Άνανδρος, περίγελος ή ελεεινός;

Πριν κάποιες χιλιάδες χρόνια, ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος έκανε μια ιδιαίτερα άνανδρη και προδοτική κίνηση...

Ο γέρο-πατέρας του τότε, τον μάλωσε, λέγοντάς του:
– Άκουσες ποτέ να ‘χω κάνει εγώ τέτοια πράξη στα νιάτα μου;
– Όχι! Κι αυτό είναι φυσικό, γιατί εσύ δεν υπήρξες γιος Βασιλιά.
– Έ, λοιπόν, του αποκρίθηκε ο πατέρας του, κι εσύ με τα μυαλά που έχεις δεν θα αξιωθείς να γίνεις πατέρας βασιλιά.

Και πραγματικά, ύστερα από λίγο διάστημα, ο Διονύσιος εκθρονίστηκε και εξορίσθηκε από τους Συρακουσίους.

Δυόμιση χιλιάδες χρόνια αργότερα, σε μία μικρή, φτωχοποιημένη αλλά ένδοξη σε ιστορία χώρα, η ιστορία επαναλαμβάνεται στο ένα της μόνο σκέλος, μιάς και ανάλογος πατέρας, με ήθος και διάθεση "αυτοκριτικής" και "κριτικής", δεν υφίσταται... 

Η πρόεδρος του Λιγουριστάν…

Ο Πίπης, η Κοκό και οι συμπολίτες με την σαλιάρα…

Το Σαββατοκύριακο που πέρασε πολλοί συμπολίτες πόσταραν στα μέσα της κοινωνικής της δικτύωσης κάποιες φωτογραφίες της προέδρου της Δημοκρατίας της Κροατίας με μπικίνι και την συνέκριναν με τον πρόεδρο Πίπη, τον Πάκη τον Παυλόπουλο. Το αποτέλεσμα όλων των συγκρίσεων ήταν υπέρ της Κολίντα Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς η οποία κρίθηκε καταλληλότερη για το προεδρικό αξίωμα από τον παρατρεχάμενο του Καραμανλή με μοναδικό κριτήριο το ότι φορούσε μπικίνι και είχε τεράστιο (αν και εμφανώς ψεύτικο) στήθος.

Θα ήθελα να γράψω για το πόσο άδικο είναι αυτό το συμπέρασμα για τον Πάκη, ειδικά από τη στιγμή που κανείς μας (δυστυχώς) δεν τον έχει δει με μπικίνι, αλλά δεν θα το κάνω. Γιατί αυτό που μου φαίνεται ακόμα πιο ενδιαφέρον από την αδικία σε βάρος του Έλληνα Προέδρου είναι το κριτήριο των συμπολιτών, σύφωνα με το οποίο κάποιος είναι κατάλληλος για ένα πολιτικό αξίωμα επειδή είναι σέξι…

Είμαστε μια ωραία παρέα…

Έγινε κι αυτό! Προχτές έπαιξα ρακέτες με συριζαίο. Φίλος από παλιά, δεν μπορείς ν’ αρνηθείς.

Τον προειδοποίησα όμως πως αν ανοίξει πολιτική συζήτηση, θα τον σημαδεύω με τα μπαλάκια στο κεφάλι μπας και λειτουργήσει ξανά ο εγκέφαλος.

Στο τέλος πρότεινα επανάληψη του παιχνιδιού όταν με το καλό το κόμμα του γυρίσει πάλι στο 4%.
-Είσαι τρελός; μου λέει. Έχουμε κι άλλη τετραετία στην εξουσία. Και θα κάνουμε πραγματικότητα όσα τη πρώτη μας ξέφυγαν στο τσακ.
Έλεγχο δικαιοσύνης, κλείσιμο καναλιών, πλήρη έλεγχο στα ΜΜΕ, κουκούλες παντού και φυλάκιση πολιτικών αντιπάλων. Θα κυβερνάμε για 20 χρόνια! 
Ο Ερντογάν, ο Μαδούρο κι ο Πούτιν, μου λέει, μ’ αυτό τον τρόπο παίρνουν πάνω από 50% στις εκλογές. Λαούς περιορισμένης αντίληψης κυβερνούν κι αυτοί…

Το «προσφυγικό», η εγκληματικότητα, και το ζοφερό μας μέλλον…

Τα μάθατε; Επτά Ινδοί, οπλισμένοι με μαχαίρια τύπου γκούρκα, εισέβαλλαν σε δικαστήριο της Χαλκίδας εν ώρα δίκης.

Στο εδώλιο κάθονταν άλλο μπουμπούκι από την Ινδία, τη χώρα του διαλογισμού, κατηγορούμενος για ανθρωποκτονία, ληστεία, επικίνδυνες σωματικές βλάβες και παράνομη οπλοχρησία… αδικήματα, που αν τα είχε κάνει στη χώρα του σήμερα θα ήταν ξεχασμένος από καιρό.

Δεν ξέρω αν όλοι  οι παραπάνω βρίσκονται νόμιμα στη χώρα ή είναι από εκείνους τους δυστυχισμένους «πρόσφυγες πολέμου», που τους υποδέχονται οι επαγγελματίες αλληλέγγυοι στα νησιά μας με χορούς, πρώτα κεράσματα, και … φορτιστές. Όπως και να ’ναι όμως, η συγκεκριμένη περίπτωση είναι ενδεικτική του τι συμβαίνει στη χώρα μας, και προς τα πού πάμε...

Bad Vibrations...

Black Angels

Getting Away With It (All Messed Up)

James

Pretty in Pink...

Psychedelic Furs

Προς ακραία πόλωση…

Η ​​συζήτηση στη Βουλή την περασμένη Πέμπτη αποτύπωσε πιστά το κλίμα μέσα στο οποίο θα γίνουν οι εκλογές, όποτε αυτές διεξαχθούν. Η αντιπαράθεση Αλέξη Τσίπρα - Κυριάκου Μητσοτάκη έχει, πλέον, προσωπικές διαστάσεις και η πόλωση θα φθάσει σε άκρα που ξεπερνούν τη φαντασία των πιο έμπειρων παρατηρητών. Με απόλυτη ευθύνη της κυβέρνησης, καθώς αυτό επιζητούσαν εξαρχής και αυτό σχεδίασαν οι Αλ. Τσίπρας - Π. Καμμένος και Σία.

Οι ενδείξεις μετατρέπονται σε αποδείξεις μέρα με τη μέρα και είναι βέβαιο ότι για τους Συρανέλ «ο ουρανός είναι το όριο», κρίνοντας από τον κυνισμό και την έλλειψη οποιουδήποτε δισταγμού που χαρακτηρίζει τόσο τη ρητορική, όσο και την καθημερινή πρακτική τους…

Η καυτή πατάτα του μεταναστευτικού, και το μέλλον της Ευρώπης…

Έβλεπα χθες βράδυ τις ειδήσεις σε κάποιο κανάλι, όπου, μεταξύ άλλων,  υπήρχε κι ένα ρεπορτάζ για το πώς φέτος δείχνει να επανακάμπτει ο τουρισμός της Μυτιλήνης, ο οποίος εδώ και τρία χρόνια έκανε βουτιά λόγω του «προσφυγικού».

Αλήθεια, τι συνέβη άραγε τα τρία τελευταία αυτά χρόνια και διαλύθηκε ο τουρισμός στο  «κόκκινο νησί»; Τι έχουν να πουν η κυρά Τασία, ο Μουζάλας, και λοιποί αγωνιστές της «ανθρωπιάς»; Που μόλις ολοκληρώθηκε το έγκλημα σηκώθηκαν κι έφυγαν, μαζί με την Τζολί και την Σάραντον, αφήνοντας πίσω τους συντρίμμια, δεκάδες (αν όχι εκατοντάδες) ΜΚΟ, και τους εξαπατημένους κατοίκους να απορούν για το τι απέγινε το Νόμπελ, παρέα με δεκάδες χιλιάδες «πρόσφυγες πολέμου», από χώρες που δεν έχουν πόλεμο…

Το σπήλαιο και το φως…

Δεκατρείς διαδρομές. Δώδεκα παιδιά και ο προπονητής τους. Στην Ταϊλάνδη.

Άγριος φονιάς ο χρόνος και ο καιρός. Ψυχοβγάλτες οι δαίμονες του φόβου και της έντασης. Ακραίες καταστάσεις, ακραίες αντοχές. Αγωνία και ευχές. Θλίψη για το πρώτο θύμα, που εφοδίασε τους εγκλωβισμένους στο πλημμυρισμένο σπήλαιο με οξυγόνο, αλλά δεν είχε αρκετό για να γυρίσει πίσω.

Θύμησες από την προ οκταετίας ανάδυση των 33 μεταλλωρύχων της Χιλής, που έμειναν 69 ημέρες επτακόσια μέτρα κάτω από τη γη, σε 50 υγρά και ζεστά τετραγωνικά μέτρα. Το ημερολόγιο έγραφε 5 Οκτωβρίου 2010, όταν ξεχύθηκαν στο φως. Ο ενθουσιασμός γι’ αυτό που έμοιαζε με θαύμα ήταν τεράστιος και συνεπήρε τους πάντες. Ίσως γιατί το σκότος δεν είναι μόνο «ένα περιεχόμενο του νοείν, αλλά και ένας τρόπος του νοείν»…