Κάθε πολιτικό ον που σέβεται τον εαυτό του, που ενδιαφέρεται
εμπράκτως για την χώρα του και τους πολίτες της έχει σίγουρα ψαχθεί, έχει οπωσδήποτε
σκεφτεί, πώς θα ήταν η πολιτική ζωή, αν υπήρχε έστω η παραμικρή χαραμάδα συνεννόησης
ακόμη και πρόσκαιρης συνεργασίας, με σκοπό το γενικό καλό, τη σωτηρία του τόπου.
Αυτές οι σκέψεις είναι αναπόφευκτες σε όλους
αυτούς που είναι ευαίσθητοι, που τα αισθητήρια τους είναι υπαρκτά, αυτόφωτα και
ενεργοποιημένα.
Αυτοί οι προβληματισμοί προκύπτουν αναγκαστικά κάθε
φορά και ιδίως αυτές τις μέρες, όπου η λογική λοιδορείται, δοκιμάζεται και
αναμετριέται με τον παραλογισμό και την παραφροσύνη, όπου η υπομονή συγκρούεται
με την βιασύνη,
όπου η προδιαγεγραμμένη αβεβαιότητα κυριαρχεί ως
γεγονός, όπου ο φόβος της κατασκευασμένης σπίλωσης παίζοντας έντεχνο θέατρο
προσπαθεί να ελέγξει και να υποτάξει συνειδήσεις, όπου το γενικό συμφέρον
αισθάνεται αδύναμο να πρωταγωνιστήσει και να επιβληθεί στο υπέρμετρο κομματικό
συμφέρον…