάδα". Αυτή που "δημιουργεί", "καινοτομεί", "αναπτύσσεται" και άλλες τέτοιες λέξεις αισιόδοξες.

Δεν υπάρχει.

Συγγνώμη που το λέω έτσι απότομα, αλλά μόνο έτσι σκάνε οι φούσκες.

Κατά τη γνώμη μου, η οποία έχει σχηματιστεί παρακολουθώντας τη ζωή και τις εξελίξεις σε ετούτη την ακρούλα της Βαλκανικής λίγο πιο προσεκτικά την τελευταία τριετία, η ιδέα ότι υπάρχουν στην ελληνική κοινωνία επαρκείς δυνάμεις δημιουργίας και εξέλιξης που μπορεί να αναδειχτούν και να αποτελέσουν τη ραχοκοκαλιά μιας υποτιθέμενης επόμενης ημέρας, είναι ακριβώς αυτό: Μια φούσκα.

Περιέχει μόνο αέρα.

Το μεγάλο προκύπτει ως άθροισμα των μικρών.

Για να φτιάξεις τη μερακλίδικη την αστακομακαρονάδα, προϋποτίθεται ότι έχεις τον τρόπο για να μαγειρέψεις τον αστακό ή, καλύτερα, την «αστακουδιά», όπως ήταν το χαϊδευτικό του τερατώδους όψεως οστρακόδερμου εφόσον προοριζόταν για γαστριμαργική χρήση, κατά τη χρυσή εποχή των καραμπουζουκλήδων, τότε που το ΠΑΣΟΚ (πράσινο ή γαλάζιο, μικρή η διαφορά...) ήταν στην κυβέρνηση και «ο λαός στην εξουσία».

Αναρίθμητοι ήσαν οι τρόποι αυτοί: ο καθένας μπορούσε να βρει τον δικό του, φτάνει να είχε φαντασία και δημιουργικότητα.

Εγώ, σήμερα, που είναι Κυριακή και θέλω να σας σερβίρω κάτι ανάλαφρο, είπα να σας παρουσιάσω μια τέτοια συνταγή της πράσινης περιόδου του ΠΑΣΟΚ από το ηρωικό και αλησμόνητο 1988.

Τη μαγική εποχή, που υπουργός Προεδρίας ήταν ο Α. ο Πεπονής, Οικονομικών ο Δ. ο Τσοβόλας, Υγείας ο Α. ο Κακλαμάνης (υπάρχει ακόμη), Αμύνης ο Ι. ο Χαραλαμπόπουλος (ομοίως), Εργασίας ο Γ. ο Γεννηματάς και Εσωτερικών κάποιος Παν. Μαρκόπουλος, τον οποίον, λυπάμαι πολύ, αλλά δεν τον θυμάμαι καθόλου.