Το Νόμπελ του παραμυθιού…

Δεν ξέρω αν η υποψηφιότητα των «ηρώων του Αιγαίου» για το Νόμπελ της ειρήνης και οι εκατοντάδες χιλιάδες υπογραφές που το συνοδεύουν, θα επηρεάσουν θετικά την κρίση της Σουηδικής Ακαδημίας. Το βέβαιο είναι ότι η αυταπάρνηση των κατοίκων του Αιγαίου που προσπαθούν καθημερινά να βγάλουν  από τα κύματα ζωντανούς τους συνανθρώπους τους, ακυρώνεται τις μέρες αυτές στην πράξη από τους ελληναράδες του Αιγαίου και όχι μόνον.

Είναι οι ίδιοι, οι στρατευμένοι ελληναράδες που ξεσηκώνονται κάθε φορά που νοιώθουν ότι θίγονται στο ελάχιστο τα συμφέροντά τους, που δεν ανέχονται την διαφορετικότητα και γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τους θεσμούς, τους νόμους, την κοινωνία ολόκληρη. Αυτοί που βάζουν σήμερα τις φωτιές στην Κω, τα Διαβατά, το Σχιστό, είναι όμοιοι μ” αυτούς που έστησαν το αντάρτικο στην Κερατέα και στους άλλους ΧΥΤΑ, που δεν ανέχτηκαν τον ΟΚΑΝΑ στη γειτονιά τους, που σήκωναν επί μήνες τις μπάρες στα διόδια…

«Ψεκασμένοι»: τα συμπτώματα μιάς πνευματικής αρρώστιας…

Αυτοί που χαρακτηρίζονται ως «ψεκασμένοι» –λόγω του ότι αποδέχτηκαν τη θεωρία πως αεροπλάνα ψεκάζουν τους πολίτες με ειδικές χημικές ουσίες για να μην αντιδρούν στις κυβερνητικές αποφάσεις– πάντα υπήρχαν στην ελληνική κοινωνία. Απλώς η αποδοχή εκ μέρους τους αυτής της βλακώδους άποψης βοήθησε ώστε μία συγκεκριμένη συμπεριφορά κι ένας συγκεκριμένος τρόπος σκέψης να κωδικοποιηθούν με μία λέξη. Οι ψεκασμένοι.

Βασικό γνώρισμα αυτών των ανθρώπων η ευκολία με την οποία υιοθετούν κάθε συνωμοσιολογικό σενάριο, επιλέγουν τις απλοϊκές λύσεις για πολυσύνθετα προβλήματα και πάντα εργαλείο της κάθε ερμηνείας τους είναι ο ανορθολογισμός και η παραδοξολογία, που αντικαθιστούν τον «κοινού νού»...

Φιλίες που χάλασαν… για τον Τσίπρα!

Μου αρέσει που τέτοιο καιρό πέρυσι πανηγυρίζατε επειδή έπεσε η «χούντα» των Σαμαροβενιζέλων. Που σας είχε τράπεζες ανοιχτές, σύνορα ανοιχτά, κανάλια ανοιχτά και το μόνο που έκλεισε ήταν ένας ελεεινός κρατικός οργανισμός κηφήνων που τρέφονταν από την τσέπη σας. Την κωλοΕΡΤ.

Ναι. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.

Όταν είχα πει σε φίλη ότι με αυτούς εδώ δεν θα έχουμε ούτε burger να φάμε (τη στιγμή εκείνη τρώγαμε ένα ωραιότατο καπιταλιστικό ζουμερό burger), μου είπε «E και; Aς μην έχω burger».
Eκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι το πρόβλημα είναι πολύ πιο βαθύ, σύνθετο και τρομακτικό…

Τα χάχανα της Ιστορίας…

Το ΝΑΤΟ σταδιοδρόμησε παρ’ ημίν ως Δαίμων. Ηταν το αρκουδάκι που κάρφωνε βελάκια ο αείμνηστος Ανδρέας, για δε την αριστερά ήταν το αγαπημένο παιχνίδι κοινωνικών συναναστροφών. Το είχε αναγορεύσει σε επίτιμο πρόεδρο και γενικό διευθυντή όλων των δεινών του κόσμου τούτου. Το τελευταίο στάδιο του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού, του σεξισμού, του ρατσισμού, του εβραιομασονισμού, ένας αιμοβόρος Αρης με πυρηνικές κεφαλές.

Και δεν αναφέρομαι μόνο στην κομμουνιστική ορθοδοξία, η οποία πρακτόρευε παρ’ ημίν τα συμφέροντα του φιλειρηνικού αλήστου μνήμης Συμφώνου της Βαρσοβίας. Αναφέρομαι και στη δήθεν ανανεωτική αριστερά, η οποία ύστερα από πολύχρονη κύηση απέβαλε τον ΣΥΡΙΖΑ…

I Wont Let Go...

Monarchy

Η Ζωή τραβάει την κατηφόρα…

Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου παρακολουθούσα τα αποτελέσματα σε φιλικό σπίτι παρουσία γνωστών μου που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, έχουν σχέση με την τέχνη και το θέαμα. Βλέπαμε τα σφιχταγκαλιάσματα του Αλέξη Τσίπρα με τον «αδελφούλη» του Πάνο Καμμένο, τον Βασίλη Λεβέντη να θέλει να κρυφτεί και η χαρά να μην το αφήνει, σχολιάζαμε, κάναμε αναγωγές σε επιθεωρησιακά νούμερα, γελούσαμε – δεν θυμάμαι τώρα, μπορεί και να κλαίγαμε…

 

Παλιές καλές εποχές!

Στις δηλώσεις της Ζωής Κωνσταντοπούλου όμως, που είχε βρεθεί εκτός Βουλής, έπεσε άκρα του τάφου σιωπή. Τεντώσαμε τα αυτιά μας. Διότι η πρώην Πρόεδρος της Βουλής ξέρει να γίνεται σταρ με όρους σόου μπιζ. Και να βήξει, θα βήξει με τέτοιον τρόπο που θα γίνει θέμα. Οι σταρ δεν είναι πάντα συμπαθείς βεβαίως. Αλλά και το να αγαπάνε να σε μισούν, είναι σταριλίκι...

Όταν τα πάντα καταρρέουν…

Όποιος είδε τον Αλέξη Τσίπρα στην πρόσφατη ομιλία του προς το υπουργικό συμβούλιο θα μπόρεσε να διακρίνει πολύ εύκολα ότι βρίσκεται υπό μεγάλη ψυχολογική πίεση. Ακόμα και η εμφάνιση του νέου, γεμάτου ενέργεια 40άρη με το χαμογελαστό πρόσωπο που ξέραμε, έχει εμφανώς αντικατασταθεί από την εικόνα ενός κουρασμένου ανθρώπου, με βαρύ συνοφρυωμένο ύφος και μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια.

Τα πράγματα δεν του ήρθαν όπως τα περίμενε και τώρα συνειδητοποιεί πόσο διαφορετικό είναι να κυβερνάς από το να κάνεις αντιπολίτευση. Είναι μεγάλη ευθύνη να κουβαλάς μια χώρα στην πλάτη σου και ιδιαιτέρως μια μικρή χρεωκοπημένη χώρα…

Βενεζουέλα: Η επανάσταση, και οι ... κότες του Μαδούρο!

Ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Nicolas Maduro είναι γνωστός για τα διάφορα εξωφρενικά που εκτοξεύει κατά καιρούς στις  δημόσιες ομιλίες του. Το 2013, στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας (την κέρδισε παρά τρίχα, με υποψίες νοθείας), είχε πει πως ο μακαρίτης ηγέτης του σοσιαλισμού του 21^ου αιώνα, ο μέντοράς του δηλαδή Hugo Chavez, είχε μετενσαρκωθεί ως … πουλί! Αργότερα πρόσθεσε πως κάθε φορά που κοιτάει τα βουνά γύρω από το Καράκας, βλέπει την όψη του  Chavez.

Μια άλλη φορά είχε πει ότι «δεν αμφέβαλε ούτε κατά ένα χιλιοστόμετρο, για το αν θα έπρεπε να ενταχθεί στο σοσιαλιστικό κίνημα του  Chavez», οπότε εύκολα καταλαβαίνει κανείς γιατί οι πολίτες της χώρας γελάνε μαζί του κάθε φορά που πιάνει το μικρόφωνο...

Οι αγρότες, βοήθεια!

Ένα ρίγος διαπερνά τα Εξάρχεια και το… Γκάζι. Οι αγρότες κατεβαίνουν στην Αθήνα με τα τρακτέρ-τανκς για να ρίξουν την κυβέρνηση της «αριστεράς».

Στα Εξάρχεια, στο Γκάζι, στα Λαδάδικα, μπορεί πια να μην είναι τόσο φανατικοί με τον ΣΥΡΙΖΑ όπως άλλοτε, μπορεί να υπάρχουν πια πολλοί θαυμαστές της Ζωής και επικριτές της «κωλοτούμπας» του Αλέξη, ωστόσο, ε, όχι και με τους αγρότες!

Αυτοί είναι ανεκτοί ως παραγωγοί λαδιού και ως πλαίσιο κάποιας βουκολικής σκηνογραφίας, αλλά όχι και να καθορίζουν και την πολιτική ζωή του τόπου, και μάλιστα να εισβάλουν στην πρωτεύουσα!

Η πολιτική ζωή ρυθμείται στο «Φίλιον» από την ημερήσια σύναξη των διανοουμένων, στο «Ντα κάπο» από τη μεσημβρινή σύναξη των δημοσιογράφων ή, έστω, στην «πλατεία», από τη νυκτερινή σύναξη των παιδιών με τις μολότωφ. Δεν μπορεί να αποφασίζουν γι’ αυτήν οι άξεστοι χωρικοί, ακόμα περισσότερο οι κτηνοτρόφοι και οι κατσίκες τους. Εξάλλου, «τόσες επιδοτήσεις παίρνουν για να κάθονται και να γυρνάνε στα σκυλάδικα»...

Στη χώρα του μπερδέματος, φίλε μου αγρότη…

Το περασμένο Σαββατόβραδο στο ραδιόφωνο άκουσα το τραγούδι του Pilotpriest «Land of Confusion». Φυσικά ένα τραγούδι με τίτλο «Η χώρα του μπερδέματος» μου θύμισε, κατευθείαν, ποια άλλη χώρα; Tην Ελλαδάρα μας. Έχει και κάτι άλλους στίχους που μας ταιριάζουν κουτί αλλά τους αφήνω για το τέλος.

Το μυαλό μου πήγε και σε εκείνους τους χιλιάδες Έλληνες που βρέθηκαν εγκλωβισμένοι το περασμένο σαββατοκύριακο στα μπλόκα των τρακτεριών με μόνη παρέα το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου τους.

Αγαπητοί, λοιπόν, οδηγοί, αγρότες, αναγνώστες ζούμε στη χώρα του μπερδέματος όπου οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους, όπου οι μισοί μιλάνε μόνο με τους άλλους μισούς γιατί με τους υπόλοιπους δεν καταλαβαίνονται. Οι λέξεις, οι έννοιες, οι ιδέες σε αυτό το φανταστικό τελευταίο χρόνο ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχουν αλλοιωθεί, έχουν μπει σε κιμαδομηχανή και αυτό που βγαίνει άλλοι το λιγουρεύονται και το τρώνε και άλλοι το βλέπουν και ξερνάνε...