Και θα’ ναι μέρα μεσημέρι…

Άστραψαν και βρόντηξαν το τελευταίο δεκαήμερο οι συνήθεις ύποπτοι, πράκτορες του χάους, συριζαίοι, πσαικαζμένοι, και λοιποί αντιμνημονιακοί αγαναΧτιστές.

Αφορμή ένα έωλο γκάλοπ που έφερνε τον Σύριζα μπροστά 11 ολόκληρες μονάδες!

Και από το οποίο μάσησαν και ουκ ολίγοι νεοδημοκράτες, που τελευταία η ηττοπάθεια έχει γίνει δεύτερη φύση τους.

Λες και είναι χάφτες όλοι αυτοί που ψηφίζουν, και αίφνης πείσθηκαν από τα στέρεα επιχειρήματα του Αλέξη, και τα δημοσιονομικά υπολογισμένα φληναφήματα του …  Δραγασάκη…

Σύριζας και σκυλάδικα παντού!

Να είσαι τώρα Αλέξης Τσίπρας, να έχεις ένα σωρό σκοτούρες, να ετοιμάζεσαι για το κοινοβουλευτικό νταβαντούρι με την ψήφο εμπιστοσύνης, να σε κατηγοράνε διάφοροι σύντροφοι για "δεξιά στροφή" και να κουβαλάς στην καμπούρα σου και τον Γιώργο Μαργαρίτη;

Μάλιστα, τον Γιώργο Μαργαρίτη!

Τον γνωστό τραγουδιστή, η εμφάνιση του οποίου στο Φεστιβάλ της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ το βράδυ του περασμένου Σαββάτου άναψε φωτιές στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Μούχλα και... βιβλιοποικιλότητα.

Σε ό,τι αφορά το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για τον πολιτισμό, μακάρι να μπορούσαμε να παραφράσουμε τον Σάμιουελ Τζόνσον και να πούμε ότι «είναι καλό και πρωτότυπο.

Αλλά το μέρος που είναι καλό δεν είναι πρωτότυπο και το μέρος που είναι πρωτότυπο δεν είναι καλό».

Περισσότερο με μπροσούρα της δεκαετίας του ’80 μοιάζει, πασπαλισμένη με μεγάλες λέξεις («βιβλιοποικιλότητα»!) και πολλά έξοδα.

Δηλαδή πώς μπορεί μια πολιτική να έχει στόχο τη «διαρκή επικοινωνία με τις διεθνείς εξελίξεις και διάλογο με τους εκφραστές τους»;

Αυτό το κάνουν καθημερινά διά του Διαδικτύου χιλιάδες παιδιά χωρίς καμιά κρατική βοήθεια και παρέμβαση, με μια διαδικασία που λίγο πριν στο ίδιο κείμενο χαρακτηρίστηκε «πολιτιστικός ιμπεριαλισμός».

Τι λέτε; (Οι φτωχομπινέδες του Σύριζα)...

Στο προηγούμενο «Καλντερίμι» ανέφερα, μεταξύ άλλων, ότι έχει εκλείψει από τη μεγάλη μάζα της κοινωνίας ο φόβος για έξοδο από την Ευρωζώνη που υπερίσχυσε στις εκλογές του 2012, αναφορικά με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι μόνο η στρογγυλοποίηση των θέσεων της ηγετικής ομάδας της Κουμουνδούρου.

Δεν είναι μόνο ότι οι «επικίνδυνοι» έχουν μαντρωθεί και «φιμωθεί».

Είναι ότι εντός του ΣΥΡΙΖΑ ευδοκιμούν κι ουκ ολίγοι κεφαλαιοκράτες μεγαλοαστοί, με δεκάδες ακίνητα και καταθέσεις.

Οι οποίοι, δικαίως, χαλάνε τον κόσμο για τον άδικο ΕΝΦΙΑ, αφού έχουν να πληρώσουν ουκ ολίγα μπικικίνια…

Γίνονται γνωστοί σιγά σιγά…

Αμφιπολιτικές αμφισημίες…

Αριστερός φίλος διανοούμενος με ρώτησε, γελώντας, «τι βόμβα ετοιμάζεις για τον Τσίπρα το Σάββατο;».

Του απάντησα ότι η ανατροφή μου δεν μου επιτρέπει να κτυπάω τα καημένα όταν έχουν υποστεί τέτοιο κάζο – όπως η πρόταση ψήφου εμπιστοσύνης.

Πού αιφνιδίως τον άφησε χωρίς λόγο ύπαρξης. (Η συνομιλία είναι αυθεντική, ακριβώς).

Τι να πει κανείς πλέον για αυτόν τον επηρμένο νέο, που μάζεψε από υποστηρικτές της «ένοπλης πάλης» μέχρι κουφιοκεφαλάκηδες «οικονομολόγους», οι οποίοι δηλώνουν ότι «το χρέος μας το χρωστάνε εκείνοι που μας το δάνεισαν» (!!) και φαντάσθηκε ότι έγινε …ιστορικό πρόσωπο.

Φτάνει…

All my Love...

Led Zeppelin

Και όμως, υπάρχουν και χειρότερα!

Οι πολιτικές εξελίξεις που δρομολογήθηκαν προχτές εξακολουθούν να μην μπορούν να ξεκολλήσουν τον τόπο από την ασάφεια και την ανασφάλεια.

Φιλότιμη η πολιτική κίνηση για ψήφο εμπιστοσύνης, που αποδίδεται στον κ. Βενιζέλο, αναμένεται να αποδώσει το μάξιμουμ.

Δηλαδή μια ανάπαυλα ηρεμίας και μια ευστάθεια (του τρόμου) το πολύ ως τον προϋπολογισμό, πριν τα Χριστούγεννα.

Αλλά, σε καιρούς μεγάλης ανακατωσούρας, είναι πολυτέλεια να υπερτιμάμε τέτοιες απλές κοινοβουλευτικές κινήσεις και να ακκιζόμαστε για το πόσο καλά το χειρίστηκε ο αρχηγός μας.

Γιατί εύκολα οι παραφουσκωμένοι σαν διάνοι κομισσάριοι, με την σκουρλέτεια έπαρσή τους, ορμητικά παίρνουν σβάρνα ό, τι βρουν μπροστά τους.

Και μπορούν με νέες ανακατωσούρες να ματαιώσουν νωρίτερα αυτό τον κερδισμένο χρόνο της συγκυβέρνησης.

Σκουπίδια στην Κίνα, φύκια στους ιθαγενείς…

Για τους ποικιλόχρωμους συντρόφους της παρδαλής «προόδου» όλα είναι σχετικά, όλα τεντώνονται, κάμπτονται, ξεχειλώνουν ή σουρώνουν, αρκεί να υπηρετούν τις ιδεοληψίες του Καρόλου, που τον τάιζε ο Εγκελς, και των αιρέσεων που ξεπήδησαν από τη φονική τους ψευτοθρησκεία, χωρίς Θεό αλλά με δόγματα, ιερατείο κι όλα τα καλούδια του ολοκληρωτισμού, που διένειμε στους πολλούς τη μιζέρια, το αίμα και τον ιδρώτα και στους κομισάριους την εξουσία και την καλοπέραση.

Για τους προκινδυνεύοντες των επαναστάσεων, π.χ. για τους αντάρτες στα βουνά της Κούβας, για τους αληθινούς ζηλωτές αυτής της ψευτοθρησκείας, μπορείς να νιώσεις κάποιον σεβασμό.

Στο κάτω κάτω το να παίζεις τη ζωή σου μονά ζυγά προϋποθέτει αληθινή γενναιότητα…

Τι θα τον κάνεις τον τουρίστα;

Η πόλη υποδέχτηκε αυτό το καλοκαίρι τους τουρίστες που την τίμησαν.

Πολλούς τουρίστες.

Πιο πολλούς από κάθε χρονιά.

Οι πτήσεις στο αεροδρόμιο Μακεδονία ήταν μια στο πεντάλεπτο κάτι μέρες.

Στις αίθουσες αφίξεων και αναχωρήσεων επικρατούσε ένα διαρκές βουητό.

Δεν ήταν όμως εκεί κανείς να τους υποδεχτεί από την πόλη.

Να τους δώσει μια φωτοτυπία ρε αδερφέ με τις δεκάδες εκδηλώσεις που έτρεχαν παντού…

Περί … Μπογδάνου.

Είναι αλήθεια πως η ελληνική τηλεοπτική ενημέρωση είχε την ανάγκη μιας φρέσκιας πνοής.

Όλοι απαιτούσαν νέα πρόσωπα, διαφορετική -πιο άμεση- γλώσσα, άνεση.

Η άνεση από την ανετίλα, όμως, απέχουν έτη φωτός η μία από την άλλη.

Μια ψύχραιμη κριτική στον παρουσιαστή που, όπως ο ίδιος έχει πει σε συνέντευξή του, «όλοι αγαπάνε να μισούν», θα μπορούσε χωρίς εμπάθεια να αναδείξει αυτή τη διαφορά.

Και να αποκαλύψει ότι το στυλάκι που επιχειρεί να περάσει ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος, δεν είναι αυτό που ζήτησαν οι τηλεθεατές…