Έβλεπα χθες την επίσκεψη του γελαστού παιδιού
στη Μυτιλήνη, και την «μεγαλειώδη» υποδοχή που του επεφύλαξαν οι κάτοικοι, μια
υποδοχή όχι και τόσο αντάξια του μεγάλου ποσοστού με το οποίο τον είχαν ψηφίσει
στις προηγούμενες εκλογές, για να τους σώσει και αυτούς.
Μια υποδοχή που μου θύμισε την αντίστοιχη των
Αθηναίων όταν έμπαινε η Βέρμαχτ στην πόλη τους. Κλειστά μαγαζιά και έρημοι
δρόμοι. Εκτός από κάποιους λίγους βαλτούς που περίμεναν τα SS
με ανθοδέσμες. Όπως κάποιες κυράτσες περίμεναν χθες τον Αλέξη για να τον
αγκαλιάσουν…
Το «κόκκινο νησί», όπως λέγονταν παλιά, μίλησε
δηλαδή και πάλι, από την ανάποδη….









