“Nihil humani a me alienum puto: Τίποτα το
ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο.”
Το προχθεσινό έγκλημα στην Μάνη διαψεύδει κατά
τον ανατριχιαστικότερο τρόπο τη φράση του ρωμαίου συγγραφέα Τερέντιου.
Το προχθεσινό έγκλημα στην Μάνη μάς αποδεικνύει
ότι ο άνθρωπος μπορεί, υπό συνθήκες, να αποξενωθεί εντελώς από την ίδια του τη
φύση. Δεν αναφέρομαι σε καλοσύνη, σε αλληλεγγύη, οίκτο, ροπή προς το ωραίο και
το ευγενές και σε άλλα τέτοια διαχρονικά ζητούμενα.
Μιλάω για το πλέον στοιχειώδες, για το πιο
αρχέγονο κύτταρο και όρο της ύπαρξης μας.
Οι αυτουργοί του εγκλήματος στη Μάνη δεν
σκότωσαν από έσχατη ανάγκη ή από ερωτικό πάθος ή από ιδεολογία ή για λόγους
τιμής, οι οποίοι τους επιβάλλονταν από κάποιο ηθικό κώδικα.
Δεν σκότωσαν εν βρασμώ ψυχής, εφόσον όλα
δείχνουν πως οι πράξεις τους είχαν προσχεδιαστεί. (Εάν ήλπιζαν απλώς να λύσουν
αναίμακτα τις όποιες διαφορές τους, δεν θα έδιναν ραντεβού στα θηριώδη θύματά
τους σε ερημική τοποθεσία…) Ούτε καν σκότωσαν για να λάβουν πίσω τα
χρωστούμενα, τα αναβολικά ή το ποσό των οχτακοσίων εβδομηνταπέντε ευρώ που
ισχυρίζονταν ότι τους είχαν υπεξαιρέσει και το οποίο δεν επέστρεψε ποτέ στις
τσέπες τους.
Σκότωσαν επειδή απλώς δεν έβλεπαν κανέναν λόγο
να μην σκοτώσουν.
.jpg)
.jpg)
