Γυμνός Ιούλη μήνα… το καταμεσήμερο.

Γυμνός, Iούλιο μήνα, το καταμεσήμερο.

Σ' ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα, με το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του.

Kοιτάζω τον ασβέστη αντικρύ στον τοίχο της μικρής μου κάμαρας.

Λίγο πιο ψηλά το ταβάνι με τα δοκάρια….

Το Μουντιάλ, οι Γερμανοί, και εμείς…

Την ώρα που οι δικοί μας ποδοσφαιριστές οι οποίοι συμμετείχαν στο Μουντιάλ έστελναν από τη Βραζιλία γράμμα απόγνωσης στον πρωθυπουργό για να του πουν ότι δεν θέλουν πριμ για τη συμμετοχή τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο, αλλά ένα προπονητικό κέντρο που λείπει παντελώς από τη χώρα μας μετά το κλείσιμο του Αγίου Κοσμά, οι Γερμανοί συνάδελφοί τους απολάμβαναν κάτι που καμία άλλη ομάδα από τις συμμετέχουσες στο Μουντιάλ δεν μπορούσε να διανοηθεί: ένα ολόδικο τους προπονητικό κέντρο που κατασκευάστηκε μέσα σε λίγους μήνες στην άλλη άκρη του κόσμου.

Αμέσως μετά την κλήρωση των αγώνων, τον περασμένο Δεκέμβριο, Γερμανοί αρχιτέκτονες ταξίδεψαν στη Βραζιλία και επέλεξαν ένα ιδανικό μέρος για να εγκλιματισθούν οι συμπατριώτες τους ποδοσφαιριστές στις κλιματολογικές συνθήκες της περιοχής και έστησαν εκεί ένα προπονητικό κέντρο που, εκτός των άλλων, εξασφάλιζε την απομόνωση των παικτών αλλά, ταυτόχρονα, και την εύκολη πρόσβασή τους προς τα στάδια που επρόκειτο να αγωνιστούν.

Περιμένοντας την έκρηξη…

Ο αγώνας δρόμου για την έξοδο από την κρίση της ελληνικής χρεοκοπίας τα τελευταία χρόνια δόθηκε σε λάθος πεδία.

Οι πληροφορίες τις τελευταίες μέρες από τραπεζικά στελέχη είναι άκρως ανησυχητικές και επιβεβαιώνουν τις εκτιμήσεις πως παρά τις προσπάθειες των εταίρων να κρατηθεί η χώρα όρθια, η καθυστέρηση των μεταρρυθμίσεων σε συνδυασμό με τις αντιδράσεις των συντεχνιών και τη μηδενιστική ρητορική των κομμάτων που δεν διστάζουν να εκτοξεύουν απειλές εναντίον των ξένων επενδύσεων, κρατούν την οικονομία στα «γόνατα».

Shaman's Blues...

The Doors

Η αβάσταχτη ελαφρότητα του Facebook, και του Twitter.

Είμαι απ αυτούς που λατρεύουν το ίντερνετ.

Προσωπικά, το θεωρώ ως μια από τις τρείς-τέσσερις σπουδαιότερες ανθρώπινες εφευρέσεις έβερ...
Για άτομα (σαν κι εμένα), που τους αρέσει να ψάχνονται, το διαδίκτυο αποτελεί δώρο Θεού.

Ότι καλύτερο.

Οι νεότεροι δεν μπορούν να φανταστούν πως ήταν η ζωή χωρίς το διαδίκτυο, όπως πολλοί (ακόμη και μεγαλύτεροι) ξέχασαν πως ήταν η ζωή χωρίς τα κινητά…

Έχουμε χαζέψει… εντελώς όμως!

Διαβάστε την απεγνωσμένη έκκληση μιας Ελληνίδας μάνας, που ξέχασε την Πίνδο και είναι έτοιμη να ανέβει στα κάγκελα διότι ο στρατιώτης κανακάρης της κινδυνεύει στη σκοπιά!

Στο ποτάμι;

Στα σύνορα;

Στο Αφγανιστάν;

Όχι… στην Αθήνα υπηρετεί το παλικάρι.

Κινδυνεύει από τους Τούρκους;

Τους Ουτσεκάδες;

Τους Ταλιμπάν;

Όχι… κινδυνεύει να πέσει από την υπερυψωμένη σκοπιά!!!

Διαβάστε…

Αγγελίες γάμων…

Η πιο έντιμα διατυπωμένη στήλη στις εφημερίδες, είναι οι Προαγγελίες Γάμων στα Κοινωνικά.

«Ο τάδε, γεννηθείς εκεί και η τάδε, γεννηθείσα εκεί, πρόκειται να παντρευτούν. Ο γάμος θα γίνει εκεί». Τελεία.

Ακόμα και το «πρόκειται να παντρευτούν» έχει απολυτότητα χειρουργικής ακρίβειας.

Ξέρεις πόσα «ίσως;» ενυπάρχουν σε ένα «πρόκειται»;

Ενώ στις Κηδείες των Κοινωνικών αρχίζουν οι μεταμφιέσεις.

«Τον πολυαγαπημένο μας» που μπορεί να είναι και γρουσούζης, «τον λατρεμένο μας θείο» όζει καλή διαθήκη, «οι τεθλιμμένοι συγγενείς» που μπορεί να είναι και σφαγμένοι…

Ούτε στο Pro Evolution…

Σε περίπτωση που δεν το καταλάβατε, μόλις πέρασε η βραδιά που, λογικά, αλλάζει την ποδοσφαιρική ιστορία.

Δεν είναι τόσο η ήττα της Βραζιλίας, ακόμη κι αν αυτή έγινε με σκορ που παραπέμπει σε πόλο.

Ακόμη κι αν αυτή έγινε μπροστά στο κοινό της, με τη μισή χώρα να έχει εναποθέσει τις ελπίδες της στην κατάκτηση του Κυπέλλου για να μην ξεσπάσουν ταραχές στις φαβέλες.

Είναι περισσότερο η επιβεβαίωση που ψάχνουν εδώ και τέσσερα χρόνια οι Γερμανοί για να σφραγίσουν αυτό που όλος ο κόσμος έβλεπε. Την πρωτοκαθεδρία τους.

Ησυχία, ν’ ακουστεί η σιωπή των Βραζιλιάνων…

Είναι στιγμές που βλέπεις το πληκτρολόγιο και ετοιμάζεσαι να το πας στο αστυνομικό τμήμα για βόμβα.

Κλωθογυρίζουν σκέψεις και, ζωντανές ακόμα, εικόνες στο μυαλό σου, αλλά οι λέξεις είναι αδύνατον να επιλεγούν και να συνταχθούν.

Είναι στιγμές που η επανάληψη των σκέψεων για το ίδιο γεγονός καταλήγουν σε διαφορετικό τέλος.

Αυτό που έγινε το βράδυ της Τρίτης είναι κάτι αδιανόητο, ακόμα και με δεύτερη ή τρίτη ανάγνωση.

Οπισθοδρομούμε ολοταχώς…

Στό τελευταῖο τεῦχος τοῦ Economist τό κύριο ἄρθρο ἀναφέρεται στό πανεπιστήμιο τοῦ μέλλοντος, τό ὁποῖο θά εἶναι «διαδικτυακό».

Ἤδη λειτουργοῦν πανεπιστήμια «on line», τά ὁποῖα παρέχουν στους ἐγγεγραμμένους «φοιτητές» τήν δυνατότητα νά παρακολουθοῦν ἔναντι πολύ χαμηλῶν διδάκτρων ἤ και ἐντελῶς δωρεάν, τίς παραδόσεις κορυφαίων καθηγητῶν.

Ἔχουν μάλιστα ἱδρυθῆ ἐκπαιδευτικοί ὀργανισμοί καί ἐπιχειρήσεις πού ἀναπτύσσουν τό νέο αὐτό εἶδος τοῦ «διαδικτυακοῦ» πανεπιστημίου καί πιστοποιοῦν ὅτι οἱ φοιτητές παρηκολούθησαν ἐξ ἀποστάσεως τά μαθήματα καί βαθμολογήθηκαν σέ αὐτά.

Τό μόνο πού ἀπομένει εἶναι ἡ ἰσότιμη ἀναγνώρισις τῶν πτυχίων τῶν διαδικτυακῶν πανεπιστημίων.