Θα σου ξυρίσει ο Τσίπρας το μουστάκι, Μεϊμαράκη!

Πριν λίγους μήνες σάς είχαμε γράψει για τον μεγάλο, άρρητο διχασμό που σοβεί διαχρονικά εντός της ΝΔ. Από την μια πλευρά η παντός μεταπολιτευτικού καιρού καθεστωτική κάστα, η οποία ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τη συμμετοχή της στην νομή της εξουσίας, για τα προνόμια και τις απολαβές που αυτή παρέχει.

Και από την άλλη η συντριπτική πλειοψηφία της βάσης και των ψηφοφόρων, που εμφορούνται από τις συντηρητικές αρχές οι οποίες υπερασπίζουν φλογερά την εθνική ύπαρξη, και τη συνέχεια της με πρόοδο που όμως διατηρεί και τις βασικές, πατροπαράδοτες αξίες της ελληνικής κοινωνίας. 

Η κάστα, προκειμένου να συμμετέχει στο παίγνιο εξουσίας, συμμαχεί ανίερα.

Η βάση δεν έχει κανέναν λόγο να το κάνει…

Ιδεοληψία και Ιδεολογία: Ποια η διαφορά;

Η εποχή των ιδεολογιών, τουλάχιστον για μερικούς ακόμη, δεν έχει παρέλθει. Τα κόμματα διαφοροποιούνται μεταξύ των με βάση τις ιδεολογικές τους γραμμές. Είναι φανερό πως η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να βρει τα ιδεολογικά της πατήματα, να ανακτήσει την φυσιογνωμία της, να καθορίσει ξανά το στίγμα της ηχηρώ τω τρόπω, μετά την βίαιη ανάγκη προσαρμογής στη ratio των μνημονιακών υποχρεώσεων.

Αυτό δεν πρέπει να γίνει με μία επιστροφή στις ρίζες του αορίστου ''καραμανλισμού'', του ριζοσπαστικού αυτού φιλελευθερισμού, που ουσιαστικά αποτελεί την ήπια έκφανση του κλασικού φιλελευθερισμού, δηλαδή κοινωνικός (προνοιακός).

Η τοποθέτηση πρέπει να γίνει με όρους συγχρόνους και νέους, χωρίς ιδεοληψίες και ακρότητες…

Τα δόντια του λαϊκισμού…

Ο κ. Τσίπρας βλέπει τώρα τα δόντια του αχαλίνωτου κτήνους του λαϊκισμού.

Το τάισε, το χάιδεψε, το θέριεψε ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ με την πολιτική που ακολούθησε από την ώρα που ήταν αρχηγός του 3% έως το δημοψήφισμα.

Ποτέ δεν σκέφτηκε τι θα έπρεπε να κάνει εάν του έπεφτε ο κλήρος της διακυβέρνησης της χώρας, την οποία με τόσο πάθος διεκδίκησε. Ποτέ δεν προετοιμάστηκε.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι οποίες μετρούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού, δεν έψαξε και δεν επέλεξε ικανούς ανθρώπους για τις θέσεις-κλειδιά.

Πήγε σε μια εξαιρετικά κρίσιμη και δύσκολη διαπραγμάτευση χωρίς καμία προεργασία, χωρίς πραγματικό σχέδιο Β ή Γ.

Ποτέ άλλοτε δεν βρέθηκε η χώρα σε κατάσταση πολέμου χωρίς στοιχειώδες επιτελείο και βασικά σχέδια…

Άλλο είναι το μνημόνιο, άλλα πιστεύουμε εμείς οτι είναι ...

Ας δούμε τι είναι η συμφωνία που εγκρίθηκε και τι λέμε εμείς για αυτήν.

Μας δανείζουν 86 δισ Ευρώ για 32,5 χρόνια με επιτόκιο 1%, εξασφαλίζουν την παραμονή μας στο Ευρώ και στην Ευρώπη, μας επιβάλουν μεταρρυθμίσεις που καταργούν τα προνόμια διαφόρων μειοψηφιών και κλειστών κλάμπ (δημοσίων υπαλλήλων, πρόωρων συνταξιούχων, φαρμακοιποιών, αρτοποιών, συμβοαλιογράφων, δικαστικών επιμελητών, δικηγόρων, φορτηγατζήδων, αγροτών κλπ), περνάνε νόμους για την αποπολιτικοποίηση του Δημοσίου (δηλαδή την απαλλαγή του από τους κομματικούς στρατούς, τους "κολλητούς" και τις πελατεακές σχέσεις), ενισχύουν τους ανεξάρτητους θεσμούς και θωρακίζουν τη δημοκρατία, μας στέλνουν συστήματα και ειδικούς για να αντιμετωπίσουμε τη φοροδιαφυγή. Αυτά μας προσφέρει το μνημόνιο. 

Από την πλευρά μας, η κυβέρνηση (εκπροσωπώντας τις πεποιθήσεις συνολικά του πολιτικού κόσμου, δηλαδή όλων των κομμάτων), προσθέτει στο μνημόνιο τεράστιους και άδικους φόρους προκειμένου να αποφύγει όσο μπορεί μέτρα μείωσης των δαπανών του δημοσίου και να διατηρήσει όσο μπορεί προνόμια και θέσεις για τους ημέτερους…

Ο ΣΥΡΙΖΑ ασύμβατος με την Αριστερά…

Είναι πραγματικά αφάνταστη η κακοποίηση κάθε έννοιας Αριστεράς από τον ΣΥΡΙΖΑ και το συνονθύλευμα που τον απαρτίζει.

Οι αληθινοί αριστεροί (όσοι τουλάχιστον έχουν απομείνει σήμερα) εξοργίζονται κυριολεκτικά όταν ακούν τον κάθε αριβίστα, άσχετο, ανόητο, ανίκανο, ιδεοληπτικό, «ψεκασμένο», ακόμη και απατεώνα, να αυτοπροσδιορίζεται σήμερα «αριστερός» επειδή συντάσσεται με το συγκεκριμένο κόμμα της συμφοράς, που έχει αποδείξει περίτρανα πλέον ότι πρόκειται για λάλο και φωνασκό μπουλούκι, το οποίο δεν γνωρίζει ούτε πού πατάει ούτε πού βρίσκεται ούτε τι κάνει.

Που δεν έχει ιδέα από τίποτα και που το μοναδικό μέλημά του ήταν να βρεθεί στην εξουσία και τώρα που το κατόρθωσε, να διατηρηθεί σε αυτήν.

Και αν κανείς διακρίνει –δυστυχώς– πολλά στοιχεία της ελληνικής κοινωνίας στον ΣΥΡΙΖΑ, τόσο το χειρότερο για τη χώρα, πέρα βέβαια από το ότι δεν αποτελεί δικαιολογία για ένα κόμμα που θεωρεί τον εαυτό του «πρωτοπορία» του λαού...

Μια τυπική ιστορία ενός προδομένου Έλληνα…

Ακολουθεί αληθινή ιστορία:

Πρωί πρωί σήμερα συνάντησα τον Μητσάρα τον φίλο μου. Μελανιασμένο…

Είχα  καιρό να τον δω… από το βράδυ του δημοψηφίσματος που τον πήρε το μάτι μου να χορεύει καλαματιανό με τις μπουτούδες στο Σύνταγμα.

Τότε ήταν μέσα στη τρελή χαρά. Ολόφρεσκος, δυναμικός, και έμπλεος ενθουσιασμού!

Εξέπεμπε αισιοδοξία και αξιοπρέπεια.

Σήμερα όμως που τον είδα καλά καλά, στο φως της ημέρας, ήταν τσακισμένος. Σαν να γέρασε 10 χρόνια…

Φράχτες παντού! Εκτός από την μπανανία μας….

Το έχω ξαναγράψει… το πρόβλημα με τους «παράτυπους» μετανάστες είναι πιο σοβαρό από αυτό του νέου αριστερού μνημονίου, και θα το βρούμε μπροστά μας σύντομα. Και ίσως αποτελέσει την πολυπόθητη αφορμή για να πέσει ο Αλέξης και η τρελοπαρέα του, που αν και τα έκαναν παντού λίμπα, ο κόσμος ακόμη τους σιγοντάρει.

Μέχρι βέβαια να αρχίσουν οι εξεγέρσεις, μπορεί και οι αποκεφαλισμοί, από πλευράς των εκατοντάδων χιλιάδων λαθρομεταναστών, που από τότε που βγήκε ο Σύριζα άρχισαν να καταφτάνουν κατά χιλιάδες κάθε μέρα…

Μια ακριβοπληρωμένη «λάθος εκτίμηση»!

Με αφοπλιστική ειλικρίνεια απάντησε σε συνέντευξη στην ΕΡΤ στις 12-8-2015 ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης κ. Δραγασάκης στο ερώτημα «αν υπήρξαν λάθη». «Πιστεύαμε», είπε «άλλοι λιγότερο άλλοι περισσότερο, ότι αν απειλούσαμε με Grexit οι αγορές θα τινάζονταν στον αέρα και οι Ευρωπαίοι θα τρόμαζαν και θα υποχωρούσαν.

Αυτό απεδείχθη λάθος. Και το ανακαλύψαμε αυτό το λάθος όταν προς μεγάλη μας έκπληξη ο Σόιμπλε πρότεινε επισήμως στο Βαρουφάκη αν θέλουμε να βγούμε από την ευρωζώνη να μας βοηθήσει»…

Ιδού ο Λαφαζάνης, ιδού και το πήδημα…

Ο ΣΥΡΙΖΑ «πέθανε», ζήτω... ο ΣΥΡΙΖΑ.

Εάν μπορεί, μέσα σε μόλις έξι λέξεις, να αποτυπωθεί η εικόνα που παρουσιάζεται εντός του κυβερνώντος κόμματος, μετά την ολοκλήρωση της... τριλογίας της ψήφισης του νέου Μνημονίου, ίσως αυτές να είναι οι πιο κατάλληλες, για να περιγράψουν την πραγματικότητα.

Την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα φέρνει στη χώρα το πιο σκληρό Μνημόνιο και δείχνει να στρέφεται στη ρεαλιστική συνειδητοποίηση ότι, εάν θέλει να παραμείνει στην εξουσία, θα πρέπει να μεταλλαχθεί σε ένα κεντροαριστερό κόμμα «τακτικής διακυβέρνησης» -κάτι σαν ένα... New Age ΠΑΣΟΚ, δηλαδή-, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και η Αριστερή Πλατφόρμα του διαχωρίζουν τη θέση τους, διατρανώνουν την αντίθεσή τους με τη «μεταμόρφωση» αυτή, επιμένουν ότι το ευρώ δεν είναι... φετίχ και διατηρούν την πίστη και πεποίθησή τους ότι υπάρχει εναλλακτικός δρόμος -έστω κι αν δεν είναι στρωμένος με... ροδοπέταλα…

Ο μαλάκας της ιστορίας...

Τώρα που μάλλον θα τελειώσουν θετικά τα πράγματα για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας, σκέφτομαι ποιον θα καταγράψει η ιστορία, σαν τον μαλάκα της ιστορίας.

Ο μαλάκας της ιστορίας είναι αυτός που ενώ όλοι του λέγαμε τις καταστροφικές συνέπειες μιας ενδεχόμενης επιστροφής μας στην δραχμή, αυτός πίστευε με μια έξοδο από το Ευρώ θα ήτανε όλα καλύτερα, μέχρι που του είπε την αλήθεια ο αγαπημένος του πρωθυπουργός...