Υποδόρια διολίσθηση…

Μας συνηθίζουν να αποδεχόμαστε την ανέχεια και μας ετοιμάζουν ως αναπόφευκτη την αλλαγή καθεστώτος, επιβάλλοντας υποχθόνια τον κρατικό και κομματικό έλεγχο παντού.

Την κατεβάζει για να ανεβάσει μια του ΣΥΡΙΖΑ!

Η πλήρης πτωχοποίηση των συνταξιούχων και των εργαζομένων  προκειμένου να κρατηθεί ανέπαφο το Κράτος και οι συντεχνίες πελάτες τους από το βάθος του πασοκικού τους χρόνου.

Η Παιδεία ελεγχόμενη από το Κόμμα, η δυνατότητες για ιδιωτική εκπαίδευση περιορίζονται μέσα από φορολογικές επιβαρύνσεις, αναγκάζοντας τον αναπροσανατολισμό προς την υπό συνδικαλιστικό έλεγχο δημόσια εκπαίδευση...

Πως θα πέσει η ηγεμονία του Αλέξη;

Ένα από τα μεγαλύτερα αντίκτυπα της κρίσης τα τελευταία 6 χρόνια είναι η μαζική απαξίωση της πολιτικής και γενικότερα της δημοκρατικής διαδικασίας στη χώρα.

Δυστυχώς, ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, με βασικό κορμό τους νέους, έχει παραιτηθεί από οποιασδήποτε είδους ενασχόλησης με τα κοινά, έχει πάψει να ενημερώνεται και συνειδητά απέχει από τις εκλογές. Μετά από χρόνια απογοήτευσης, οικονομικής εξαθλίωσης και γενικευμένης μιζέριας, πάρα πολλοί από εμάς αισθάνθηκαν αηδιασμένοι και γύρισαν την πλάτη σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα, θεωρώντας - απολύτως δικαιολογημένα - ότι, όχι μόνο ευθύνεται για τα δεινά που μας βρήκε, αλλά είναι και ανίκανο να μας βγάλει από το αδιέξοδο.

Σε μία αναμενόμενη αντίδραση που κατά βάση στηρίζεται στο συναίσθημα, έγινε ένα ενδεχομένως άδικο τσουβάλιασμα όλων όσων βρέθηκαν να κατέχουν δημόσιο αξίωμα στο παρελθόν, αλλά και όσων σήμερα εκπροσωπούν τις πολιτικές δυνάμεις της Μεταπολίτευσης…

1101 θρησκο-πατριωτικές φαιδρές μειοδοσίες…

Στον πικραμένο τόπο της φαιδράς πορτοκαλέας ξαναβγαίνουν, λόγω εθνικής γιορτής, στην επιφάνεια οι συνήθεις πικρές επισημάνσεις που αναδεικνύουν τις εθνικές αποτυχίες. Και ίπτανται διπλόπικρα πάνω από τους νεκρούς πρόσφυγες που πνίγονται, μαζικά και ασήμαντα, στα κρύα του Αιγαίου τα νερά.

1101: το αβασάνιστο τίποτε που αντεπιτίθεται

Τώρα πάλι, η επικαιρότητα, μαζί με τα δύσκολα του αφόρητου ΠΦΑ Αντιμνημονιακού Μνημονίου, εξαίφνης ξαναπαίρνει το φαιδρό χρώμα της γεμάτης από απόλυτο τίποτε παραφουσκωμένης πουκαμίσας του κ. Βαρουφάκη. Το πλάστικ, λουσμένο μέσα σε ικανό μαρκετίστικο άρωμα, είναι ακαταμάχητο για τον (χαμηλής αντίστασης στον λαϊκισμό) αμετανόητο οχλοπολτό και τον συνεπαίρνει εμπνευστικά. Δώστου Βαρουφάκη και πάρτου την ψυχή…

Το εθνικό μας σύνδρομο…

Όταν ο άνθρωπος δεν μπορεί να αποδεχθεί ότι σφάλλει στην επιλογή του, τότε ψάχνει πάντα κάπου αλλού τους φταίχτες. Συνωμοσίες ξένων συμφερόντων με πρόθυμους δικούς μας πολιτικούς, δίνουν και παίρνουν στο διαδίκτυο. 

Η αλήθεια όμως είναι ότι ο Έλληνας δεν αποδέχεται εύκολα ότι ψήφισε λάθος (όπως δεν αποδέχεται ότι παντρεύτηκε λάθος σύντροφο, ότι άνοιξε λάθος μαγαζί, αγόρασε λάθος προϊόν, επέλεξε γενικά κάτι που δεν ήταν ορθολογικό).

Αυτή η μη αποδοχή της ανορθολογικής επιλογής χαρακτηρίζει την χώρα εδώ και δεκαετίες…

I'm on fire...

Bruce Springsteen

Ο παπανδρεϊκός κλώνος κι ο βαλκανικός περονισμός…

Η Μάργκαρετ Θάτσερ , μεταξύ άλλων, είχε πει την σοφή φράση:

«Ο σοσιαλισμός τελειώνει όταν τελειώνουν τα χρήματα των άλλων».

Άλλοι πολιτικοί με πείρα και σοφία, είχαν πει ότι «Αριστερός είναι εκείνος ο επαγγελματίας που συμβουλεύει τον άλλο τι να κάνει τα χρήματά του»…

 

Νάτη η ελπίδα... πετιέται!

Η ιστορία του τόπου μας τα τελευταία χρόνια τους επιβεβαιώνουν πλήρως.

Εδώ και χρόνια, στην Ελλάδα έχουν τελειώσει τα χρήματα των άλλων που εισέρρεαν ως επιδοτήσεις ή δανεικά. Έχουν τελειώσει όμως γενικά και τα χρήματα των άλλων που ήθελαν να διαχειρίζονται οι Αριστεροί.

Αλλά, ο τόπος ανθίσταται. Δεν θέλει ν’ αλλάξει το παραμικρό...

Αλέξη Τσίπρα, είσαι ο Βλάσσης Τσάκας της πολιτικής!

Δεν ξέρω γιατί, αλλά τις τελευταίες μέρες στριφογυρίζει στο μυαλό μου ο Βλάσσης Τσάκας. Ο ευτραφής και χαρωπός απεσταλμένος στη γη όλων των σεϊχηδων και πριγκηπάδων της Σαουδικής Αραβίας, ο άνθρωπος που εμφανίστηκε με ταξί στο Δ.Σ. του Παναθηναϊκού κι έταξε εκατομμύρια πετροδολάρια, μεταγραφές, γήπεδα, καμήλες και συντριβάνια απ' όπου θα ανάβλυζε πετρέλαιο θέρμανσης.

Ίσως να επανεμφανίστηκε ο Βλάσσης Τσάκας στις σκέψεις μου, λόγω των εποχών που περνάμε, της απόλυτης απόγνωσης. Άλλωστε, ο σπόρος της ελπίδας και της προσδοκίας φυτρώνει πιο εύκολα και πιο γρήγορα στο χωράφι της απελπισίας και μεγαλώνει αν το πασπαλίσεις με την κατάλληλη ποσότητα «σότου» και παπάντζας. Έτσι λειτουργεί η ψυχολογία του ανθρώπου που υποφέρει, που δοκιμάζεται, που δεν έχει από κάπου να πιαστεί, που κοιτάζει τις τσέπες του και αντικρίζει το χάος, που ψάχνει για ηγέτες που «θα τον σώσουν» αλλά δεν τους βρίσκει, που στρέφεται προς τον Θεό αλλά δεν παίρνει ούτε απάντηση, ούτε κάποιο σημάδι…

Τι ζούμε Θεέ μου!

Ήταν μια συγκλονιστική εβδομάδα από κάθε άποψη, αφού τα είχε όλα.

Παρελάσεις σέξι μαθητριών, ανδροπρεπών κομάντο, δημάρχων ντυμένων τσολιάδες, και μπόλικες πολιτικές εξελίξεις, με έμφαση στα φορολογικά. Εκεί δηλαδή που η κυβέρνηση της Ελπίδας αποδεικνύεται ικανότατη.

Διότι άσχετα αν το 36% των ψηφισάντων την επέλεξε για να μειώσει ή και να καταργήσει τους φόρους και τα χαράτσια, η κυβέρνηση του Αλέξη πιστή στις αριστερές της καταβολές και στην σοσιαλιστική (σχεδόν κομουνιστική) ιδεολογία της, το μόνο που ξέρει είναι πώς να εφευρίσκει νέους φόρους.

 

Όπα η επανάσταση!

 

Και για όσους δεν γνωρίζουν (δεν είναι υποχρεωμένοι άλλωστε) να τους θυμίσω ότι αυτό σημαίνει σοσιαλισμός. Κρατικές παροχές, μπόλικο δημόσιο, αλλά με αντάλλαγμα φόρους και πάλι φόρους. Έτσι χτίστηκε η σοσιαλδημοκρατία, έτσι πρόκοψε η Σκανδιναβία…

Γιατί θα αποτύχει (και αυτή) η Κυβέρνηση!

Τα στοιχεία που ανακοίνωσε ο ΟΟΣΑ είναι συγκλονιστικά. Η πτώση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην Ελλάδα από το 2007 έως το 2015 έφτασε το 27,5%. Η ανεργία παραμένει σε ανεμοδαρμένα ύψη και αναμένεται (μετά την εν εξελίξει φοροκαταιγίδα) να αυξηθεί κι άλλο. Καθώς μπαίνουμε στο 2016, όχι μόνο δεν υπάρχει προοπτική ανάκαμψης αλλά είναι βέβαιο πως η κατηφόρα θα συνεχιστεί, ίσως και πιο απότομα.

Στη διάρκεια του επόμενου χρόνου θα φλερτάρουμε με τα δύο τρομακτικά τριαντάρια: σωρευτική πτώση του ΑΕΠ κατά 30% και ανεργία 30%, διπλάσια για τους νέους. Αυτά είναι νούμερα που συναντά κανείς σε χώρες μετά από πόλεμο, ιδίως μετά από πόλεμο που έχουν χάσει…

«Προδομένα όνειρα», και πάλι…

Ενας κορυφαίος πολιτικός, της σημερινής κυβέρνησης, επισκέφθηκε έναν μεγάλο διεθνή οργανισμό όταν βρισκόταν ακόμη στην αντιπολίτευση. Στόχος της επίσκεψης ήταν να συνομιλήσει με το Νο2 του σημαντικού οργανισμού, να μιλήσει για την Ελλάδα και να ακούσει τι γίνεται διεθνώς. Μόλις τέλειωσε τη συνάντηση βρέθηκε με μερικούς Ελληνες υπαλλήλους. Τον ρώτησαν πώς πήγε κι εκείνος απέφυγε να απαντήσει, αλλά έθεσε ένα καίριο ερώτημα: «Δεν μου λέτε, εδώ πόσους μπορεί να διορίσει ή να αποσπάσει μία ελληνική κυβέρνηση»;

Οι συνομιλητές του έβαλαν τα γέλια γιατί ήξεραν ότι (α) κανείς δεν μπαίνει σε τέτοιο οργανισμό χωρίς πολύ αυστηρές εξετάσεις και (β) ακόμη και να εισέλθει «λαθραία» δεν θα μπορέσει να σταθεί γιατί το σύστημα θα τον αποβάλει ως ανεπαρκή.