Ο χοντρός κομΟνιστής…

Στα δυτικού τύπου πολυκομματικά κοινοβουλευτικά πολιτεύματα, στις φιλελεύθερες δηλαδή αστικές δημοκρατίες, επιτρέπονται η διαφωνία, η πολυφωνία, η ελευθεροτυπία, οι διαδηλώσεις, οι πορείες, οι απεργίες, και όλα εκείνα που εκφράζουν τα δικαιώματα, αλλά και την όποια τυχόν δυσαρέσκεια του λαού.

Στα παραπάνω λοιπόν, είναι μάνες οι αριστεροί, οι οποίοι ζουν και αναπνέουν «διαμαρτυρία», καταγγέλλοντας τους πάντες και τα πάντα, οργανώνοντας συλλαλητήρια, πορείες, πολλές φορές ακόμη και με χρήση βίας, π.χ. μολότοφ.

«Φωνή λαού οργή Θεού» λένε κάποιοι εξ αυτών, και το εφαρμόζουν συστηματικά. Κάποιοι πάλι , θεωρητικοί της αριστεράς, έχουν πει ότι ο καπιταλισμός είναι ανήθικο σύστημα, οπότε σε «μια ανήθικη εποχή είναι ηθικό μας καθήκον η ανυπακοή και η διαμαρτυρία». Άλλοι, αυτόκλητοι σωτήρες, όπως ο Σάββας Ξηρός, που το πάνε ένα βήμα παραπέρα, έχουν πει το περίφημο «αν λειτουργούσαν οι θεσμοί, δεν θα χρειάζονταν η 17 Νοέμβρη»… κ.ο.κ.

I Love Alexis…

Παρακολουθώντας το βράδυ της Δευτέρας την πολιτική εκπομπή «Ενικός» αναρωτήθηκα κάποια στιγμή -και αφού πρώτα βεβαιώθηκα ότι δεν είχα πατήσει λάθος κανάλι και δεν έβλεπα κάποια μεταγλωττισμένη αμερικάνικη φάρσα- ποιος έχει περισσότερο και πιο καυστικό χιούμορ. Ο οικοδεσπότης της Νίκος Χατζηνικολάου ή η πραγματικότητα.

Διότι αν η γκρούπι του Πρωθυπουργού που τα ‘χωσε στον Σταύρο Θεοδωράκη –επειδή, κατά τη γνώμη της, έχει μένος εναντίον «αυτού του νέου παιδιού», εναντίον του Τσίπρα δηλαδή – δεν ήταν συνειδητή επιλογή του δημοσιογράφου για να αποδομήσει με τον πιο χειρουργικό τρόπο το πολιτικό αφήγημα της κυβέρνησης, πρόκειται για μια φάρσα της τηλεοπτικής αλήθειας που, μέσα στην ασημαντότητά της, αποκαλύπτει σημαντικά πράγματα. Και ολίγον φοβεριστικά…

Χάος...

Ποτέ στην ιστορία της χώρας δε συμβαίνουν ταυτόχρονα τόσο σημαντικά γεγονότα τα οποία, ωστόσο, είναι αρνητικά και δείχνουν το απόλυτο μπάχαλο που επικρατεί. Ζούμε ιστορικές στιγμές και μια κατάσταση που ο Γκράμσι έχει αποκαλέσει «εποχή των τεράτων». Είναι το στάδιο εκείνο ανάμεσα στο θάνατο του παλαιού και τη γέννηση του καινούργιου όπου τα πάντα είναι θολά, όλα είναι ένας «χυλός» από τον οποίο κανείς δε βγάζει άκρη.

Δεν ξέρουμε πράγματι τι είναι παλιό και τι καινούργιο, ούτε αν αυτό που θα γεννηθεί θα είναι και καλύτερο από αυτό που θα πεθάνει. Όμως, αυτό που ζούμε αυτή τη στιγμή είναι εξαιρετικά επικίνδυνο και μπορεί να υποθηκεύσει το μέλλον του… νέου που ακόμη δεν έχει γεννηθεί. Τόσα πολλά γεγονότα μαζί δεν έχουμε ξαναδεί...

Έχουν μπερδέψει τα κοράκια με τους επενδυτές!

Να το πούμε όπως ακριβώς είναι: Τα παιδιά δεν μπορούν! Δεν θέλουν! Δεν το αντέχουν! Είναι ιδεοληπτικοί, ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν. Στην προσπάθειά τους να καλύψουν την ανικανότητά τους λένε παλαβομάρες: Ότι η ανάπτυξη θα έρθει με τους υψηλούς φόρους! Ονειρεύονται επενδυτές, αλλά μάλλον εννοούν τα κοράκια των πλειστηριασμών.

Η μοναδική «αξιόλογη επενδυτική δραστηριότητα» για το επόμενο χρονικό διάστημα θα είναι η αγορά κόκκινων δανείων από τα εξειδικευμένα funds. Όπως συμβαίνει και στην φύση, κάποιος πρέπει να κάνει την βρώμικη δουλειά, να εξαφανίσει τα πτώματα. Αυτό θα συνέβαινε αργά ή γρήγορα. Κι είναι ο μόνος τρόπος για να ξεκαθαρίσει η κατάσταση στην αγορά. Αν δεν τελειώνουμε με τα κόκκινα δάνεια δεν υπάρχει πιθανότητα να υπάρξει ανάκαμψη στην Οικονομία. Είναι σαν να προσπαθεί κανείς να σπείρει σιτάρι σε ένα χωράφι γεμάτο κοτρώνες…

Η κηδεία…

Πολέμαρχοι, τύραννοι, ηγεμόνες μικρών βασιλείων, Κινέζοι αυτοκράτορες και κατσαπλιάδες κάθε λογής ήταν συνήθειο τα πολύ παλιά χρόνια να μην κηδεύονται μόνοι, όταν πήγαιναν να συνεχίσουν αλλού το θεάρεστο έργο τους, αλλά μαζί με τις συζύγους τους, τις παλλακίδες τους, τους υπηρέτες τους και τη φρουρά τους.

Καθόλου καλό τέλος για τους πολύ κοντινούς τους ανθρώπους δηλαδή, που είτε στραγγαλίζονταν, είτε σφάζονταν, είτε απλώς θάβονταν ζωντανοί για να συντροφεύουν και να υπηρετούν τον κύριό τους και στην άλλη ζωή, παρέα με συνήθως πλούσια κτερίσματα, όπλα, κειμήλια, τελετουργικά μπιχλιμπίδια και σοφά ρητά ολόγυρα στους τοίχους του μεγάλου κιβουριού...

Αλέξης θα λέτε και θα κλαίτε…

Ξεσάλωσαν αυτό το διάστημα τα παπαγαλάκια της Συγγρού, οι πληρωμένοι κονδυλοφόροι της διαπλοκής, και γενικά όλοι εκείνοι οι ανθέλληνες, που κινούμενοι στα όρια της συνταγματικής ανοχής (όπως λέει και ο Φίλης), εξαπολύουν δηλητηριώδη πυρά κατά της κυβέρνησης της Πρώτης Φοράς Αριστεράς.

Αντί λοιπόν κάποιοι αμετανόητοι σαμαροτσόγλανοι να συμβιβαστούν με το γεγονός ότι η ιστορία τους έφτυσε, και ότι ο λαός τους έχει αφήσει πίσω… τι κάνουν; Συνεχίζουν να λασπολογούν, να συκοφαντούν, και να ειρωνεύονται την μοναδική κυβέρνηση στην ιστορία του τόπου που κυβερνά με πραγματικό αριστερό πρόσημο, και με επίκεντρο τον άνθρωπο. Χωρίς Μπαλτάκους, χωρίς Παπασταύρους, και χωρίς γραμμάτια που πρέπει να εξαργυρωθούν στην ολιγαρχία...

Το επίορκο σύστημα υγείας…

Γράφαμε και ξαναγράφαμε για τις πρωτοφανείς ελλείψεις υλικών στα δημόσια νοσοκομεία, αλλά τα αυτιά των αρμοδίων δεν ίδρωναν.

Ότι υπάρχουν κλινικές που αδυνατούν να ανταποκριθούν στις βασικές υποχρεώσεις τους προς τους ασθενείς -ακόμη και για χαρτί υγείας ή κλινοσκεπάσματα- και για προγραμματισμένα χειρουργεία που ακυρώνονται εξαιτίας ελλείψεων σε αναλώσιμα (γάζες, αντιδραστήρια αίματος) ή σε ιατρικά υλικά (βηματοδότες, στεντ κλπ.).

Γράφαμε και ξαναγράφαμε ότι κλινικές ολόκληρες υπολειτουργούν, ότι μονάδες εντατικής θεραπείας -για τις οποίες έχουν δαπανηθεί εκατομμύρια για τον εξοπλισμό τους- μένουν κλειστές, εξαιτίας απουσίας νοσηλευτικού και ιατρικού προσωπικού, αλλά ποιος να ντραπεί;

Τώρα και καλσόν Καλάσνικοφ…

Μέσα στο γενικό ξεπούλημα των πάντων, και σε ένα οικονομικό κλίμα που θυμίζει Βενεζουέλα, έρχεται ο Πάνος ο συγκαμένος, και προτείνει ανάπτυξη μέσω της κατασκευής των όπλων Καλάσνικοφ στην Ελλάδα.

Αν το καταφέρει μπράβο του, αλλά πολύ αμφιβάλλω διότι τα δείγματα γραφής του κάθε άλλο παρά φερεγγυότητα ή αποτελεσματικότητα δείχνουν. Χώρια η γνωστή του συνέπεια…

Ακούει ο δήμαρχος;

Εδώ και κάποιες δεκαετίες συμβαίνει ένα περίεργο πράγμα στην πολιτική σκηνή της χώρας, και πιο συγκεκριμένα στην τοπική αυτοδιοίκηση. Εκεί όπου το αξίωμα του δημάρχου έχει καταντήσει ουσιαστικά συμβολικό, άκρως επικοινωνιακό, και κυρίως ένα εφαλτήριο για γενικότερη πολιτική καριέρα ή για κάλυψη προσωπικών πολιτικών φιλοδοξιών.

Γι αυτό και βλέπουμε διάφορες φίρμες, ακόμη και από τον καλλιτεχνικό χώρο, να κάνουν τα πάντα για να γίνουν δήμαρχοι. Βλέπουμε π.χ. φτασμένους υπουργούς ή ακόμη και φτασμένους ηθοποιούς (και διασκεδαστές) να αποφασίζουν ξαφνικά να γίνουν δήμαρχοι, αυτό που ο λαός λέει «από δήμαρχος κλητήρας». Και όχι τόσο για να προσφέρουν στις τοπικές τους κοινωνίες, αλλά για να αποκτήσουν φωνή δυσανάλογα μεγαλύτερη από τις όποιες αυτοδιοικητικές τους αρμοδιότητες...

Μα είναι κράτος αυτό;

Tην ιστορική δεκαετία του ’60, το σύνθημα «νόμος και τάξη» στις ΗΠΑ εξέφραζε τους συντηρητικούς έως και αντιδραστικούς Αμερικανούς πολιτικούς και ψηφοφόρους.

Πενήντα και περισσότερα χρόνια αργότερα, στην Ελλάδα, το ίδιο σύνθημα αποτελεί το φωναχτό ή σιωπηρό αίτημα των ανθρώπων που διαπιστώνουν καθημερινά την απουσία και κατάρρευση ενός κράτους που είτε αδυνατεί είτε δεν θέλει να εγγυηθεί στοιχειωδώς ένα αξιοπρεπές και ασφαλές περιβάλλον για να ζουν οι πολίτες του. Και αυτό δεν είναι αποτέλεσμα της κρίσης, είναι αποτέλεσμα αδιαφορίας, ανικανότητας και, κυρίως, γενικευμένης παρακμής. Περί αυτού πρόκειται και όποιος δεν το αντιλαμβάνεται, εθελοτυφλεί…