Κι αν το βαθύ ΠΑΣΟΚ ρίξει τον Τσίπρα;

Η μάχη πλέον θα είναι σκληρή. Το βαθύ ΠΑΣΟΚ –αυτό που φέρει πρωτογενώς τεράστια ευθύνη για την χρεοκοπία της χώρας– είναι ανεπίδεκτο μαθήσεως, αλλά ούτε και ενδιαφέρεται για μάθηση. Αυτή είναι για τους … άλλους! Σήμερα, όμως, παίζει τα τελευταία του χαρτιά. Και αυτό εγκυμονεί κινδύνους. 

Το βαθύ ΠΑΣΟΚ ήταν κυρίαρχο στους αρμούς της εξουσίας την πρώτη πενταετία Ανδρέα Παπανδρέου –τότε που η χώρα, από 6 δισεκατομμύρια δολλάρια εξωτερικό χρέος το 1981, έφθασε το 1989 να χρωστά 80 δισεκατομμύρια δολλάρια. Την ίδια δε περίοδο το δημοσιονομικό έλλειμμα, από 2,6% του Ακαθάριστου Εγχωρίου Προϊόντος (ΑΕΠ), έφθανε αισίως το 1989 το 12% του ΑΕΠ και ήταν το υψηλότερο στην τότε ΕΟΚ. Ας σημειωθεί επίσης ότι, παρά την παραπληροφόρηση, η ανεργία την περίοδο που το τριτοκοσμικό ΠΑΣΟΚ ήταν στην κυβέρνηση είχε τριπλασιαστεί (από 4% του ενεργού πληθυσμού είχε φθάσει στο 12% όταν σχηματίστηκε η υπό τον Ξενοφώντα Ζολώτα οικουμενική κυβέρνηση, τον Δεκέμβριο 1989)…

Εγκαταλείπουν το καράβι που βουλιάζει...

Μια συμβολικής σημασίας είδηση των τελευταίων ημερών ήταν η φορολογική απόδραση από την Ελλάδα του ζεύγους Αγγελόπουλου. Η συμβολική σημασία του γεγονότος έχει να κάνει με τη στήριξη που είχε προσφέρει η κα Γιάννα Αγγελοπούλου στον κ. Τσίπρα την περίοδο της προέλασης προς την εξουσία  κυρίως στην εξοικείωση διεθνών παραγόντων μαζί του.

Η αστική τάξη της χώρας  αφού έφαγε το παραμύθι του  "φρέσκου" και του "ηθικού πλεονεκτήματος" εγκαταλείπει τους... ιθαγενείς στο φορολογικό Νταχάου της "παλαβής" αριστεράς, θα μπορούσε να είναι το εξάστηλο λαϊκίστικης φυλλάδας.

Me and Bobbie McGee...

Janis Joplin

Όλοι μέσα…

Είμαι από αυτούς που εδώ και καιρό λέω ότι αρκετοί από εκείνους που ο σοφός λαός εξέλεξε για να τον σώσουν από τους σαμαροβενιζέλους, θα έπρεπε να είναι ήδη κλειδωμένοι σε κάποιο κελί, αν όχι στο μακρινό Γκουαντάναμο με πορτοκαλί πιτζάμες.

Και αναφέρομαι ειδικά στον δόκτορα της καταστροφής, τον νάρκισσο attention whore Μπαρουφάκη, που έζησε το όνειρο για ένα εξάμηνο, διαλύοντας τα πάντα όλα, χωρίς όμως να προλάβει (ευτυχώς) να ολοκληρώσει το όραμά του για να μας μετατρέψει σε μια Βενεζουέλα ή Σομαλία των Βαλκανίων…

Ο σεξισμός στη Σαχάρα και ο ΣΥΡΙΖΑ…

Ο κύριος Μοχάμουτ Σεντάντε εκπροσώπησε το Κίνημα για την Απελευθέρωση της Δυτικής Σαχάρας στο 2ο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Το ΑΠΕ, προφανώς για να τον αναβαθμίσει, αποκαλεί το κίνημά του, Κίνημα για την Απελευθέρωση της Δυτικής Αφρικής. Μάλλον σκέφτηκαν, λογικά, πως η Σαχάρα είναι στην Αφρική, άρα αν την απελευθερώσεις γιατί να μην απελευθερώσεις και τη γειτονιά της;

Λεπτομέρειες, θα μου πείτε. Εδώ ο άλλος πήγε να μας βάλει σε πόλεμο με την Τουρκία. Σημασία έχει πως ο κ. Σεντάντε, πάντα κατά την ανακοίνωση του ΑΠΕ, παρακολούθησε με μεγάλο ενδιαφέρον τις εργασίες του συνεδρίου, στο τέλος μάλιστα έκανε και δηλώσεις. Αναφέρω το σημαντικότερο κατά τη γνώμη μου εξ όσων είπε: Ο ΣΥΡΙΖΑ παλεύει για μια κοινωνία ισότητας, μη σεξιστικής, δημοκρατικής, κοινωνία ανεκτικότητας…

Child of Vision...

Supertramp

Ο ανασχηματισμός θα δείξει αν πάει ο Τσίπρας σε εκλογές…

Η κυβερνητική εκπρόσωπος σχεδόν μέρα πάρα μέρα διαψεύδει πως υπάρχει ενδεχόμενο για πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Στην τελευταία σχετική δήλωσή της, ανέφερε πως «υπάρχει ισχυρή εντολή ως το 2019». Εκείνη μεν κάνει τη δουλειά της αλλά κανένας δεν την πιστεύει.

Οι υψηλοί τόνοι του Αλέξη Τσίπρα έναντι των δανειστών για το ζήτημα του χρέους είναι ο λόγος για τον οποίο το σενάριο των εκλογών μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2017 άρχισε να φαίνεται ως κάτι εξαιρετικά πιθανό. Το σκεπτικό του Τσίπρα είναι κατά βάση σωστό. Λέει πως αφού εμείς κάναμε όλα όσα έπρεπε με την πρώτη αξιολόγηση, τώρα είναι η σειρά των δανειστών να κάνουν κι αυτοί από την πλευρά τους όσα συμφώνησαν...

Αλήθειες που δε θέλουμε να ξέρουμε…

 «Αν οι Έλληνες πολίτες γνώριζαν τα σφάλματα που οδήγησαν στις έξι πρώτες πτωχεύσεις της ιστορίας μας, θα είχαμε αποφύγει την έβδομη. Αν οι Έλληνες πολιτικοί γνώριζαν τα σφάλματα που οδήγησαν στους εμφυλίους πολέμους, θα είχαν αποκηρύξει τις εμφυλιοπολεμικές τους δημαγωγίες».

Έτσι αρχίζει το βιβλίο του ο ομότιμος καθηγητής Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Γιώργος Δερτιλής, με τίτλο «Επτά πόλεμοι, τέσσερις εμφύλιοι, επτά πτωχεύσεις 1821-2016», το οποίο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πόλις.

Ένα βιβλίο που θα πρέπει να διαβάσουν όλοι οι πολιτικοί μας και όσοι φιλοδοξούν να κυβερνήσουν την Ελλάδα. Ένα βιβλίο που θα έπρεπε να διδάσκεται στα σχολεία μας, για να μάθουν οι αυριανοί Έλληνες πολίτες την πραγματική Ιστορία μας και για να κατανοήσουν γιατί φτάσαμε εδώ. Και ίσως έτσι γεννηθεί η ελπίδα να μην ξαναγίνουν τα ίδια λάθη. Φτάνουν οι πόλεμοι, οι εμφύλιοι και οι επτά πτωχεύσεις που πέρασε η χώρα από την ίδρυσή της μετά την επανάσταση του 1821...

Ο Καζάκης ως προπομπός του Σώρρα…

Οι Βρετανοί χρησιμοποιούν τη φράση «εποχή της βλακείας», όταν θέλουν να περιγράψουν μια ιστορική περίοδο που κυριαρχεί το ανορθολογικό, που στην πολιτική έχουν ρόλο διαμορφωτή ψευδοπροφήτες, που σε άλλες εποχές, «κανονικές», θα είχαν τον ρόλο του τρελού του καφενείου. Αλλά και απατεώνες, που με τα κόλπα τους την βγάζουν χωρίς να κοπιάσουν στη ζωή τους.

Ο Δημήτρης Καζάκης είναι κλασική περίπτωση νεόκοπου «πολιτικού», που το άστρο του ανέτειλε με το ξεκίνημα της τρέχουσας κρίσης. Για την πολιτική του δραστηριότητα και την επαγγελματική του πορεία τα χρόνια πριν την κρίση ελάχιστα γνωρίζουμε. Στο βιογραφικό του αναφέρει, χωρίς περαιτέρω πληροφορίες, ότι έχει εργαστεί σε μεγάλες επιχειρήσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, όπου γνώρισε από τα μέσα, όπως δήλωσε σε μια συνέντευξη, τον καπιταλισμό. Ήταν μέλος του ΚΚΕ μέχρι τα μέσα του ’90 και μετά περιφερόταν στον χώρο του αριστερισμού και της πατριωτικής αριστεράς, χωρίς να έχει ιδιαίτερες συμπάθειες σε κανέναν από τους δύο...

Από τη Μίκρα στο SKG…

Βαλίτσες, ροδάκια που ρολάρουν με θόρυβο, αγκαλιές, γέλια, δάκρυα, βήματα βιαστικά, ακίνητα βλέμματα, ματιές στο ρολόι, συνομιλίες στα κινητά, check in, ουρές, σακίδια που αλλάζουν ώμους, αναμονή στο βλέμμα, αφίξεις, αναχωρήσεις…

Η εικόνα του αεροδρομίου μιας πόλης είναι και η πρώτη που αποτυπώνεται στους επισκέπτες της. Και μέχρι σήμερα η εικόνα του δικού μας δεν βοηθά και πολύ στην προσπάθεια να ν κάνουμε τη Θεσσαλονίκη προορισμό. Γιατί αυτό το αεροδρόμιο δεν είναι σε καμιά περίπτωση αντάξιο μιας πόλης ενός εκατομμυρίου ανθρώπων…