Στην αρχή ήθελα να γράψω για
τον εκφωνητή που έκλεισε το πρόγραμμα της πάλαι ποτέ ΕΡΑ της ΕΡΤ
λέγοντας «Βαθιά ψυχή!» (έτσι, αντεστραμμένο) ή για τον κ. Καμμένο, που δήλωνε
πως ό,τι θα μεταδίδεται στο εξής από τη συχνότητα αυτή δε θα είναι ελληνικό, μα
θα εκφράζει τις κατοχικές δυνάμεις.
Μετά όμως είπα ν΄ ασχοληθώ με κάτι
σοβαρότερο, παρά με τα προσωπικά ψυχοδράματα του κάθε πικραμένου, που αναβιώνει
στο κεφάλι του είτε το ραδιοθάλαμο του Ζαππείου τον Απρίλη του ΄41, είτε τον
αμφιλεγόμενο Άρη Βελουχιώτη, είτε το σταθμό του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του ΄73
- κι όλα αυτά, εννοείται, σαν τη χειρότερα επαναλαβανόμενη φάρσα. (Εξάλλου, όποιος
θέλει μπορεί να συνεχίζει να παρακολουθεί το πρόγραμμα της νομικά ανύπαρκτης
ΕΡΤ από το αυτοσχέδιο υπαίθριο στούντιο που έχουν στήσει οι κυρίες και κύριοι
συνδικαλιστές στη Μεσογείων. Τουλάχιστον όσο δε βρέχει ή δεν έχουν αρχίσει τα
κρύα).









